Η Οσία Μάρθα δέχθηκε στον ναό του Τιμίου Προδρόμου ένα θείο όραμα που την έπεισε να δεχθεί τον γάμο και να γίνει μητέρα ενός μεγάλου αγίου. Ο ίδιος ο Πρόδρομος της προανήγγειλε τη γέννηση του Συμεών, του μετέπειτα φωτεινού στυλίτη του Θαυμαστού Όρους. Η Μάρθα γεννήθηκε στην Αντιόχεια από ευσεβείς χριστιανούς γονείς, οι οποίοι την παρότρυναν να νυμφευθεί παρά τον πόθο της για παρθενία.

Έζησε λίγα μόνο χρόνια με τον σύζυγό της Ιωάννη και έμεινε νωρίς χήρα, αφιερωμένη πλέον στο παιδί της. Ανέθρεψε τον μικρό Συμεών με βαθιά πίστη, σύμφωνα με τις εντολές που είχε λάβει από τον Τίμιο Πρόδρομο. Παρακαλούσε τον Θεό να δεχθεί το παιδί στη διακονία του, όπως κάποτε δέχθηκε τον Σαμουήλ από την προφήτιδα Άννα.

Μια νύχτα είδε σε όνειρο τον εαυτό της να πετά με φτερά και να ανυψώνει τον γιο της ως δώρο στον Κύριο. Φύλαξε στην καρδιά της όλες τις αποκαλύψεις και ευχαρίστησε ταπεινά τον Θεό για την ευλογία. Η Μάρθα ζούσε κοντά στον ναό και δεν παρέλειπε ποτέ τη λατρευτική σύναξη της Εκκλησίας.

Ερχόταν πρώτη στις ακολουθίες για να ακούσει τους ύμνους και έφευγε πάντοτε τελευταία από τον οίκο του Θεού. Πήγαινε με πόθο σε κάθε εορταστική αγρυπνία, σε όποιον ναό κι αν τελούνταν, και στεκόταν εκεί με βαθιά κατάνυξη. Έχυνε άφθονα δάκρυα στις ολονύχτιες προσευχές και κοινωνούσε συχνά το Σώμα και το Αίμα του Χριστού.

Το πρόσωπό της λάμπρυνε ένα θαυμαστό φως μετά τη θεία Μετάληψη, σαν κάποτε το πρόσωπο του Μωυσή στο όρος Σινά. Κάθε νύχτα σηκωνόταν πριν από τα μεσάνυχτα και προσευχόταν με θέρμη, βρέχοντας με δάκρυα το πρόσωπό της. Ο νους της ήταν βυθισμένος στον Θεό, τον οποίο αγαπούσε με όλη τη δύναμη της ψυχής της.

Έδειχνε ασύγκριτη ευσπλαχνία προς τους φτωχούς, έτρεφε τους πεινασμένους και έντυνε τους γυμνούς με τα ίδια της τα χέρια. Επισκεπτόταν τους αρρώστους στα νοσοκομεία και υπηρετούσε προσωπικά τους πάσχοντες. Από τους κόπους της ετοίμαζε ενδύματα για τους ετοιμοθάνατους και λευκές στολές για τους νεοφώτιστους κατά το άγιο βάπτισμα.

Ήταν τόσο πράα και αμνησίκακη, ώστε κανείς δεν την είδε ποτέ να οργίζεται ή να φιλονικεί με συνάνθρωπό της. Φύλαγε προσεκτικά τα χείλη της από κάθε περιττή λέξη και μιλούσε μόνο για τα αναγκαία της ζωής. Αγαπούσε τη σιωπή, γιατί συνηθίζει τον νου να μένει σταθερά στη μνήμη του Θεού.

Από τον καλό θησαυρό της καρδιάς της έβγαζε πάντοτε λόγια γλυκά, ωφέλιμα και ευάρεστα στον Κύριο. Γινόταν ειρηνοποιός ανάμεσα στους θυμωμένους και νουθετούσε με αγάπη όσους ζούσαν αμελώς. Υπήρξε υπόδειγμα σωφροσύνης και θεοσέβειας για όλους, άνδρες και γυναίκες της εποχής της.

Όταν ο όσιος Συμεών ασκήτευε πια στον στύλο, η Μάρθα τον επισκεπτόταν και έβλεπε τα πλήθη των πασχόντων που έτρεχαν να θεραπευθούν. Δεν υπερηφανευόταν για τη δόξα του γιου της, αλλά παρακαλούσε τον Θεό να τον φυλάει από κάθε παγίδα του πονηρού. Έναν χρόνο πριν από την κοίμησή της είδε όραμα αγγέλων που κρατούσαν λαμπάδες και της ανήγγειλαν τη μετάστασή της στον τόπο της αιώνιας ανάπαυσης.

