Ένας άνθρωπος με παράλυτο το δεξί του χέρι ταξίδεψε ως το Καζάν, για να προσκυνήσει την θαυματουργή εικόνα της Παναγίας. Εκεί η ίδια η Μητέρα του Κυρίου παρουσιάστηκε μπροστά του και του φανέρωσε ένα συγκεκριμένο μέρος όπου θα έβρισκε την εικόνα της. Ο ευλαβής αυτός άνθρωπος ονομαζόταν Γεράσιμος και τα γεγονότα συνέβησαν το έτος χίλια πεντακόσια ογδόντα οκτώ μετά Χριστόν.

Η Παναγία τον πρόσταξε να πάρει την άγια εικόνα της και να την μεταφέρει στην πόλη Ρομανόφ, για να εγκατασταθεί εκεί μέσα σε ναό. Ο Γεράσιμος υπάκουσε με πίστη και ακολούθησε κατά γράμμα όλες τις εντολές που του έδωσε η Θεοτόκος εκείνη την ώρα. Μόλις ολοκληρώθηκε το ιερό αυτό ταξίδι, το χέρι του θεραπεύτηκε εντελώς και επανήλθε στην φυσιολογική του κατάσταση.

Η είδηση του θαύματος διαδόθηκε γρήγορα ανάμεσα στους πιστούς και η εικόνα έγινε προσκύνημα για πολλούς ανθρώπους της εποχής. Έτσι ξεκίνησε η μακρά και θαυμαστή πορεία αυτής της εικόνας της Παναγίας μέσα στην ρωσική Εκκλησία. Η πόλη του Ρομανόφ φιλοξένησε την ιερή εικόνα για είκοσι ένα ολόκληρα χρόνια, μέχρι την έλευση δύσκολων ιστορικών περιστάσεων.

Στις εννέα Μαρτίου του έτους χίλια εξακόσια εννέα μετά Χριστόν, η πόλη του Ρομανόφ έπεσε στα χέρια των πολωνολιθουανικών στρατευμάτων. Ένας Λιθουανός αξιωματικός άρπαξε την εικόνα από τον καθεδρικό ναό του Καζάν και την κράτησε κρυφά στο σπίτι του. Όταν οι κάτοικοι του Γιαροσλάβλ έμαθαν το γεγονός, έσπευσαν στον αξιωματικό και τον ικέτευσαν να παραχωρήσει την ιερή εικόνα στην πόλη τους.

Εκείνος ζήτησε ένα μεγάλο χρηματικό ποσό και για αρκετό καιρό απέρριπτε όλες τις προτάσεις των κατοίκων με επιμονή. Όμως ξαφνικά, στις δεκαοκτώ Μαρτίου, ο αξιωματικός παρέδωσε την εικόνα στον Βασίλειο Λύτκιν, έναν από τους πιο σεβαστούς πολίτες του Γιαροσλάβλ. Η εικόνα μεταφέρθηκε με μεγαλοπρέπεια στον ενοριακό ναό του «Ακαθίστου Ύμνου της Παρθένου» μέσα σε ατμόσφαιρα κατάνυξης.

Όταν τα πολωνολιθουανικά στρατεύματα επιτέθηκαν στην πόλη Τβερ την ίδια χρονιά, η εικόνα μεταφέρθηκε στον ναό της Γεννήσεως του Κυρίου, χτισμένο στις όχθες του ποταμού Βόλγα. Τότε η Παναγία εμφανίστηκε δύο φορές στον διάκονο Ελεάζαρο και τον πρόσταξε να ανεγείρει νέο ναό. Έτσι θα στεγαζόταν επάξια η θαυματουργή εικόνα της Μητέρας του Κυρίου, καρπός της επιθυμίας της ίδιας της Θεοτόκου.

Οι κάτοικοι του Γιαροσλάβλ τοποθέτησαν την θαυματουργή εικόνα στον νέο ναό και αμέσως άρχισαν να συμβαίνουν πολλά θαύματα. Παράλληλα εργάστηκαν με μεγάλο ζήλο για να ανεγείρουν γυναικείο μοναστήρι, που θα φιλοξενούσε εβδομήντα δύο μοναχές. Η παλιά τους μονή είχε καταστραφεί ολοσχερώς από τις επιθέσεις του πολωνολιθουανικού στρατού κατά την διάρκεια του πολέμου.

Το έτος χίλια εξακόσια δέκα μετά Χριστόν, οι κάτοικοι του Ρομανόφ ικέτευσαν τον τσάρο Βασίλειο τον Τέταρτο Σούισκι να επιστραφεί η εικόνα στην πόλη τους. Όμως την ίδια εκείνη ημέρα νέα θαύματα φανερώθηκαν μπροστά στην ιερή εικόνα της Παναγίας. Η μοναχή Ανυσία, που δεν μπορούσε να κινήσει ούτε τα χέρια ούτε τα πόδια της, βρήκε πλήρη θεραπεία.

Ένας άνθρωπος ονόματι Κωνσταντίνος απαλλάχθηκε από την βαριά τρέλα που τον βασάνιζε χρόνια ολόκληρα. Μπροστά σε αυτά τα θαυμαστά σημεία, οι κάτοικοι του Γιαροσλάβλ παρακάλεσαν τον τσάρο να αφήσει την εικόνα στην πόλη τους. Έπειτα από λεπτομερή έρευνα, ο τσάρος αποφάσισε να παραμείνει η εικόνα στο Γιαροσλάβλ και διέταξε να γίνει πιστό αντίγραφο.

Το αντίγραφο στολίστηκε με αργυρή επένδυση και το έτος χίλια εξακόσια έντεκα μετάφερθηκε επίσημα στο Ρομανόφ. I see “χτισμένο” which is a participial form (-μένο). Final corrected text saved as `07_08_Παναγία_Καζάν_Γιαροσλάβλ_Ελληνικά_Καθαρά.

%$ Η Εικόνα της Παναγίας του Καζάν στο Γιαροσλάβλ $% Εκεί η ίδια η Μητέρα του Κυρίου παρουσιάστηκε μπροστά του και του φανέρωσε ένα συγκεκριμένο μέρος, όπου θα έβρισκε την εικόνα της. Η Παναγία τον πρόσταξε να πάρει την άγια εικόνα της και να την μεταφέρει στην πόλη Ρομανόφ, ώστε να τοποθετηθεί εκεί σε ναό.

Έτσι ξεκίνησε η μακρά και θαυμαστή πορεία αυτής της ιερής εικόνας της Παναγίας μέσα στην ρωσική Εκκλησία. Όταν τα πολωνολιθουανικά στρατεύματα επιτέθηκαν στην πόλη Τβερ την ίδια χρονιά, η εικόνα μεταφέρθηκε στον ναό της Γεννήσεως του Κυρίου, που βρισκόταν στις όχθες του ποταμού Βόλγα. Παράλληλα εργάστηκαν με μεγάλο ζήλο, ώστε να ανεγείρουν γυναικείο μοναστήρι, που θα φιλοξενούσε εβδομήντα δύο μοναχές.