Τρία ολόκληρα χρόνια έζησε πάνω σε μια αμυγδαλιά, παλεύοντας με το κρύο, τη ζέστη και τους ανέμους που τίναζαν το κορμί του. Κράτησε αναμμένα κάρβουνα και θυμίαμα μέσα στην παλάμη του μπροστά στον αυτοκράτορα Ιουστινιανό, χωρίς η σάρκα του να καεί καθόλου. Καταγόταν από τη βόρεια Μεσοποταμία, ένα μεγάλο μοναστικό κέντρο της εποχής, και ήλθε στα μέρη μας γύρω στο τετρακόσια πενήντα μετά Χριστόν.

Από μικρό παιδί αφιερώθηκε στον Θεό και μοίρασε όλη την περιουσία του στους φτωχούς της πατρίδας του. Έπειτα κατέβηκε στη Θεσσαλονίκη συντροφιά με τον μοναχό Αδολά, αναζητώντας ησυχία και άσκηση. Εκεί εντάχθηκε στη μονή των Αγίων Μαρτύρων Θεοδώρου και Μερκουρίου, που βρισκόταν στο βόρειο τμήμα της πόλης.

Οι μοναχοί της ονομάζονταν Κουκουλλιάτες, επειδή φορούσαν με ιδιαίτερο τρόπο το κουκούλιο στους ώμους τους. Μέσα στη μονή ο νέος αδελφός ξεχώρισε γρήγορα για την προσευχή και την υπακοή του. Η ψυχή του όμως ποθούσε μεγαλύτερη άσκηση και πιο σκληρή δοκιμασία της σάρκας του.

Έχοντας στον νου του τους αγίους άνδρες της Παλαιάς Διαθήκης, και ιδίως τον προφήτη Δαβίδ που ζήτησε τριετή χρόνο σύνεσης από τον Κύριο, πήρε μια τολμηρή απόφαση. Ανέβηκε πάνω σε μια αμυγδαλιά και έταξε στον εαυτό του τρία χρόνια ασκητικής ζωής επάνω στο δέντρο. Ο χώρος ήταν τόσο στενός που μετά βίας χωρούσε ένα μικρό κρεβάτι για το λεπτό σώμα του.

Υπέμενε τον παγωμένο χειμώνα, την αφόρητη ζέστη του καλοκαιριού και τις λυσσασμένες λαλιές των ανέμων με βαθιά ταπείνωση. Σιγά σιγά απέκτησε φήμη απαθούς ασκητή σε ολόκληρη τη Θεσσαλονίκη και τα γύρω χωριά. Πλήθη πιστών έτρεχαν κάτω από το δέντρο για να ακούσουν τα γλυκά λόγια του «θείου πτηνού» όπως τον αποκαλούσαν.

Στο τέλος της τριετίας του εμφανίστηκε άγγελος Κυρίου με χαρμόσυνο μήνυμα. Του ανακοίνωσε ότι η παράκλησή του έγινε δεκτή και ότι μπορούσε πλέον να κατέβει με ασφάλεια. Ο αρχιεπίσκοπος Δωρόθεος με όλο τον κλήρο τον υποδέχθηκαν με τιμές και βαθύτατο σεβασμό.

Έκτοτε εγκαταστάθηκε σε ένα ταπεινό κελί κοντά στη μονή του και συνέχισε ήσυχα την άσκηση. Μέσα στο κελί η ζωή του πήρε νέα διάσταση πνευματικής λάμψης και θαυμάτων. Όταν προσευχόταν θερμά, οι αδελφοί έβλεπαν το κελί του σαν να φλεγόταν από άυλη φωτιά.

Θεράπευσε μια τυφλή γυναίκα και έναν δαιμονισμένο νέο, μόλις τους σφράγισε με το σημείο του Τιμίου Σταυρού. Στα χρόνια εκείνα ο αυτοκράτορας Ιουστινιανός είχε μεταφέρει την έδρα του υπάρχου του Ιλλυρικού μακριά από τη Θεσσαλονίκη. Οι κάτοικοι λυπήθηκαν βαθιά για τον υποβιβασμό της πόλης τους και αναζήτησαν λύση με ενθουσιασμό.

Ο αρχιεπίσκοπος Αριστείδης μαζί με τον ύπαρχο Δομνίκο παρακάλεσαν τον όσιο να αναλάβει αυτόν τον λεπτό διπλωματικό ρόλο. Αρχικά εκείνος αρνήθηκε με ταπείνωση, όμως τελικά υποχώρησε στις θερμές παρακλήσεις των συμπολιτών του. Όταν βγήκε στο φως μετά από τόσα χρόνια εγκλεισμού, η μορφή του είχε μεταμορφωθεί.

