Shën Anysios, Episkopi i Selanikut dhe mbrojtësi i Krizostomit

Papa Damasos e emëroi famullitarin e tij në Ilirik, duke i dhënë peshkopit të Selanikut prestigj unik për çështjet kishtare të asaj kohe. Vetë Shën Krizostomi, nga mërgimi i hidhur, i dërgoi letra plot mirënjohje për mbrojtjen e fuqishme të pafajësisë së tij. Bëhet fjalë për Shën Anysios, dishepull, bashkëpunëtor dhe pasardhës i peshkopit të madh të Selanikut, Acholios ose Asholios, në fronin kryepeshkop të qytetit. Ngjitja e tij në fron u bë në treqind e tetëdhjetë e tre ose treqind e tetëdhjetë e katër pas Krishtit, në një kohë të turbullt për Kishën. Më njëmbëdhjetë dhjetor të vitit treqind e tetëdhjetë e katër, Papa Damasos i dërgoi një letër duke e vendosur zyrtarisht si famullitar të tij në rajonin më të gjerë të Ilirikut. Ky titull nuk ishte vetëm nderi, por përfshinte juridiksion dhe përgjegjësi të konsiderueshme kishtare në punët e Perëndimit. Kështu, Selaniku u shfaq si një qendër kishtare shumë e rëndësishme, ku Anysios u bë një urë lidhëse midis Lindjes dhe Perëndimit. Ipeshkvi i ri mori me mençuri dhe përgjegjësi detyrat e tij, duke i shërbyer me besnikëri Kishës. Titulli i vikarit papal u ratifikua më vonë nga Papa Sirikios, i cili ishte patriark nga 384 në 398. Në letrën e tij, më e vjetra e të ashtuquajturit Koleksioni i Selanikut, ai argumentoi se shugurimet ipeshkvore nuk lejohen në Ilirik pa pëlqimin e Anisios. I njëjti institucion i vikariatit u forcua dhe u ratifikua me letrat e tyre nga papët e mëvonshëm Anastasios dhe Innocenti i Parë. Ky i fundit, në fakt, me letrën e tij në vitin e katërqind e dytë, zgjeroi ndjeshëm kompetencat e peshkopit të Selanikut. Ai i dha Anysius të drejtën për të kontrolluar të gjitha çështjet kishtare të Ilirikut dhe jo vetëm shugurimet episkopale. Në dhjetor 391, këshilli i Kapuas ia besoi një këshilli ipeshkvijsh të Ilirisë një çështje kishtare veçanërisht kritike. Bëhej fjalë për shqyrtimin e herezisë së peshkopit të Sardës, Vonosos, i cili mohonte me këmbëngulje pavdekësinë e Virgjëreshës. Kryesia e sinodit u mor nga Anysios, i cili me maturi dhe saktësi teologjike i çoi punimet në përfundimin e duhur. Shën Anysios mbajti gjithashtu një korrespondencë të gjallë me Shën Ambrozin, peshkopin e ndritur të Milanos në Perëndim. Nga kjo letërkëmbim nxjerrim sot disa të dhëna të vlefshme për mësuesin dhe paraardhësin e Anysios, peshkopin Acholios. Megjithatë, ora e madhe e Anisios erdhi kur ai duhej të mbronte pafajësinë e Shën Chrysostom. Siç dëshmojnë disa biografi të Shën Joaniit, duke përfshirë ato të Palladius dhe Gjergjit të Aleksandrisë, peshkopi i Selanikut qëndroi i palëkundur. Pasi Krizostomi u rrëzua padrejtësisht, Anysius i dërgoi një letër Papa Inocentit të Parë në Romë. Letra u soll në Romë nga Eulisios, peshkopi i Apameia në Bitini, së bashku me letrat e pesëmbëdhjetë peshkopëve të tjerë të këshillit të Joaniit. Papa iu përgjigj me një letër të tijën, të cilën Anysius nuk arriti ta merrte kurrë. Peshkopët që mbanin letrën u bllokuan qëllimisht nga një zyrtar ushtarak, i cili nuk i lejoi të lundronin për në Selanik. Kështu letra e rëndësishme papale humbi në rivalitetet politike të kohës. Dy letra të vetë Shën Joani Gojartit, të shkruara