Ai ua shpërndau të varfërve gjithë pasurinë e tij dhe veshi një petk të gjatë të bardhë për të takuar ata që po çoheshin në martiri. Ai u përkul dhe puthi me lot plagët e hapura të të krishterëve të torturuar, sikur po përqafonte vetë kurorat e lavdisë së tyre. Ai jetoi në një epokë persekutimi të rëndë, kur rrëfimi i Krishtit u pagua me gjak dhe me martirizime të tmerrshme. Gelasius nuk donte të qëndronte larg vëllezërve të tij që vuanin për besimin e tyre. Ndaj vendosi të linte gjithçka pas dhe të bëhej mbështetje për dëshmorët në burgje dhe në vendet e vuajtjes. Shfaqja e tij me veshjen e pastër të bardhë zbuloi pastërtinë e shpirtit të tij dhe gatishmërinë e tij për sakrificë. Ai iu afrua me respekt të krishterëve të dënuar, u kërkoi dëshirat dhe i nxiti të ngriheshin në këmbë dhe të ishin të guximshëm. Ai u kujtoi atyre se plagët e trupit bëhen stoli të përjetshme përpara fronit të Zotit. Me fjalët e tij dhe me praninë e tij ai mbështeti ata që rrezikoheshin të përkuleshin nga dhimbja e sprovave. Paganët vunë re sjelljen e tij dhe menjëherë kuptuan se një i krishterë i gjallë ishte para tyre. E arrestuan pa hezitim dhe e çuan me zinxhirë te sundimtari vendas, për t’u përgjigjur për besnikërinë e tij. Ai e pyeti ashpër se kë e njihte si Zot të vërtetë dhe çfarë kishte të bënte me dëshmorët. Gelasius u ngrit dhe rrëfeu me guxim se Krishti është i vetmi Perëndi dhe Shpëtimtari i vërtetë i botës. Më pas ai ekspozoi gabimet e idhujve dhe tha se ata nuk janë gjë tjetër veçse objekte të shurdhër dhe të pajetë, pa frymë dhe pa fuqi. Fjalët e tij kumbuan si bubullima në sallë dhe shkaktuan zemërimin e zotit. Fillimisht, i përndjekuri u përpoq ta tallte para të pranishmëve dhe të pakësonte rrëfimin e tij. Por, kur pa që Gelasius nuk u përkul para talljes, ai menjëherë urdhëroi që ta fshikullonin pa mëshirë. Në fund ai urdhëroi t’i prisnin kokën rrëfimtarit trim jashtë qytetit. Kështu Shën Gelasios mori nga Zoti kurorën amarantike të martirizimit dhe u rendit ndër fituesit e besimit.