Τα μαλλιά του έφταναν ως τη μέση και τα γένια του μέχρι τα πόδια του. Το πρόσωπό του έλαμπε με ακτίνες σαν τον ήλιο και προκαλούσε δέος σε όσους το αντίκριζαν στον δρόμο. Συνοδευόμενος από τους μαθητές του Θεόδωρο και Δημήτριο, απέπλευσε αμέσως για τη βασιλεύουσα Κωνσταντινούπολη.

Η φήμη του είχε προτρέξει και ολόκληρη η Πόλη βγήκε στις προβλήτες για να τον υποδεχθεί με ευλάβεια. Η αυτοκράτειρα Θεοδώρα τον δέχθηκε με σπάνιες τιμές και ετοίμασε ευνοϊκά το έδαφος για τη συνάντηση. Όταν επέστρεψε ο Ιουστινιανός από τις επίσημες υποχρεώσεις του, κάλεσε τον όσιο ενώπιον ολόκληρης της συγκλήτου.

Εκείνος παρουσιάστηκε με τρόπο θαυμαστό, κρατώντας στις παλάμες του αναμμένα κάρβουνα μαζί με ευωδιαστό θυμίαμα. Θυμίασε τον αυτοκράτορα και τους συγκλητικούς, χωρίς οι σάρκες του να δείξουν το παραμικρό σημάδι εγκαύματος. Όλοι έπεσαν στα πόδια του, αναγνωρίζοντας τη χάρη του Θεού που σκήνωνε επάνω στον ταπεινό ασκητή.

Ο Ιουστινιανός ικανοποίησε αμέσως το αίτημα των Θεσσαλονικέων με αυτοκρατορικό διάταγμα. Ο όσιος επιβιβάστηκε στο πλοίο με τα ευχάριστα νέα, έχοντας προφητεύσει ήδη την έξοδό του από τη ζωή. Μόλις το σκάφος παρέκαμψε το ακρωτήριο και η Θεσσαλονίκη φάνηκε από μακριά, παρέδωσε ειρηνικά την ψυχή του στον Κύριο.

Το γεγονός συνέβη μεταξύ των ετών πεντακόσια τριάντα πέντε και πεντακόσια σαράντα ένα μετά Χριστόν. Ουράνιες ψαλμωδίες ακούστηκαν τότε στο πλοίο και άρρητη ευωδία πλημμύρισε τον αέρα γύρω από το ιερό σκήνωμα. Ολόκληρη η Θεσσαλονίκη συγκλονίστηκε από τη συγκινητική είδηση της κοιμήσεως του αγαπημένου της πατέρα.

Ο αρχιεπίσκοπος Αριστείδης όρισε με βαθιά θλίψη πάνδημη κηδεία και ενταφιασμό μέσα στη μονή των Απροΐτων. Έτσι εκπληρώθηκε η τελευταία επιθυμία του οσίου, να αναπαυθεί στον τόπο της μετανοίας του. Εκατόν πενήντα χρόνια αργότερα, ο ηγούμενος Δημήτριος της μονής θέλησε από ευλάβεια να πάρει ένα μικρό τμήμα του λειψάνου.

Μόλις όμως ξεκίνησε η εργασία, η πλάκα του τάφου έσπασε ξαφνικά και η προσπάθεια διακόπηκε αμέσως. Το γεγονός θεωρήθηκε σαφές μήνυμα ότι ο όσιος επιθυμούσε να μείνει ανέγγιχτος στον τόπο του. Κατά την περίοδο της λατινικής κυριαρχίας στη Θεσσαλονίκη, το ιερό λείψανο μεταφέρθηκε δυστυχώς στην Ιταλία.

Παρέμεινε για αιώνες στην Παβία και κατόπιν στο Μιλάνο, όπου το προσκυνούσαν με σεβασμό οι πιστοί. Τελικά επέστρεψε θριαμβευτικά στη Θεσσαλονίκη και κατατέθηκε στη βασιλική του Αγίου Δημητρίου στις δεκαέξι Σεπτεμβρίου του χίλια εννιακόσια εβδομήντα οκτώ. Το όνομα Δαβίδ στα εβραϊκά σημαίνει πολυαγαπημένος του Θεού.