Το ίδιο αποκαλύφθηκε και στον όσιο γιο της, ενώ ένας αδελφός είδε τη Μάρθα να μεταμορφώνεται σε χρυσό σταυρό ενώπιον της Παναγίας. Όταν έφτασε η ώρα, εκείνη επισκέφθηκε τον Συμεών και του ζήτησε την ευλογία του, όπως κάποτε ο Ισαάκ από τον Αβραάμ. Του είπε ότι σε τρεις μήνες θα έφευγε προς τον Κύριο, ο οποίος τον είχε χαρίσει από τα σπλάχνα της.

Λίγες ημέρες πριν φύγει, ήρθε ξανά για τον τελευταίο αποχαιρετισμό και του αποκάλυψε όλα τα μυστικά της της ασκητικά παλαίσματα. Εκείνη τη νύχτα είδε την Παναγία σε ουράνιο παλάτι ασύγκριτης ωραιότητας, το οποίο ετοίμαζε για εκείνη ο γιος της. Η Δέσποινα της φανέρωσε και τους παραδείσιους τόπους όπου χαίρονται όσοι έζησαν με σωφροσύνη και έδωσαν πλούσια ελεημοσύνη.

Μετά την κοινωνία των Αχράντων Μυστηρίων, το πρόσωπό της έλαμπε από τη χάρη του Αγίου Πνεύματος. Η Μάρθα παρέδωσε ειρηνικά την αγία της ψυχή στα χέρια του Θεού στις πέντε Ιουλίου, στο σπίτι της στη Δάφνη της Αντιοχείας. Ζήτησε να ταφεί ταπεινά μαζί με τους ξένους και τους φτωχούς, αλλά ο γιος της Συμεών μετέφερε το ιερό λείψανο κοντά στον στύλο του Θαυμαστού Όρους.

Όσοι έστεκαν γύρω της είδαν το πρόσωπό της να μειδιά και άκουσαν τη φωνή της να ομιλεί για την άρρητη χαρά και το φως. Η μεταφορά του σκηνώματος έγινε με μεγάλη τιμή, με πλήθος λαού, ιερέων και ψαλμωδών από όλη την Αντιόχεια. Όσοι βάσταζαν τη λάρνακα μαρτυρούσαν ότι δεν αισθάνονταν κανένα βάρος, σαν να βάδιζε μόνη της στον αέρα.

Ένας νεαρός, ο Σέργιος, που ειρωνεύτηκε την πομπή, χτυπήθηκε αμέσως από βαριά αρρώστια και έχασε ακόμη και τη λαλιά του. Θεραπεύθηκε μόνο όταν προσέτρεξε με μετάνοια στον τάφο της οσίας, ομολογώντας την αμαρτία της περιφρόνησης. Το πρόσωπό της παρέμενε φωτεινό και ευωδιαστό, χωρίς κανένα σημάδι νεκρώσεως, αν και είχαν περάσει τέσσερις ολόκληρες ημέρες.

Στον τάφο της οσίας, μπροστά στον στύλο του Συμεών, άρχισαν να φανερώνονται πολλά και μεγάλα θαύματα του Θεού. Ένας αναγνώστης ονόματι Ιωάννης είδε τη Μάρθα να ανεβαίνει τη σκάλα του στύλου με αστραπηφόρο πρόσωπο και άρμα χερουβικό πάνω από τον τάφο της. Οι γονείς του Σεργίου ικέτευσαν τον όσιο για τον γιο τους και έλαβαν την οδηγία να ζητήσουν τη θεραπεία του στον τάφο της οσίας μητέρας.

Όταν προσευχήθηκαν εκεί με δάκρυα, ο νέος σηκώθηκε υγιής, σαν να μην είχε ποτέ νοσήσει. Η αδελφότητα είχε αρχικά έθιμο να ανάβει ακοίμητη κανδήλα πάνω από τον τάφο, αλλά από αμέλεια κάποτε σταμάτησαν αυτή τη συνήθεια. Τότε ο οικονόμος της μονής αρρώστησε βαριά και κινδύνεψε να πεθάνει μέσα στις φλόγες του πυρετού.

Του φανερώθηκε η οσία Μάρθα κρατώντας μαργαρίτη, μέρος του ζωοποιού Σώματος του Χριστού, και τον θεράπευσε αμέσως. Από τότε η κανδήλα παρέμενε άσβεστη στον τάφο της, και πολλοί τυφλοί έβρισκαν το φως τους και δαιμονισμένοι ελευθερώνονταν με τις πρεσβείες της δίκαιης Μάρθας. Το αρχείο παραδίδεται ως `07_04_Οσία_Μάρθα_Μητέρα_Συμεών_Θαυμαστού_Όρους.