Dëshmorët Auktos, Taurion dhe Selanik të Amfipolit

Një prift pagan e zhveshi dhe e rrahu vajzën e tij me tanga të papërpunuara, sepse ajo guxoi të besonte në Krishtin. Dy burra trima, Auctos dhe Taurion, i qëndruan pranë dhe paguan ndërhyrjen e tyre duke i prerë kokën pranë Amfipolisit në Maqedoni. Thesalonika e re u rrit në një shtëpi të zhytur në ritet pagane, pasi babai i saj, i quajtur Kleoni, shërbente si prift i idhujve dhe zotëronte pasuri të konsiderueshme. Megjithatë, në një moment, vajza njohu mësimet e krishtera, mori katekizëm dhe u pagëzua me një ndërgjegje dhe gëzim të thellë. Kur babai i saj mësoi për këtë ndryshim, në fillim u përpoq ta bindte atë me përgjërime dhe kërcënime të zjarrta. Ai me këmbëngulje i kërkoi asaj të mohonte Krishtin dhe të adhuronte përsëri idhujt e familjes. Por vajza nuk u përkul, por qëndroi e vendosur në rrëfimin e saj ndaj Zotit të vërtetë. Pastaj ai prift mizor humbi të gjitha ndjenjat atërore dhe shpërtheu mbi të me dhunë dhe zemërim. Selaniku i vogël qëndroi para tij si një martir i një besimi që kapërcen lidhjet e gjakut dhe pushtetit. Më pas ai urdhëroi katër burra që ta zhveshin atë lakuriq dhe ta fshikullonin pa mëshirë me rripa të bëra nga lëkura e papërpunuar e kafshëve. Goditjet ishin aq të forta sa i thyen brinjët dhe i shkaktuan dhimbje torturuese në të gjithë trupin. Pastaj vetë babai i saj ia sekuestroi gjithë pasurinë dhe e përzuri nga shtëpia pa mëshirë. Ai e privoi atë nga të gjitha të drejtat dhe e detyroi të jetonte jashtë qytetit, të privuar nga çdo mbrojtje njerëzore. Nëna e saj arriti t'i dërgonte fshehurazi disa mjete në mënyrë që vajza të mbijetonte në mërgimin e saj. Atje, mes vetmisë dhe varfërisë, Selaniku vazhdoi të shpallte hapur besimin e saj në Krishtin. Por lëndimet i kishin shkuar shumë thellë dhe gjendja e saj po përkeqësohej dita-ditës. Pak nga pak fuqitë e saj u shuan dhe martirja e re ia dorëzoi shpirtin Dhëndrit të saj. Ajo u largua nga bota si një nuse e vërtetë e Krishtit, me rrëfim në buzë dhe durim në zemër. Kështu përfundoi pjesa e parë e martirizimit të kësaj tragjedie familjare në tokën maqedonase. Ndërkohë dy burra të devotshëm, Auktos dhe Taurion, mësuan për sjelljen çnjerëzore të priftit pagan ndaj vajzës së tij. Ata u mbushën me indinjatë dhe vendosën ta kontrollojnë publikisht për mizorinë dhe mosrespektimin e tij ndaj dëshmorit. Ata e akuzuan me arrogancë se u bë një torturues dhe autor moral i vdekjes së Selanikut të pafajshëm. Por prifti, në vend që të pendohej, vrapoi te sundimtari vasal i zonës, i cili quhej Thorivius. Ai i denoncoi ata si mbrojtës të vajzës së tij të krishterë dhe si armiq të fesë zyrtare të perandorisë. Sundimtari i arrestoi dhe i mori në pyetje ashpër për besimin e tyre në Krishtin. Të dy burrat rrëfyen me guxim emrin e Shpëtimtarit para torturuesve pa asnjë hezitim. Ata u urdhëruan menjëherë të vriteshin me gurë nga ushtarët dhe paganët e qytetit. Më pas i hodhën në një zjarr përvëlues për t'u djegur të gjallë, por flaka nuk i preku fare. Më në fund i lidhën dhe i hodhën në një liqen aty pranë, por martira doli shëndoshë e mirë me fuqinë e Zotit. Kur Thorivius hipokrit pa se ato tortura të tmerrshme nuk i dëmtuan aspak dy rrëfimtarët, u mbush me zemërim dhe habi. Ai e kuptoi se nuk mund t'i mposhtte me asnjë mjet njerëzor, pasi hiri i Zotit po i mbulonte qartë. Kështu ai urdhëroi prerjen e kokës së tyre me thikë, për t'i dhënë fund rrëfimit të tyre publik. Shenjtorët Auktos dhe Taurion e pranuan dënimin me vdekje me paqe dhe falënderim ndaj Zotit të tyre. Ata ulën kokën nën shpatë dhe morën kurorat e lavdishme të martirizimit nga duart e Krishtit. Kështu ata e përfunduan luftën e tyre si dema të vërtetë të Zotit, sipas vargjeve të shenjta të sinaksarionit. Pak më vonë dhe Selaniku i ri, i internuar dhe i vuajtur nga plagët e saj, ia dorëzoi shpirtin Dhëndrit. Besimtarët e Amfipolisit u kujdesën me nderim për të mbledhur lipsane të ndershme të të tre sportistëve të besimit. Ata u varrosën me nderime në qytetin maqedonas Amfipolis, afër Kavallës së sotme. Kisha nderon kujtimin e tyre çdo vit më shtatë nëntor si shembuj të ndritshëm besimi dhe sakrifice.