Στο πολύγωνο του Μπούτοβο, κάτω από τη Μόσχα, ένας ιερομόναχος του Αγίου Όρους έπεσε από σοβιετική σφαίρα μέσα στο καλοκαίρι του χίλια εννιακόσια τριάντα οκτώ. Πριν φτάσει εκεί, είχε ζήσει σαράντα ένα χρόνια μέσα στη Μονή του Αγίου Παντελεήμονος και στα μετόχια της, υπηρετώντας σιωπηλά τον Χριστό. Ο όσιος μάρτυρας Ιωνάς, με το κοσμικό όνομα Ιβάν Αντρέεβιτς Σανκόφ, γεννήθηκε σε ευσεβή οικογένεια εμπόρου το χίλια οκτακόσια εβδομήντα εννιά.

Καταγόταν από το χωριό Σόλτσινο της επαρχίας Ριαζάν, ενώ η οικογένεια ζούσε στη Μόσχα κοντά στο εμπόριο του πατέρα. Όταν ο Ιβάν έγινε έντεκα ετών, η μητέρα του αρρώστησε βαριά και επέστρεψε στο πατρικό χωριό. Πήρε μαζί της και το παιδί, που πρόλαβε να τελειώσει εκεί τις δύο πρώτες τάξεις του σχολείου.

Σύντομα όμως η μητέρα έφυγε από τη ζωή και ο μικρός γύρισε πίσω, στον πατέρα και στη Μόσχα. Εκεί ολοκλήρωσε τα γράμματά του και άρχισε να βοηθά στο εμπόριο του άρτου που είχε η οικογένεια. Η καρδιά όμως του νεαρού Ιβάν δεν χωρούσε μέσα στα τραπέζια του εμπορίου και στα σχέδια μιας κοσμικής ζωής.

Στην οικογένεια υπήρχε μια όμορφη παράδοση, να αφιερώνεται ένα παιδί στην υπηρεσία του Θεού για όλους τους συγγενείς. Έτσι, στα δεκαοκτώ του χρόνια, πήρε την απόφαση που ωρίμαζε μέσα του και ξεκίνησε για το Άγιον Όρος. Το χίλια οκτακόσια ενενήντα επτά μπήκε δόκιμος στη δοξασμένη Μονή του Αγίου Παντελεήμονος, όπου, όπως έλεγε ο ίδιος, ολοκληρώθηκε η πνευματική του μόρφωση.

Εκεί έλαβε το ράσο με το όνομα Ιωνάς και αργότερα ντύθηκε τον μοναχικό μανδύα. Στις πέντε Ιουνίου του χίλια εννιακόσια πέντε χειροτονήθηκε ιεροδιάκονος και οκτώ χρόνια μετά έγινε ιερομόναχος. Η υπακοή του ήταν στην καγκελαρία της μονής και στη συνέχεια στο μετόχι της Κωνσταντινουπόλεως.

Εκεί τον έστειλαν την πρώτη Μαρτίου του χίλια εννιακόσια δεκατέσσερα, για να υπηρετήσει τους Ρώσους προσκυνητές και τους εργάτες της Πόλης. Το διάστημα αυτό κράτησε ζωντανή την επαφή του με τον ηγούμενο πατέρα Μισαήλ, μέσα από συνεχείς πνευματικές επιστολές. Όταν ξέσπασε ο πόλεμος ανάμεσα στην Τουρκία και τη Ρωσία, όλοι οι Ρώσοι εξορίστηκαν από την Κωνσταντινούπολη και ο πατήρ Ιωνάς αναγκάστηκε να φύγει με τρένο μαζί με τους υπαλλήλους του ρωσικού προξενείου.

Επέστρεψε στη Ρωσία και τοποθετήθηκε στο μετόχι της Μονής του Αγίου Παντελεήμονος, που βρισκόταν στην Οδησσό. Εκεί λειτουργούσε με ησυχία και αφοσίωση, μέχρι που οι άθεες αρχές της σοβιετικής εξουσίας έκλεισαν τον ναό το χίλια εννιακόσια είκοσι τρία. Αφού έχασε τον πρώτο του ναό, μετατέθηκε στην εκκλησία του Ευαγγελισμού της Οδησσού και συνέχισε να λειτουργεί έως το χίλια εννιακόσια είκοσι επτά.

