Αρνήθηκε λαμπρές θέσεις σε ξακουστά πανεπιστήμια της Ευρώπης για να γυρίσει στα σκλαβωμένα Βραγγιανά των Αγράφων. Η ευωδιαστή κάρα του φυλάσσεται σήμερα δίπλα στον τάφο του δασκάλου του, Αγίου Ευγενίου του Αιτωλού. Γεννήθηκε στα αγιοβάδιστα Άγραφα, στο χωριό Βραγγιανά, το έτος χίλια εξακόσια πενήντα τέσσερα μετά Χριστόν.

Ανήκει στους σημαντικότερους λογίους κληρικούς της εποχής της Τουρκοκρατίας και υπήρξε στήριγμα του δοκιμασμένου γένους μας. Στα δύσκολα χρόνια της σκλαβιάς στάθηκε πιστός σύνδουλος της βασιλείας του Χριστού και στυλοβάτης των Ρωμιών. Σύμφωνα με αδιαμφισβήτητες ιστορικές αναφορές υπήρξε ο επιφανέστερος μαθητής του Αγίου Ευγενίου του Αιτωλού, του μεγάλου παιδαγωγού.

Θεωρείται ο φυσικός συνεχιστής του γνήσιου ορθόδοξου εκπαιδευτικού πνεύματος που έκανε τα Άγραφα να ακτινοβολούν σε γη και ουρανό. Ήταν φυσιογνωμία θαυμαστή και η ασκητική μορφή του μαρτυρούσε άνθρωπο βαθιάς προσευχής και νηστείας. Ο λόγος του, μεστός και ουσιαστικός, ταρακουνούσε τις φοβισμένες ψυχές των σκλαβωμένων Ελλήνων και τις στερέωνε στην πίστη.

Από νωρίς φάνηκε πως ο Θεός τον προόριζε για μεγάλη αποστολή μέσα στο πονεμένο γένος. Νέος ακόμη πέρασε στην Ιταλία, όπου σπούδασε την ιατρική επιστήμη με σπουδαία επιτυχία και αναγνώριση. Εκεί διδάχθηκε τη λατινική και την αρχαία ελληνική γραμματεία από μεγάλους Έλληνες και ξένους δασκάλους της εποχής εκείνης.

Παρά την παραμονή του σε καθολικό περιβάλλον, παρέμενε πιστός στα νάματα της Ορθοδόξου πίστης χωρίς συμβιβασμούς. Έλεγχε με παρρησία τους Έλληνες που έπεφταν στα δίκτυα του Παπισμού για να εξυπηρετήσουν τη ματαιοδοξία τους. Η σθεναρή του στάση και τα ακλόνητα πιστεύω του στην τριαδική αλήθεια τον ανέδειξαν αυστηρό πολέμιο του Παπισμού.

Εκτός της ελληνικής, μιλούσε απταίστως τη γαλλική και την ιταλική γλώσσα των μορφωμένων εκείνης της εποχής. Η σπουδαία επιστημονική του κατάρτιση μαζί με τη γλωσσομάθεια τον κατέστησαν περιζήτητο σε μεγάλα πανεπιστημιακά κέντρα της αλλοδαπής. Οι προτάσεις αξιοποίησης και ανέλιξής του ήταν πάμπολλες και θα του χάριζαν δόξα και άνετη ζωή.

Όμως η σκέψη του σοφού ανδρός περιστρεφόταν στην Ελλάδα και ο νους του ήταν αγκιστρωμένος στο σκλαβωμένο γένος. Δεν ήθελε να πρωταγωνιστήσει ο ίδιος στην αλλοδαπή, αλλά ποθούσε διακαώς τη φώτιση των κατατρεγμένων Ελλήνων. Πήρε λοιπόν τη μεγάλη απόφαση να επιστρέψει στον τόπο του, στα Βραγγιανά, όπου άναβαν οι πρώτες σπίθες του αγώνα.

Από τα Βραγγιανά και τη Σχολή του Γένους θεμελιώνονταν οι αρχές της ελευθερίας και έπνεε η ουράνια αύρα της λευτεριάς. Δίδαξε στο Αγιοπνευματικό Πανεπιστήμιο των Μεγάλων Βραγγιανών, ώστε ο σπόρος της Ορθοδοξίας να μην εξαφανιστεί από τον τόπο. Δίδαξε επίσης στο Αιτωλικό, στα Τρίκαλα και στο Καρπενήσι, σκορπίζοντας παντού φως και ελπίδα στους σκλαβωμένους.