gjatë mërgimit të tij të ashpër dhe të dhimbshëm, mbeten veçanërisht prekëse. E para i drejtohet personalisht peshkopit Anysios, ndërsa e dyta Anysios së bashku me dhjetë peshkopë të tjerë të Maqedonisë. Në letrën e parë, të datës rreth vitit të katërqind e gjashtë, babai i shenjtë falënderon Anysius për luftën e tij. Ai e falënderon ngrohtësisht për rolin e rëndësishëm që luajti në favor të drejtësisë së tij dhe për guximin që tregoi ndaj Kishave. Madje ai i kërkon që të vazhdojë pa u lodhur përpjekjet për të rivendosur rendin kishtar dhe korrigjimin e përbashkët. Në letrën e dytë, të shkruar në të njëjtin vit, Krizostomi falënderon të gjithë peshkopët ortodoksë të Maqedonisë. I falënderon për veprimet e tyre të pandërprera në favor të drejtësisë së tij dhe për mbështetjen e pandarë shpirtërore. Kryepriftëria e Shën Anysios përfundoi me vdekjen e tij në fund të vitit të katërqind e gjashtë ose në fillim të vitit të ardhshëm. Kujtimi i tij përkujtohet më 30 dhjetor, ditë në të cilën Kisha nderon edhe martiren Anisia. — Tani më lejoni ta ruaj dhe vërtetoj këtë: Emri i skedarit: 12_30_Shën_Anysios_Thessalonikis. txt Më lejoni të verifikoj me kujdes numërimin e fjalëve të fjalisë dhe numërimin e fjalëve të seksionit përpara dorëzimit. **Seksioni 1** kontrolli i numërimit të fjalëve: ~205 fjalë ✓ **Seksioni 2** kontrolli i numërimit të fjalëve: ~200 fjalë ✓ **Seksioni 3** kontrolli i numërimit të fjalëve: ~195 fjalë ✓ **Seksioni 4** kontrolli i numërimit të fjalëve: ~210 fjalë ✓ Më lejoni ta rregulloj këtë. Gjithashtu "shërbimi" ka nevojë për zëvendësim. Më lejoni të rishikoj fjalitë problematike: Seksioni 1, fjalia 1 rishikim: "Papa Damasos e emëroi famullitarin e tij në Iliri dhe i dha peshkopit të Selanikut autoritet unik për çështjet kishtare të kohës. " Seksioni 1, fjalia e fundit: "Peshkopi i ri mori me mençuri dhe përgjegjësi detyrat e tij dhe i shërbeu me besnikëri Kishës së Krishtit " Këtu është teksti përfundimtar i pastër i ruajtur si `12_30_Shën_Anysios_Thessalonikis. txt`: %$ Shën Anysios, Episkopi i Selanikut dhe mbrojtësi i Krizostomit $% Papa Damasos e emëroi famullitarin e tij në Ilirik dhe i dha peshkopit të Selanikut autoritet unik për çështjet kishtare. Vetë Shën Krizostomi, nga mërgimi i hidhur, i dërgoi letra plot mirënjohje për mbrojtjen e fuqishme të pafajësisë së tij. Bëhet fjalë për Shën Anysios, dishepull, bashkëpunëtor dhe pasardhës i peshkopit të madh të Selanikut, Acholios ose Asholios, në fronin kryepeshkop të qytetit. Ngjitja e tij në fron u bë në treqind e tetëdhjetë e tre ose treqind e tetëdhjetë e katër pas Krishtit, në një kohë të turbullt për Kishën. Më njëmbëdhjetë dhjetor të vitit treqind e tetëdhjetë e katër, Papa Damasos i dërgoi një letër duke e vendosur zyrtarisht si famullitar të tij në Ilirik. Ky titull nuk ishte vetëm nderi, por përfshinte juridiksion dhe përgjegjësi të konsiderueshme kishtare në punët e Perëndimit. Kështu Selaniku u shfaq si një qendër e rëndësishme kishtare dhe Anysios u bë një urë lidhëse midis Lindjes dhe Perëndimit. Ipeshkvi i ri mori me mençuri dhe përgjegjësi detyrat e tij dhe i shërbeu me besnikëri Kishës së Krishtit. Fama e tij u përhap shpejt në të gjithë botën e atëhershme të krishterë të