Μέσα σε μια φλαμουριά του δάσους Κονέτσνοβ, ένας απλός νεωκόρος αντίκρισε την εικόνα της Θεοτόκου να λάμπει σαν ακτίνα ήλιου. Όταν την πήρε στην εκκλησία, εκείνη επέστρεφε μόνη της στο δέντρο, ώσπου ένα τυφλό κορίτσι, η Θεοδοσία, βρήκε εκεί το φως των ματιών της. Η θαυμαστή εμφάνιση συνέβη στις δεκαπέντε Ιουνίου του χιλίων πεντακοσίων δεκαοκτώ, δώδεκα χιλιόμετρα νότια του Τσερεπόβετς, κοντά στο χωριό Βορονίνο.

Ο Ιωάννης, νεωκόρος του ναού του Αρχαγγέλου Μιχαήλ στο χωριό Ιλίνσκογιε, επέστρεφε από το δάσος Κονέτσνοβ, όταν αντίκρισε τη μεγάλη φλαμουριά με την εικόνα. Έμεινε άναυδος από το θέαμα, προσευχήθηκε θερμά στην Κυρία Θεοτόκο και ξεκίνησε για το χωριό του. Όμως, παρότι γνώριζε καλά τον τόπο, έχασε τον δρόμο μέσα στο δάσος και περιπλανήθηκε για ώρες.

Όταν συνήλθε, βρέθηκε πάλι μπροστά στο ίδιο δέντρο με την εικόνα της Θεοτόκου. Τότε κατάλαβε πως δεν επρόκειτο για σύμπτωση, αλλά για σαφές σημάδι της ίδιας της Παναγίας. Με δέος και ευλάβεια ανέβηκε στη φλαμουριά, κατέβασε την εικόνα και τη μετέφερε στο χωριό.

Την τοποθέτησε με τιμή στον ναό του Αρχαγγέλου Μιχαήλ και έσπευσε να ενημερώσει τον εφημέριο, τον πατέρα Ανδρέα, για όσα είχαν συμβεί. Ο πατήρ Ανδρέας έμεινε άφωνος όταν άκουσε τη διήγηση του νεωκόρου την παραμονή της Κυριακής. Την επόμενη ημέρα προσήλθε στον ναό, με σκοπό να δείξει την εικόνα στους πιστούς που συνάχθηκαν, όμως αυτή δεν βρισκόταν εκεί.

Στην αρχή υπέθεσε πως ο νεωκόρος την είχε πάρει, αλλά γρήγορα διαπίστωσε ότι δεν συνέβη κάτι τέτοιο. Τότε πρότεινε να επιστρέψουν μαζί στο δάσος Κονέτσνοβ, στο σημείο όπου είχε φανερωθεί η εικόνα. Φτάνοντας εκεί, αντίκρισαν με μεγάλη χαρά την εικόνα της Θεοτόκου να βρίσκεται ξανά μέσα στο ίδιο δέντρο.

Έπεσαν με δάκρυα ενώπιόν της και παρακάλεσαν την Κυρία του κόσμου για το έλεός της. Ύψωσαν τα χέρια στον ουρανό, κατέβασαν με ευλάβεια την εικόνα και την έφεραν πάλι στον ναό. Την τοποθέτησαν στο ιερό βήμα και τέλεσαν Παράκληση μπροστά της.

Η συγκίνηση ήταν μεγάλη, αλλά το πρωί τους περίμενε νέα ταραχή. Όταν εισήλθαν στον ναό, η εικόνα είχε χαθεί ξανά από τη θέση της. Φόβος και τρόμος τους κατέλαβε, και τότε κατάλαβαν πως πρόκειται για έργο του Θεού.

Ο εφημέριος συγκάλεσε αμέσως τους ενορίτες και τους διηγήθηκε το θαύμα που είχε συμβεί. Έπειτα, ξεκίνησαν όλοι μαζί προς το δάσος με αναμμένα κεριά και κανδήλια. Ανάμεσα στους πιστούς βρισκόταν και ένα κορίτσι, η Θεοδοσία, η οποία ήταν τυφλή εκ γενετής.