Μιλούσε για τον Χριστό, για την ελληνική ιστορία και καλλιεργούσε μυστικά την ιδέα του ξεσηκωμού στις νέες γενιές. Οι διδαχές του διασώθηκαν σε πολλά συγγράμματα που έγραψε προσωπικά και φυλάσσονται σήμερα σε μοναστήρια της περιοχής. Μετέφρασε σε απλή ελληνική γλώσσα τον σπουδαίο γιατρό Ιπποκράτη, προσφέροντας πολύτιμη γνώση στους απλούς ανθρώπους του γένους.

Έγραψε επίσης Συντομωτάτη Έκθεση Λογικής, Ρητορική Τέχνη και Λεξικό της καθομιλουμένης γλώσσας του γένους μας. Συνέταξε ιατρικές συνταγές, ορθογραφικά και συντακτικά εγχειρίδια και επτακόσιες πενήντα περίπου επιστολές με θέματα οργάνωσης σχολείων. Επίσης έγραψε τη βιογραφία του Αγίου Ευγενίου του Αιτωλού, του αγαπημένου του δασκάλου και πνευματικού πατέρα.

Συνέταξε ακόμη βοτανολογικό και ζωολογικό ονοματολόγιο, προδρομικό στο είδος του, καθώς και πολλές αξιόλογες θεολογικές διατριβές. Μερικά από τα έργα του εκδόθηκαν στο εξωτερικό, στο Βουκουρέστι, στη Μοσχόπολη και στη Βιέννη, για χάρη του γένους. Άλλα έμειναν αντιγραμμένα σε κώδικες μοναστηριών και βιβλιοθηκών, φυλαγμένα με σεβασμό από τους μεταγενέστερους πιστούς.

Το κύρος του ως σοφού και λογίου απλώθηκε σε όλη την Οθωμανική επικράτεια και ορισμένοι τον σύγκριναν με τον Αριστοτέλη. Αγωνίστηκε να μεταπείσει τους μορφωμένους Έλληνες που είχαν καταφύγει στο εξωτερικό να γυρίσουν πίσω στη γενιά μας. Δεν ήθελε να αφεθεί στο σκοτάδι ο σκλαβωμένος λαός χωρίς δασκάλους, χωρίς γιατρούς και χωρίς πνευματικούς οδηγούς.

Μαζί με τη συγγραφική και διδακτική του δράση βοηθούσε πολύτεκνους και στήριζε οικονομικά τις χήρες μητέρες. Αναλάμβανε τη φροντίδα των ορφανών παιδιών και στάθηκε ο ιατρός των Βραγγιανών, όχι μόνο των σωμάτων αλλά και των ψυχών. Υπήρξε στην ουσία η ψυχή και ο φύλακας άγγελος των Αγράφων, η παρηγοριά και η ελπίδα του τόπου.

Κοιμήθηκε την εβδόμη Ιουνίου του έτους χίλια επτακόσια είκοσι εννέα μετά Χριστόν, αφού πρόσφερε όλη του τη ζωή στον λαό. Θάφτηκε στα αγαπημένα του Βραγγιανά, δίπλα στον τάφο του δασκάλου του, Αγίου Ευγενίου του Αιτωλού, του μεγάλου παιδαγωγού. Εκεί φυλάσσεται σήμερα και η θαυματουργική, κατά τη λαϊκή ετυμηγορία, κάρα του σοφού αυτού και ενάρετου ανδρός.

Η άρρητη ευωδιά της κάρας του σηματοδοτεί τον άνδρα ως ενάρετο και του χαρίζει τη στολή του νυμφώνα του Χριστού. Είναι αμέτρητες οι μαρτυρίες ανθρώπων που έσκυψαν ευλαβικά να ασπασθούν την κάρα και βρήκαν την ίαση που αναζητούσαν. Τα δαιμόνια φρίττουν μπροστά στη θέα των ιερών λειψάνων του μεγάλου αυτού σοφού και αγίου ανδρός των Αγράφων.

Είθε η επίσημη Εκκλησία να καταγράψει την αλάνθαστη συνείδηση των πιστών και σύντομα να τον κατατάξει στα δίπτυχα. Διότι στον ουρανό, κατά μαρτυρία συγχρόνου ανθρώπου που ιάθηκε από σοβαρή ανίατη αρρώστια, ο Γόρδιος λογίζεται ήδη Μέγας. Ο ίδιος έλεγε χαρακτηριστικά πως αν είχε θησαυρό χρημάτων, θα τον ξόδευε ολόκληρο σε θησαυρό πολύτιμων βιβλίων.