asaj kohe. Titulli i vikarit papal u ratifikua më vonë nga Papa Sirikios, i cili ishte patriark nga 384 në 398. Në letrën e tij, më e vjetra e të ashtuquajturit Koleksioni i Selanikut, ai argumentoi se në Ilirik nuk lejohen shugurimet ipeshkvore pa pëlqimin e Anysios. I njëjti institucion i vikariatit u forcua dhe u ratifikua me letrat e tyre nga papët e mëvonshëm Anastasios dhe Innocenti i Parë. Ky i fundit, në fakt, me letrën e tij në vitin e katërqind e dytë, zgjeroi ndjeshëm kompetencat e peshkopit të Selanikut. Ai i dha Anysius të drejtën për të kontrolluar të gjitha çështjet kishtare të Ilirikut dhe jo vetëm shugurimet episkopale. Në dhjetor 391, këshilli i Kapuas ia besoi një këshilli ipeshkvijsh të Ilirisë një çështje kishtare veçanërisht kritike. Bëhej fjalë për shqyrtimin e herezisë së peshkopit të Sardës, Vonosos, i cili mohonte me këmbëngulje pavdekësinë e Virgjëreshës. Kryesia e sinodit u mor nga Anysios, i cili me maturi dhe saktësi teologjike i çoi punimet në përfundimin e duhur. Autoriteti dhe dallimi i tij shpirtëror u njoh kështu nga e gjithë Kisha e asaj kohe. Shën Anysios mbajti gjithashtu një korrespondencë të gjallë me Shën Ambrozin, peshkopin e ndritur të Milanos në Perëndim. Nga kjo letërkëmbim nxjerrim sot disa të dhëna të vlefshme për mësuesin dhe paraardhësin e Anisios, peshkopin Acholios. Por ora e madhe e Anisios erdhi kur ai duhej të mbronte pafajësinë e Shën Chrysostom me të gjitha forcat e tij. Siç dëshmojnë disa biografi të Shën Joaniit, duke përfshirë ato të Palladius dhe Gjergjit të Aleksandrisë, peshkopi i Selanikut qëndroi i palëkundur. Pasi Krizostomi u rrëzua padrejtësisht, Anysius i dërgoi një letër të madhe Papa Inocentit të Parë në Romë. Letra u soll në Romë nga Eulisios, peshkopi i Apameia në Bitini, së bashku me letrat e pesëmbëdhjetë peshkopëve të tjerë të këshillit të Joaniit. Papa u përgjigj me letrën e tij, të cilën Anysios nuk arriti ta merrte kurrë në Selanik. Peshkopët që mbanin letrën u bllokuan qëllimisht nga një zyrtar ushtarak, i cili nuk i lejoi ata të lundronin në qytet. Kështu letra e rëndësishme papnore humbi në rivalitetet politike të asaj kohe. Dy letra të vetë Shën Joani Gojartit, të shkruara gjatë mërgimit të tij të ashpër dhe të dhimbshëm, mbeten veçanërisht prekëse. E para i drejtohet personalisht peshkopit Anysios, ndërsa e dyta Anysios së bashku me dhjetë peshkopë të tjerë të Maqedonisë. Në letrën e parë, të datës rreth vitit të katërqind e gjashtë, babai i shenjtë falënderon Anysius për luftën e tij. E falënderon ngrohtësisht për rolin e madh që luajti në favor të drejtësisë së tij dhe për trimërinë që tregoi ndaj Kishave. Madje ai i kërkon që të vazhdojë pa u lodhur përpjekjet për të rivendosur rendin kishtar dhe korrigjimin e përbashkët. Në letrën e dytë, të shkruar në të njëjtin vit, Krizostomi falënderon të gjithë peshkopët ortodoksë të Maqedonisë. I falënderon për veprimet e tyre të pandërprera në favor të drejtësisë së tij dhe për mbështetjen e pandarë shpirtërore. Kryepriftëria e Shën Anysios përfundoi me vdekjen e tij në fund të vitit të katërqind e gjashtë ose në fillim të vitit të ardhshëm. Kujtimi i tij përkujtohet më 30 dhjetor, ditë në të cilën Kisha nderon edhe martiren Anisia.