Ai e vrau me gurë barbarin që e mbante rob dhe më pas jetoi një jetë duke u përpjekur ta lante atë gjak nga vetëdija e tij. Ai udhëtoi në Romë, Konstandinopojë, Antioki dhe Jerusalem, për të rrëfyer vrasjen dhe asnjë patriark nuk i dha atij një lavdërim. Abba Danieli jetoi në shekullin e gjashtë pas Krishtit dhe u bë murg në Skete të Egjiptit që në moshë shumë të re. Kur barbarët sulmuan Scetën, ata e kapën dhe e mbajtën si skllav për dy vjet të tëra në kushte të vështira. Një i krishterë i devotshëm e shpengoi dhe i dha lirinë, por pas pak barbarët e kapën përsëri. Ai qëndroi në duart e tyre rreth gjashtë muaj, në frikë dhe ankth, pa shpresë shpëtimi. Në një përpjekje të dëshpëruar për të shpëtuar veten, ai goditi me gur një nga rojet e tij, duke e vrarë në vend. Pastaj ai u largua fshehurazi dhe u kthye në Sketën e tij të dashur, por mëkati i vrasjes rëndoi rëndë në shpirtin e tij. Ai po kërkonte një gjykim të qartë dhe një dënim të ashpër, në mënyrë që më në fund të gjente pak qetësi në ndërgjegjen e tij të trazuar. Ndalesa e tij e parë ishte Patriarku i Aleksandrisë Timoteu, të cilit i rrëfeu me lot të gjithë rastin e vrasjes. Patriarku e dëgjoi me vëmendje rrëfimin, por nuk donte t’i jepte asnjë shpërblim për atë që kishte ndodhur. Megjithatë, ndërgjegjja e tij nuk ishte aspak e qetë dhe kështu ai u nis për në Romën e largët, për të takuar Papën. Papa iu përgjigj atij saktësisht njësoj si patriarku i Aleksandrisë dhe refuzoi të parashikonte ndonjë dënim të rëndë pendimi. I zhgënjyer, por jo i përkulur, Danieli filloi udhëtime të reja në Kostandinopojë, Antioki dhe Jerusalem. Në çdo patriarkatë ai rrëfeu vrasjen vazhdimisht dhe kërkoi një zgjidhje për dhimbjen e tij. Por askund nuk e gjeti qetësinë që aq shumë dëshironte shpirti i tij i trazuar. Kështu ai u kthye në Aleksandri dhe iu dorëzua autoriteteve civile si vrasës. Ai u fut menjëherë në burg dhe u soll në gjyq para sundimtarit lokal të qytetit. Atje Danieli tregoi me të vërtetë historinë e tij dhe kërkoi të ekzekutohej në mënyrë që shpirti i tij të shpëtohej nga zjarri i përjetshëm. Zoti mbeti i shtangur nga sinqeriteti dhe pendimi i asketit dhe refuzoi kategorikisht ta dënonte me vdekje. Ai madje i tha të dilte i lirë dhe të lutej për të, duke thënë se do të donte të kishte vrarë edhe shtatë barbarë të tjerë. Danieli, megjithatë, nuk mbeti i kënaqur as me këtë përgjigje dhe vendosi të gjente vetë një mënyrë shlyerjeje. Kështu ai mori një lebroz në qelinë e tij dhe u kujdes për të me dashuri deri në fund të jetës së tij. Kur ai vdiq, ajo kërkoi menjëherë një të sëmurë tjetër, për të vazhduar këtë shërbim të heshtur dashurie. Kështu pak nga pak ai arriti të sjellë paqe në ndërgjegjen e tij të munduar dhe të qetësohej nga brenda. Një ditë ai po ecte me Abba Ammons dhe shoku i tij u ankua se më në fund do të donte që ata të uleshin të qetë në qelinë e tyre. Danieli u përgjigj me urtësi se askush nuk mund t’i ndajë nga Perëndia. Ai gjithashtu tha se Zoti është brenda qelisë, por Ai është i pranishëm edhe jashtë saj. Me një qëndrim të tillë ai vazhdoi të jetonte rrugën e tij asketike dhe të udhëzonte me besim ata që i afroheshin. Virtyti dhe përulësia e tij e bënë atë aq të njohur sa u emërua abat i Scythea-s së madhe të Egjiptit. Në të gjithë tokën egjiptiane ai u nderua si Abrahami i ri dhe si mikpritës i vetë Krishtit. Ai e vizitoi Shën Anastasia Patriarkun ditën e gjumit, në një takim të veçantë dhe emocionues. Ajo ishte maskuar si eunuk dhe jetonte fshehurazi në një manastir burrash tetëmbëdhjetë milje larg Sketës. Shenjtori zbuloi se ishte një grua vetëm kur po përgatiste trupin e saj për varrim. Ai takoi edhe shenjtorë të tjerë, të cilët jetonin të fshehur nga sytë e njerëzve, si Mark Salus i Aleksandrisë. Ai takoi gjithashtu një murgeshë në manastirin e Hermupolisit të Abba Jeremias, e cila u shtir si e dehur për hir të Zotit. Motrat e tjera e përçmuan dhe e mallkuan, duke mos ditur shenjtërinë e saj të fshehur. Danieli dhe nxënësi i tij kërkuan mikpritje në manastir për të pushuar. Natën e panë atë murgeshë ngriti duart dhe qau me lot para Zotit. Ajo madje bëri pendime gjithë natën, me dhimbje, me poshtërim dhe me lutje të zjarrtë për shpëtimin e shpirtit të saj. Të nesërmen shenjtori e ftoi abacinë të rrinte vigjilentë me ta, në mënyrë që ajo të shihte vetë se si i kalonte netë motra e përbuzur. Kur u zbulua jeta e saj e shenjtë e fshehur, ajo u largua menjëherë nga manastiri, që të mos e lavdëronin murgeshat e tjera. Kështu ajo mbeti përgjithmonë e panjohur për njerëzit, por e njohur për Zotin dhe engjëjt. Abba Danieli përmendet në shumë jetë të tjera të shenjta të shenjtorëve të Kishës. I referohet jetës së Shën Thomait, i cili u vra nga vjehrri i saj, sepse ai donte të ruante pastërtinë e saj. I referohet edhe jetës së Shën Eulogut mikpritës, i cili nderohet nga Kisha si model mikpritjeje. Ai ende përmendet në jetën e shenjtorëve Androniku dhe Athanasias, si dhe në jetën e të bekuarit Abba Doulas. Të gjitha këto dëshmi tregojnë se sa e rrënjosur ishte forma e tij në traditën e shkretëtirës. Kisha e nderon kujtimin e tij më 7 qershor, me dashuri dhe respekt të thellë për pendimin e tij.