Oshënar Daniel Rrëfimtari, ai në trajtën Stefanos

Sundimtari i një ishulli të tërë pranë Gadeira, Spanjë, Danieli la pasurinë dhe fuqinë dhe u bë një murg i përulur në Romën e largët. Disa vjet më vonë, i njëjti sundimtar do të vdiste i lidhur me zinxhirë në një burg egjiptian, duke rrëfyer Krishtin përpara saraçenëve. Atdheu i tij ishte në ishullin Nivertis ose Verroi, afër Gadeira në Spanjë, në një kohë kur rrugët detare u sillnin pasuri zotërinjve vendas. Danieli përfitoi nga pozicioni i ishullit të tij dhe grumbulloi një pasuri të madhe, por duke mos harruar kurrë devotshmërinë që iu mësua si fëmijë. Ai i rriti fëmijët e tij me një mentalitet të krishterë dhe i bëri ata anëtarë të dobishëm dhe dashamirës të komunitetit lokal. Kur ndjeu se Zoti po e thërriste në një rrugë tjetër, ai ua dorëzoi fëmijëve të tij pushtetin dhe gjithë pasurinë e familjes. Ai vetë preferoi t'i shërbente Zotit dhe jo mamonit, pasi donte të fitonte Krishtin mbi të gjitha. Kështu ai la ishullin e tij dhe mori rrugën për në Romë, shpirti i tij plot mall për jetën e vetmuar. Në Romë Danieli u bë murg dhe shpërndau shuma të mëdha në institucionet e krishtera të qytetit, duke mos mbajtur asgjë për vete. Prej andej ai udhëtoi për në Kostandinopojë rreth të nëntëqind e nëntëmbëdhjetë, ku takoi perandorët Roman dhe Kostandin dhe bisedoi me ta për çështje shpirtërore. Ai u kërkoi atyre leje për të vazhduar pelegrinazhin e tij në Tokën e Shenjtë për të arritur në qytetin e shenjtë të Jeruzalemit. Kur arriti atje, ai ra në sexhde i thyer në vendet ku kishte ecur Zoti dhe dha paratë e fundit që i kishin mbetur. Patriarku i Jeruzalemit Christodoulos e vendosi atë në formë të shkëlqyer dhe i vuri emrin e ri Stefanos, në vend të Dunale të vjetër. Por menjëherë filluan gjyqet, pasi saraçenët e shanin me sharje dhe e rrahën shumë herë pikërisht në qytetin e Shën. Murgu plak e duroi gjithë këtë me guxim dhe asnjëherë nuk u ankua për ndryshimin e jetës së tij. Së bashku me dy priftërinj që e shoqëruan, ai arriti të largohej nga Palestina dhe shkoi në Egjipt, për të vazhduar punën e Ungjillit atje. Në Egjipt, Stefani nuk heshti dhe nuk u tremb, por me zell u predikoi Krishtin atyre që e dëgjonin me zemër të hapur. Shumë shpejt disa njerëz e denoncuan atë tek autoritetet dhe e hodhën në një burg të errët bashkë me dy priftërinjtë që e ndiqnin. Ai qëndroi atje për gjashtë muaj të tërë, duke vuajtur nga uria, etja dhe çdo lloj sëmundjeje, pa murmuritur kurrë kundër Zotit. Më pas ai u çua përpara Ameer-it të Egjiptit, i cili i vuri pranga të rënda prej hekuri dhe kërkoi që ai të mohonte besimin e tij. Shenjtori qëndroi i palëkundur dhe rrëfeu me guxim se Zoti Jisu Krisht është i vetmi Perëndi dhe Shpëtimtari i vërtetë i botës. Saraçenët u tërbuan me trimërinë e tij dhe i nënshtruan torturave të tmerrshme e të ndryshme, të cilat ia dërrmuan trupin e plakur. I plagosur rëndë dhe i mbuluar me gjak, Shën Stefani ia dorëzoi shpirtin Zotit, duke përlëvduar emrin e Tij deri në momentin e fundit. Zoti madje e kishte paralajmëruar paraprakisht për fundin e tij, në mënyrë që ai të përgatitej mendërisht për martirizimin. Kështu ish-sundimtari i Spanjës mori nga Zoti kurorën amarantike të rrëfimit. Do ta ruaj këtë dhe do të ekzekutoj vërtetimin. # Ruani draftin për vërtetim Më lejoni ta dorëzoj këtë si skedar