Όταν οι συγγενείς αντίκρισαν το σκήνωμα του Αγίου Ιλαρίωνος, μόλις και μετά βίας μπόρεσαν να αναγνωρίσουν τον αγαπημένο τους ιεράρχη. Τα έξι χρόνια στα στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας είχαν μεταμορφώσει τον σαρανταπεντάχρονο άνδρα σε έναν ασπρομάλλη και κατάκοπο γέροντα. Ο νέος ιερομάρτυρας Ιλαρίων Τρόιτσκι παρέδωσε την ψυχή του στον Κύριο τη δέκατη πέμπτη Δεκεμβρίου του χιλιοστού εννιακοσιοστού εικοστού ενάτου έτους.

Είχε περάσει έξι ολόκληρα χρόνια μέσα στις απάνθρωπες συνθήκες των σοβιετικών στρατοπέδων εργασίας, χωρίς ποτέ να καμφθεί η πίστη του. Ο Μητροπολίτης Λένινγκραντ Σεραφείμ Τσιτσαγκόφ έλαβε την άδεια από τις αρχές, ώστε να παραλάβει το ιερό σώμα από το νοσοκομείο της φυλακής για την ταφή. Με βαθύ σεβασμό και ιερή συγκίνηση τον ένδυσε με λευκά αρχιερατικά άμφια και τοποθέτησε στην κεφαλή του τη μίτρα.

Έπειτα μετέφερε το σκήνωμα στον ναό της Ιεράς Μονής Νοβοντέβιτσι του Λένινγκραντ, όπου θα ψαλλόταν η νεκρώσιμη ακολουθία. Η εικόνα του γερασμένου ιεράρχη μαρτυρούσε σιωπηλά όσα είχε υποστεί στα χρόνια της εξορίας του. Όσοι τον γνώριζαν, δάκρυσαν βλέποντας πόσο τον είχαν αλλοιώσει τα βασανιστήρια και η σκληρή κακοπάθεια του εγκλεισμού.

Της εξοδίου ακολουθίας προέστη ο Μητροπολίτης Σεραφείμ, έχοντας ως συλλειτουργούς τον Αρχιεπίσκοπο Αλέξιο Σιμάνσκι, τον μετέπειτα Πατριάρχη Μόσχας, μαζί με άλλους πέντε αρχιερείς της Ρωσικής Εκκλησίας. Η σεμνή και πάνδημη παρουσία των ιεραρχών φανέρωνε το βαθύ μέγεθος της απώλειας και τη μεγάλη πνευματική αξία του κεκοιμημένου ομολογητή. Ο Άγιος Ιλαρίων ενταφιάστηκε με τιμές στο κοιμητήριο της Ιεράς Μονής Νοβοντέβιτσι, μέσα στην πόλη του Λένινγκραντ.

Εκεί παρέμεινε ο τάφος του για πολλές δεκαετίες, μέσα σε καιρούς διωγμών, σιωπής και πνευματικής δοκιμασίας του ρωσικού λαού. Η μνήμη του όμως ποτέ δεν έσβησε από τις καρδιές των πιστών, που τον τιμούσαν ως ομολογητή της αληθινής πίστεως. Στις ένδεκα Ιουλίου του χιλιοστού εννιακοσιοστού ενενηκοστού ογδόου έτους, ευρέθησαν τα τίμια λείψανα του αγίου ιεράρχου.

Η εύρεση αυτή υπήρξε γεγονός μεγάλης πνευματικής χαράς για ολόκληρη τη Ρωσική Εκκλησία και τους ευλαβείς προσκυνητές. Τα ιερά οστά μετακομίστηκαν από την Αγία Πετρούπολη προς τη Μόσχα με ιδιαίτερη λαμπρότητα και κατάνυξη. Τοποθετήθηκαν τελικά στον ναό της Ιεράς Μονής Σρετένσκι, όπου από τότε δέχονται την προσκύνηση και τις δεήσεις των πιστών.

Λίγο αργότερα, στις δέκα Μαΐου του χιλιοστού εννιακοσιοστού ενενηκοστού ενάτου έτους, η Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία κατέταξε επίσημα τον Ιλαρίωνα στο αγιολόγιο. Ο Άγιος Ιλαρίων, Αρχιεπίσκοπος Βερέας, αναγνωρίστηκε πλέον ως ιερομάρτυρας και ομολογητής της πίστεως μέσα στους χαλεπούς καιρούς. Η ανακομιδή των ιερών λειψάνων προηγήθηκε της αγιοκατατάξεως, σαν θεϊκή επιβεβαίωση της αγιότητας και της πνευματικής του παρρησίας ενώπιον του Θεού.

Η μετακομιδή από την Αγία Πετρούπολη στη Μόσχα συγκίνησε χιλιάδες πιστούς, που είδαν στο πρόσωπο του αγίου έναν γνήσιο μάρτυρα. Η Ιερά Μονή Σρετένσκι έγινε έκτοτε τόπος ευλογίας, προσευχής και θαυμαστών εμπειριών για όσους τον επικαλούνται. Η μνήμη του τιμάται πολλές φορές μέσα στο εκκλησιαστικό έτος, σε διαφορετικές περιστάσεις και αγιολογικές συνάξεις της Ρωσικής Εκκλησίας.

Εορτάζεται στις δεκαπέντε Δεκεμβρίου, ημέρα της οσιακής του κοιμήσεως κατά το έτος χίλια εννιακόσια είκοσι εννέα. Τιμάται επίσης στις δέκα Μαΐου, ημέρα της επίσημης αγιοκατατάξεώς του από τη Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία. Μνημονεύεται ακόμη την Τρίτη Κυριακή μετά την Πεντηκοστή, μαζί με τους Αγίους της Αγίας Πετρουπόλεως.