Gati treqind shenjtorë gjeorgjianë nderohen së bashku në një ditë të vetme, emrat e tyre ruhen pa historitë e tyre. Shën Gjergji i Malit Athos shkroi se populli gjeorgjian, që nga momenti kur njohu Zotin e vërtetë, kurrë nuk e mohoi atë dhe nuk u tërhoq në ndonjë herezi. Studimi i historisë së Gjeorgjisë dhe thesareve të saj të shenjta zbulon pasurinë e pafund të Gjeorgjisë qiellore, atë ushtri shenjtorë që lavdërojnë Zotin me një zë. Askush nuk e di se sa shumë u pastruan nga mëkatet e tyre në luftëra të pamëshirshme me armiqtë e Krishtit. Askush nuk mund të numërojë se sa e shenjtëruan shpirtin e tyre në qelitë e pa ngrohura, me lutje, agjërim dhe punë asketike. Vetëm Zoti i di emrat e atyre asketëve që u harruan nga historia, por me mundin e tyre modest ata ndërtuan pa u lodhur të ardhmen e kishës gjeorgjiane. Këta punëtorë të padukshëm të besimit i mbështetën njerëzit në shekuj sprovash, persekutimesh dhe tundimesh. Kujtimi i tyre jeton i heshtur në traditë, si një themel që rëndon gjithë godinën shpirtërore të vendit. Shën Gjergji i Malit Athos regjistroi qartë besimin e thellë të popullit të tij, duke thënë se ata kurrë nuk e mohuan Zotin e vërtetë. Populli i Gjeorgjisë, sipas fjalëve të tij, nuk iu dorëzua kurrë asnjë herezie, me gjithë presionet e shumta të shekujve. Sinodi i Ruisi-Urbnisit deklaroi me forcë se nuk do të largohej kurrë nga Kisha Katolike që e lindi atë në shenjtëri. Etërit e Sinodit kanë rrëfyer se nuk do ta tradhtojnë ortodoksinë e tyre, krenarinë dhe lavdinë e tyre, të cilës i kanë qëndruar gjithmonë besnikë. Ata e konsideruan si një nder të madh që meritonin të njihnin Kishën si dëshmitare të vetë të Vërtetës së Krishtit. Kjo marrëdhënie me Ortodoksinë është themeli i jetës së çdo gjeorgjiani besnik deri më sot. Kjo nuk është një trashëgimi e thjeshtë historike, por një realitet i gjallë që përshkon çdo aspekt të ekzistencës së përditshme. Besimi u fermentua me gjuhën, zakonet dhe traditat e vendit, duke u bërë njësh me identitetin e popullit. Kështu, Ortodoksia në Gjeorgji nuk konsiderohet një mësim i largët, por një nënë që vazhdimisht lind dhe ushqen fëmijët e saj gjatë shekujve. Është e pamundur të numërohen emrat e të gjithë atyre të krishterëve që nga Gjeorgjia u ngjitën në parajsë. Aq më tepër, është e pamundur të përshkruhen të gjitha veprat e mrekullueshme që janë realizuar gjatë shekujve të historisë kishtare të vendit. Për këtë arsye, Kisha caktoi një ditë të veçantë përkujtimi për të gjithë shenjtorët e Gjeorgjisë së bashku. Në të nderohen jo vetëm ata, jeta e të cilëve është e njohur dhe histori e mrekullueshme, por edhe gati treqind shenjtorët, vetëm emrat e të cilëve janë ruajtur. Historitë e tyre kanë humbur në kohë, por Kisha nuk i harron, pasi Zoti e mban gjithmonë të gjallë kujtimin e tyre. Shumica e gjeorgjianëve mbajnë emrin e një shenjtori që nderohet në këtë ditë të bekuar të kuvendit të përbashkët. Ata i kërkojnë mbrojtësit të tyre që të ndërmjetësojë para Zotit për hir të tyre dhe për nevojat e familjes së tyre. Kështu ky tubim bëhet një urë lidhëse midis Kishës tokësore dhe qiellore, duke bashkuar besimtarët me shenjtorët e tyre. Gjeorgjia nderon trashëgiminë e saj dhe pranon se çdo brez merr forcë nga ambasadat e shenjtorëve të panumërt.