teksti përfundimtar: **Emri i skedarit:** `12_17_Oshënar_Daniiel_Rrëfimtar_Stefanos_Greek_Kathara. txt` %$ Oshënar Daniel Rrëfimtari, Stefani në formë $% Sundimtari i një ishulli të tërë pranë Gadeira, Spanjë, Danieli la pasurinë dhe fuqinë dhe u bë një murg i përulur në Romën e largët. Disa vjet më vonë, i njëjti sundimtar do të vdiste i lidhur me zinxhirë në një burg egjiptian, duke rrëfyer Krishtin përpara saraçenëve. Atdheu i tij ishte në ishullin Nivertis ose Verroi, afër Gadeira në Spanjë, në një kohë kur rrugët detare u sillnin pasuri zotërinjve vendas. Danieli përfitoi nga pozicioni i ishullit të tij dhe grumbulloi një pasuri të madhe, por duke mos harruar kurrë devotshmërinë që iu mësua si fëmijë. Ai i rriti fëmijët e tij me një mentalitet të krishterë dhe i bëri ata anëtarë të dobishëm dhe dashamirës të komunitetit lokal. Kur ndjeu se Zoti po e thërriste në një rrugë tjetër, ai ua dorëzoi fëmijëve të tij pushtetin dhe gjithë pasurinë e familjes. Ai vetë preferoi t'i shërbente Zotit dhe jo mamonit, pasi donte të fitonte Krishtin mbi të gjitha. Kështu ai la ishullin e tij dhe mori rrugën për në Romë, shpirti i tij plot mall për jetën e vetmuar. Në Romë Danieli u bë murg dhe shpërndau shuma të mëdha në institucionet e krishtera të qytetit, duke mos mbajtur asgjë për vete. Prej andej ai udhëtoi për në Kostandinopojë rreth të nëntëqind e nëntëmbëdhjetë, ku takoi perandorët Roman dhe Kostandin dhe bisedoi me ta për çështje shpirtërore. Ai u kërkoi atyre leje për të vazhduar pelegrinazhin e tij në Tokën e Shenjtë për të arritur në qytetin e shenjtë të Jeruzalemit. Kur arriti atje, ai ra në sexhde i thyer në vendet ku kishte ecur Zoti dhe dha paratë e fundit që i kishin mbetur. Patriarku i Jeruzalemit Christodoulos e vendosi atë në formë të shkëlqyer dhe i vuri emrin e ri Stefanos, në vend të Dunale të vjetër. Por menjëherë filluan gjyqet, pasi saraçenët e shanin me sharje dhe e rrahën shumë herë pikërisht në qytetin e Shën. Murgu plak e duroi gjithë këtë me guxim dhe asnjëherë nuk u ankua për ndryshimin e jetës së tij. Së bashku me dy priftërinj që e shoqëruan, ai arriti të largohej nga Palestina dhe shkoi në Egjipt, për të vazhduar punën e Ungjillit atje. Në Egjipt, Stefani nuk heshti dhe nuk u tremb, por me zell u predikoi Krishtin atyre që e dëgjonin me zemër të hapur. Shumë shpejt disa njerëz e denoncuan atë tek autoritetet dhe e hodhën në një burg të errët bashkë me dy priftërinjtë që e ndiqnin. Ai qëndroi atje për gjashtë muaj të tërë dhe vuajti nga uria, etja dhe çdo lloj sëmundjeje, pa murmuritur kurrë kundër Zotit. Më pas ai u çua përpara Ameer-it të Egjiptit, i cili i vuri pranga të rënda prej hekuri dhe kërkoi që ai të mohonte besimin e tij. Shenjtori qëndroi i palëkundur dhe rrëfeu me guxim se Zoti Jisu Krisht është i vetmi Perëndi dhe Shpëtimtari i vërtetë i botës. Saraçenët u tërbuan me trimërinë e tij dhe i nënshtruan torturave të tmerrshme e të ndryshme, të cilat ia dërrmuan trupin e plakur. I plagosur rëndë dhe i mbuluar me gjak, Shën Stefani ia dorëzoi shpirtin Zotit dhe lavdëroi emrin e Tij deri në momentin e fundit. Madje Perëndia e kishte paralajmëruar paraprakisht për fundin e tij, në mënyrë që të mund të përgatitej mendërisht për mundimin që e priste. Kështu ish-sundimtari i Spanjës mori nga Zoti kurorën amarantike të rrëfimit.