Όταν και αυτή η εκκλησία έκλεισε, ο ιερομόναχος βρήκε καταφύγιο στον ναό των Αγίων Πάντων, μέσα στα μνήματα της πόλης. Όμως και αυτό το μικρό κοιμητηριακό παρεκκλήσι σφραγίστηκε από τις αρχές το χίλια εννιακόσια τριάντα. Την ίδια χρονιά δέχτηκε γράμμα από το Αλπάτεβο, κοντά στο πατρικό του χωριό, όπου τον προσκαλούσαν να αντικαταστήσει τον ιερέα που είχε μόλις κοιμηθεί.

Ο πατήρ Ιωνάς δέχτηκε αμέσως και πήγε να υπηρετήσει στους ανθρώπους της παιδικής του γης. Στα τέλη του χίλια εννιακόσια τριάντα επτά, μέσα σε κύμα μαζικών διωγμών, οι συνεργάτες της σοβιετικής ασφάλειας άρχισαν να μαζεύουν ψεύτικες μαρτυρίες εναντίον του. Ανέκριναν τον πρόεδρο του χωριού, τον πρόεδρο του κολχόζ και διάφορους τακτικούς μάρτυρες, για να στήσουν κατηγορία αντεπαναστατικής δράσης.

Τον κατηγόρησαν ότι οργάνωσε τους πιστούς να εμποδίσουν το κλείσιμο του ναού, που οι αρχές ήθελαν να μετατρέψουν σε σχολείο. Στις είκοσι τέσσερις Φεβρουαρίου του χίλια εννιακόσια τριάντα οκτώ ο γέροντας συνελήφθη και μεταφέρθηκε στη φυλακή της Κολόμνα. Όταν του έδωσαν να υπογράψει την εντολή σύλληψης, εκείνος αρνήθηκε με σταθερή φωνή.

Στις ανακρίσεις βρέθηκε πάνω του ένα σημείωμα, που μιλούσε για τον αναμενόμενο ερχομό του αντιχρίστου, πρώτα μαζικά και έπειτα σε ξεχωριστό πρόσωπο. Ο πατήρ Ιωνάς εξήγησε με απλότητα ότι αυτά ήταν αντιγραμμένα από τη Γραφή και του είχαν προκαλέσει βαθύ ενδιαφέρον. Όταν τον πίεσαν να παραδεχτεί αντιεπαναστατική προπαγάνδα και συκοφαντίες κατά της κυβέρνησης, εκείνος απάντησε καθαρά πως ποτέ δεν ασχολήθηκε με τέτοιες πράξεις.

Έμεινε στη φυλακή τρεις ολόκληρους μήνες, υπό συνεχή ανάκριση και ψυχολογική πίεση, χωρίς να λυγίσει. Στις εφτά Ιουνίου του χίλια εννιακόσια τριάντα οκτώ η περίφημη τρόικα της σοβιετικής ασφάλειας τον καταδίκασε σε εκτέλεση, μέσα σε λίγα λεπτά διαδικαστικής τυπικότητας. Μετά την απόφαση μεταφέρθηκε στη Μόσχα, στη βαριά φυλακή της Ταγκάνκα, όπου περίμενε ήρεμος την τελευταία του ώρα.

Στις δεκατρείς Ιουνίου ο φωτογράφος της φυλακής τράβηξε την εικόνα του, που έμεινε σαν τελευταία μαρτυρία του προσώπου του. Ο ιερομόναχος Ιωνάς εκτελέστηκε στις τέσσερις Ιουλίου του χίλια εννιακόσια τριάντα οκτώ και ρίχτηκε σε κοινό τάφο στο πολύγωνο του Μπούτοβο. Εκεί, κάτω από τη γη της Μόσχας, αναπαύονται χιλιάδες νεομάρτυρες της Ρωσικής Εκκλησίας, που πότισαν με αίμα τη σύγχρονη εποχή.

Από τον εύπορο εμπορικό οίκο της Μόσχας έως τα κελιά του Αγίου Όρους και τα μετόχια της Οδησσού, η ζωή του υπήρξε μια ευθεία πορεία αφιέρωσης. Δεν δίδαξε με μεγάλα λόγια, αλλά με σιωπή, υπακοή και σταθερή ομολογία μπροστά στους ανακριτές. Το όνομά του προστέθηκε στους νεομάρτυρες, που η Εκκλησία τιμά ως αδάμαντες της πίστης στους αιώνες των διωγμών.

Η μνήμη του Αγίου Ιωνά του Αθωνίτη τιμάται κάθε χρόνο την τέταρτη Ιουλίου, ημέρα του μαρτυρικού του τέλους. txt –output 07_04_Άγιος_Ιωνάς_ο_Αθωνίτης_Ελληνικά_Καθαρά. Final delivered file: **07_04_Άγιος_Ιωνάς_ο_Αθωνίτης_Ελληνικά_Καθαρά.