Me para ai mblodhi veten në Smyrna, një murg i përulur nga Ayvali rindërtoi dy tempuj të rrënuar në malin Athos. Disa vjet më vonë, i njëjti murg u var në Selanik, sepse guxoi të kontrollonte një vëlla laik. Ky është Shën Davidii i Kydonisë, i ardhur nga Kydonia e Azisë së Vogël, qyteti i njohur Aivali. Banorët e vendlindjes së tij mbanin lidhje të ngushta me Perivolin e Hyjlindëses, pasi aty vepronin dy metoki agioreite, një e Manastirit të Iberonit dhe një e Manastirit të Pantokratoros. Në këtë klimë shpirtërore Davidii i ri u rrit dhe ushqeu në shpirt dëshirën për një jetë të vetmuar. Kur vendimi i tij ishte pjekur, ai u largua nga vendlindja e tij dhe u ngjit në malin Athos me zemër të djegur. Aty gjeti strehë pranë një bashkëfshatari, vëllait të Sketës së Shën Anës, i cili e mbështeti në hapat e parë. Pak nga pak ai vetë u bashkua me shoqërimin e vetmisë, ku mori formën e një engjëlli dhe iu përkushtua tërësisht ushtrimeve, lutjes dhe bindjes. Në rrugëtimin e vetmuar, Oshënar Davidii digjej nga zelli hyjnor për veprën e Kishës dhe eremitacionit të tij. Me bekimin e plakut të tij, ai u nis për në Smirnë, për të mbledhur para nga të krishterët e devotshëm të qytetit. Qëllimi i tij ishte të rindërtonte dy kishat e rrënuara të Malit Athos, të Shpërfytyrimit të Shpëtimtarit dhe të Më të Shenjtës Hyjlindëse. Kur ai përfundoi punën në dy tempujt e shenjtë, oferta e tij për vetmitarin nuk u ndal me kaq. Ai u kujdes gjithashtu të ndërtonte dy depozita uji, si dhe qeli të mjaftueshme për të akomoduar pelegrinët. Por zemra e tij nuk gjeti prehje në qetësinë e jetës monastike të Athosit. Një dëshirë tjetër e digjte gjithnjë e më fort, dëshira për të dëshmuar për emrin e Krishtit. Kështu ai u nis për në Magnezi në Azinë e Vogël me vendimin për të rrëfyer publikisht besimin e tij. Atje ai i shqyrtoi hapur turqit për fenë e tyre dhe u tall para të gjithëve me gabimet e tyre. Turqit u tërbuan nga paturpësia e tij dhe e arrestuan menjëherë në qytetin e Magnezisë. E rrahën me egërsi të madhe, por më në fund e përzunë nga kufijtë e qytetit të tyre pa e vrarë. Oshënar Davidii u kthye në Sketën e Shën Anës pa përmbushur dëshirën e tij të zjarrtë. Me lot ai i rrëfeu të moshuarit dëshirën e tij të madhe për të derdhur gjakun e tij për Krishtin. Babai i tij shpirtëror kishte frikë nga rezultati i një vendimi kaq të guximshëm dhe u përpoq ta bindte me dashuri. Por flakën e dëshmorit nuk e shuan fjalët e asnjë njeriu, sado të mençura të ishin. Oshënar zbriti në Karyes dhe takoi ish-peshkopin e Christoupolis Pagratios, duke kërkuar bekim dhe mbështetje. Ai, duke parë qëndrueshmërinë e mendjes së tij, ia plotësoi dëshirën për të vazhduar në martirizimin e dëshiruar. Me këtë bekim Oshënar Davidi u nis për në Selanik, ku e priste sprova e fundit dhe vendimtare e jetës së tij tokësore. Në Selanik, ai u informua se një murg nga metokia e Agios Dhimitri, i cili i përkiste Manastirit të Vatopedit, kishte mohuar besimin e tij dhe kishte përqafuar Islamin. Oshënar Davidi e konsideroi detyrën e tij të takonte jobesimtarin dhe të përpiqej ta kthente atë në të vërtetën e Krishtit. Me gjithë fuqinë e tij ai luftoi për shpirtin e vëllait të tij të rënë, por ai këmbënguli në gabimin e braktisjes së tij. Ndërkohë, turqit ishin njoftuar për qëllimin e Osios dhe nxituan ta arrestonin pa vonesë. Ai u rrah rëndë, si më parë në Magnezi, dhe më pas e çuan te magjistrati për t’u gjykuar. Gjykatësi kishte frikë se Oshënar do të arrinte të bindte predikuesin dhe ta kthente atë në rrëfimin e Krishtit. Kështu ai urdhëroi që dëshmori të ekzekutohej pa vonesë, pikërisht në natën e arrestimit të tij. Më njëzet e gjashtë qershor të një mijë e tetëqind e trembëdhjetë, Oshënar Davidii e dorëzoi shpirtin duke u varur. Nderi i tij mbetet i gjallë veçanërisht në Sketën e Shën Anës, ku jetoi dhe luftoi.