Φτάνοντας στον τόπο της εμφανίσεως, οι προσκυνητές αντίκρισαν την εικόνα της Παναγίας να λάμπει με φως ουράνιο, σαν ακτίνα από τον ίδιο τον ουρανό. Ο ιερέας, ο νεωκόρος και ολόκληρο το πλήθος προσευχήθηκαν θερμά και άρχισαν με τη σειρά να ασπάζονται την αγία εικόνα. Οδήγησαν και τη μικρή Θεοδοσία κοντά στο δέντρο, για να λάβει την ευλογία της Θεοτόκου.

Εκείνη φώναξε με ταπείνωση: Κυρία του κόσμου, βοηθός των χριστιανών, υπεραγία Θεοτόκε, αξίωσέ με να δω και να προσκυνήσω τη θαυματουργή εικόνα σου. Έκανε το σημείο του σταυρού επάνω της και ύψωσε τα μάτια προς τη φλαμουριά. Ξαφνικά είδε καθαρά την εικόνα μέσα στα κλαδιά, λουσμένη σε αγιαστικό φως, και έλαβε πλήρως την όρασή της.

Το θαύμα διαλάλησε αμέσως ολόκληρη την περιοχή. Από εκείνη την ημέρα η εικόνα της Παναγίας του Βορονίν έγινε φημισμένη για τα πολυάριθμα θαύματά της. Σύμφωνα με τις αρχαίες πηγές, ο αριθμός των θαυμάτων ήταν αμέτρητος και ξεπερνούσε κάθε καταγραφή.

Οι τυφλοί αποκτούσαν την όρασή τους, οι κουτσοί περπατούσαν στέρεα και όσοι βασανίζονταν από ακάθαρτα πνεύματα έβρισκαν λύτρωση. Ύστερα από τη συμβουλή του πατρός Ανδρέα, χτίστηκε ένα μικρό παρεκκλήσι δίπλα στη φλαμουριά όπου είχε φανερωθεί η εικόνα της Κυρίας Θεοτόκου. Εκεί τοποθέτησαν την αγία εικόνα και η ευλαβική προσέλευση των πιστών αυξανόταν διαρκώς.

Με τον καιρό ιδρύθηκε το ησυχαστήριο της Κοιμήσεως του Βορονίν, το οποίο τιμήθηκε ιδιαίτερα από τους προσκυνητές. Το χιλιόσια εξακόσια ογδόντα οκτώ, το ησυχαστήριο τέθηκε υπό την εποπτεία της Μονής της Αναστάσεως του Τσερεπόβετς και καταχωρήθηκε στα Πατριαρχικά κτήματα. Η δόξα του μοναστηριού ήταν τόσο μεγάλη, ώστε το χιλιόσια εφτακόσια εξήντα τέσσερα δεν καταργήθηκε, όπως συνέβη με τα περισσότερα μοναστήρια της Βολογκντά.

Όμως το χιλιόσια εφτακόσια ενενήντα δύο η μονή κάηκε ολοσχερώς υπό μυστηριώδεις συνθήκες. Οι αδελφοί μεταφέρθηκαν τότε στο ησυχαστήριο του Αγίου Φιλίππου του Ιραπσκ και εκεί συνέχισαν την ασκητική ζωή. Σύμφωνα με την παράδοση, η θαυματουργή εικόνα κλάπηκε εκείνη την περίοδο.

Λέγεται ότι αργότερα την αντίκρισαν στο νότιο ησυχαστήριο του Δοροθέι, στη Μητρόπολη του Γιαροσλάβλ. Το χιλιόσια εφτακόσια ενενήντα τέσσερα ιδρύθηκε ενοριακός ναός στον τόπο του καμένου μοναστηριού, ώστε να συνεχιστεί η λατρευτική ζωή. Δέκα χρόνια αργότερα, το χιλιόσια οκτακόσια τέσσερα, ανεγέρθηκε εκεί ένας μεγαλοπρεπής πέτρινος ναός αφιερωμένος στην Κοίμηση της Θεοτόκου.

