Μοίρασε όλη του την περιουσία στους φτωχούς και φόρεσε ένα λευκό μακρύ ρούχο, για να συναντήσει εκείνους που οδηγούνταν στο μαρτύριο. Έσκυβε και φιλούσε με δάκρυα τις ανοιχτές πληγές των βασανισμένων χριστιανών, λες και ασπαζόταν τα ίδια τα στεφάνια της δόξας τους. Έζησε σε μια εποχή σκληρού διωγμού, όταν η ομολογία του Χριστού πληρωνόταν με αίμα και με φρικτά μαρτύρια.

Ο Γελάσιος δεν θέλησε να μείνει μακριά από τους αδελφούς του που υπέφεραν για την πίστη τους. Έτσι αποφάσισε να αφήσει πίσω του τα πάντα και να γίνει στήριγμα των μαρτύρων μέσα στις φυλακές και στους τόπους των βασάνων. Η εμφάνισή του με το κατάλευκο ένδυμα φανέρωνε την καθαρότητα της ψυχής του και την ετοιμότητά του για τη θυσία.

Πλησίαζε τους κατάδικους χριστιανούς με σεβασμό, ζητούσε τις ευχές τους και τους παρακινούσε να σταθούν όρθιοι και ανδρείοι. Τους θύμιζε πως οι πληγές του σώματος γίνονται στολίδια αιώνια μπροστά στον θρόνο του Κυρίου. Με τα λόγια του και με την παρουσία του, στήριζε όσους κινδύνευαν να λυγίσουν από τον πόνο των δοκιμασιών.

Οι ειδωλολάτρες παρατήρησαν τη συμπεριφορά του και αμέσως κατάλαβαν ότι βρισκόταν μπροστά τους ένας ζωντανός χριστιανός. Τον συνέλαβαν χωρίς δισταγμό και τον οδήγησαν δεμένο στον τοπικό άρχοντα, για να λογοδοτήσει για την πίστη του. Εκείνος τον ρώτησε με αυστηρότητα ποιον αναγνώριζε ως αληθινό Θεό και τι σχέση είχε με τους μάρτυρες.

Ο Γελάσιος στάθηκε όρθιος και ομολόγησε με θάρρος ότι ο Χριστός είναι ο μόνος αληθινός Θεός και Σωτήρας του κόσμου. Στη συνέχεια ξεσκέπασε την πλάνη των ειδώλων και είπε πως δεν είναι παρά κουφά και άψυχα αντικείμενα, χωρίς πνοή και χωρίς δύναμη. Τα λόγια του ακούστηκαν σαν κεραυνός μέσα στην αίθουσα και προκάλεσαν την οργή του άρχοντα.

Στην αρχή ο διώκτης προσπάθησε να τον γελοιοποιήσει μπροστά στους παρόντες και να μειώσει την ομολογία του. Όταν είδε όμως ότι ο Γελάσιος δεν λύγιζε με την κοροϊδία, πρόσταξε αμέσως να τον μαστιγώσουν αλύπητα. Στο τέλος έδωσε εντολή να αποκεφαλιστεί ο γενναίος ομολογητής έξω από την πόλη.