Δίπλα στον κεντρικό ναό προστέθηκαν δύο παρεκκλήσια, το ένα προς τιμήν της Γεννήσεως του Τιμίου Προδρόμου και το άλλο προς τιμήν του Αγίου Νικολάου του Θαυματουργού. Τα ερείπια του ναού σώζονται έως σήμερα και θυμίζουν την παλιά δόξα του τόπου. Το όνομα της εικόνας και του ησυχαστηρίου προήλθε από το παρωνύμιο του ηγουμένου Μάρκου, ο οποίος έζησε τον δέκατο έκτο αιώνα.

Τον αποκαλούσαν Κοράκι, και έτσι ονομάστηκε και το χωριό Βορονίνο, αφού η ρώσικη λέξη Βορόν σημαίνει κοράκι. Με τον τρόπο αυτό ο τόπος, η μονή και η εικόνα συνδέθηκαν στενά με τη μνήμη του ταπεινού εκείνου ηγουμένου. Στον δέκατο όγδοο αιώνα, μέσα στο κείμενο της Διηγήσεως της Εικόνας του Βορονίν, η εικόνα αναφέρεται ως Οδηγήτρια του Βορονίν.

Ο τίτλος δεν συνδέεται με τον εικονογραφικό τύπο, αλλά με την ίδια την Υπεραγία Θεοτόκο, που οδηγεί τους πιστούς. Παρόμοιες περιπτώσεις είναι γνωστές στη ρωσική εκκλησιαστική ιστορία. Στις είκοσι πέντε Ιουνίου του χιλίων εξακοσίων ογδόντα δύο, κατά τη στέψη των τσάρων Πέτρου και Ιωάννη του Πέμπτου, τελέστηκε Παράκληση μπροστά στην εικόνα της Παναγίας του Βλαντίμιρ.

Η εικόνα εκείνη ανήκει στον τύπο της Γλυκοφιλούσας, σύμφωνα με τις χειρόγραφες συλλογές των μέσων του δέκατου όγδοου αιώνα. Όμως στα χρονικά αναφέρεται ως Οδηγήτρια του Βλαντίμιρ, γεγονός που δείχνει τη συνήθεια της εποχής. Αργότερα, η Οδηγήτρια του Βορονίν θεωρήθηκε εσφαλμένα αντίγραφο της εικόνας της Παναγίας του Σμολένσκ.

Σύμφωνα με την αρχαία παράδοση, η ξεχασμένη εορτή της Εικόνας του Βορονίν αναβίωσε στις δεκαπέντε Ιουνίου, την ημέρα της θαυμαστής εμφανίσεώς της. Έτσι, η μνήμη της Θεοτόκου επανήλθε στη λειτουργική ζωή των πιστών, μαζί με τη διήγηση της φανερώσεως και των πολλών θαυμάτων της. Λόγω της πρώιμης απώλειας της αυθεντικής θαυματουργής εικόνας, η μορφή της παρέμεινε για πολλά χρόνια άγνωστη στους πιστούς.

Δεν διασώθηκαν αντίγραφα από εκείνη την παλιά εποχή, και η λατρευτική παράδοση φαινόταν να σβήνει στη λήθη. Ευτυχώς, ανακαλύφθηκε μια μικρογραφία της Εικόνας του Βορονίν μέσα σε χειρόγραφη συλλογή από τα μέσα του δέκατου όγδοου αιώνα. Είναι αξιοσημείωτο πως η συλλογή αυτή συντάχθηκε σε καιρό κατά τον οποίο η θαυματουργή εικόνα βρισκόταν ακόμη στο ησυχαστήριο του Βορονίν.

Με βάση αυτήν τη θαυμαστά διασωθείσα μορφή, οι πιστοί ζωγράφισαν νέα εικόνα της Παναγίας του Βορονίν. Με την εικόνα αυτή έγινε λιτανεία την ημέρα της εορτής του Καθεδρικού ναού της Μονής Λευσίνσκ. Για την εορτή της Παναγίας του Βορονίν υπάρχει επίσης ιδιαίτερο Τροπάριο και Κοντάκιο.