Një admiral brilant i flotës bizantine braktisi nderimet dhe zyrat e pallatit, për t’u bërë një asket i përulur në një shpellë në Qipro. Kur një thatësirë ​​e tmerrshme e mundoi vendin, lutja e tij e zjarrtë hapi qiejt dhe i dha shi tokës së etur. Vendi i lindjes së tij mbetet i panjohur, por dimë se ai është rritur në qytetin e famshëm të Kostandinopojës. Prindërit e tij ishin njerëz thellësisht të devotshëm, të virtytshëm dhe të pasur, të cilët ishin nderuar me poste nga mbretërit e kohës. Me gjithë rëndësinë e tyre të shkëlqyer shoqërore, ata ruajtën besimin dhe përulësinë në zemrat e tyre deri në fund. Nga prindër të tillë Onisiforos i vogël mori që në fëmijëri një edukim dhe edukim të pasur të krishterë. Çdo ditë atij i ofrohej në shtëpinë e tij me shumë qumësht të pastër të besimit ortodoks. Himnologu i Kishës sonë këndon se nga një rrënjë e shenjtë mbiu një fryt i shenjtë dhe i bekuar. E gjithë jeta e mëvonshme e shenjtorit e vërteton këtë dëshmi shpirtërore në mënyrën më elokuente. Në pallat u rrit i riu Onesifori, duke mos u joshur nga shkëlqimi dhe pozitat që iu ofruan bujarisht. Ende i ri, falë mençurisë, maturisë dhe njohurive të pasura, ai mori postin e Augustalius, domethënë admiralit të gjithë flotës perandorake. Por ai kurrë nuk u bë krenar dhe nuk i ndryshoi mënyrat e tij të thjeshta dhe modeste të jetës. I vetëdijshëm thellë për përgjegjësitë e tij, ai u kujdes menjëherë të përforconte me anije të përshtatshme fuqinë detare të perandorisë. Në atë kohë kishte shumë armiq që kërkonin fuqinë dhe lavdinë e qytetit mbretërues. I riu i matur i pa qartë rreziqet dhe nxitoi të përgatitej siç duhet për konfliktin e ardhshëm. Por ai nuk pati kohë, pasi një mëngjes anijet e armikut tashmë po lundronin kërcënuese drejt qytetit. Ende i papërgatitur, ai lëvizi me guxim për t’i kapur në det të hapur. Në betejën detare që pasoi, me pikëllime që vetëm Zoti i di, flota greke u shkatërrua plotësisht. Nga shkatërrimi i madh shpëtoi vetëm flamuri dhe në të ishte vetë Shën. Kjo disfatë e dhimbshme tronditi thellë të riun e nderuar, i cili i dërmuar braktisi menjëherë karrierën e tij të shkëlqyer. Së bashku me dhjetë shokë të tjerë besnikë arriti në Qipro dhe zbarkoi në brigjet e Pafos. Të gjitha gjërat njerëzore janë kotësi, përsëriti me vete i riu Onesifori me dërrmim dhe dëshpërim të thellë. Pasuria nuk na qëndron përgjithmonë dhe as lavdia nuk na shoqëron në jetën tjetër, shtuan shokët e tij. Më pas ata vendosën të shpërndaheshin dhe të jetonin jetën engjëllore, të vetmuar në pjesë të ndryshme të ishullit. Ata e konsideruan incidentin e dhimbshëm si një ndërhyrje të dukshme të Zotit dhe një tregues të qartë të një fati tjetër. Prandaj ata nuk u dëshpëruan, as nuk u mëshiruan për fatin e tyre, siç bëjnë zakonisht njerëzit e kësaj bote. Të ndriçuar nga Fryma e Perëndisë, ata lavdëruan Zotin për gjithçka që u ndodhi në jetën e tyre. Pas një lutjeje të zjarrtë dhe të zjarrtë ata u ndanë dhe secili vazhdoi në vendin e tij të praktikës. Zotdashuri Onisiforos, pasi bëri një xhiro në pjesë të ndryshme të ishullit, më në fund arriti në zonën e fshatit Anarita. Heshtja e thellë dhe gjelbërimi i bollshëm i atij peizazhi e kënaqnin shpirtin e tij. Fjalët e Zotit i riktheheshin vazhdimisht në mendje, duke e shtyrë atë të mohonte vetveten dhe të merrte kryqin e tij. Kështu ai mori vendimin e shenjtë për të jetuar me udhëzuesin e vetëm të vullnetit të Krishtit dhe ekskluzivisht për Krishtin. Vizioni i tij fisnik ishte që një ditë të ishte në gjendje të thërriste fjalët e apostullit Pal për qiranë e Zotit. Një shpellë e vogël jashtë fshatit u bë vendbanimi dhe vetmia e tij për pjesën tjetër të jetës së tij. Në të rinia e flaktë eci me këmbëngulje në rrugën e ngushtë dhe të përdredhur që të çon në jetën e përjetshme. Tani i lirë nga çdo kujdes tokësor, ai kishte vetëm një shqetësim në zemrën e tij. Si do të jetë në gjendje t’i pëlqejë Perëndisë dhe të arrijë vizionin e shenjtë të shpirtit të tij. Me lutje të pandërprerë, agjërim të rreptë dhe çdo virtyt tjetër kujdesej çdo ditë për kultivimin e tij shpirtëror. Si një bujk i kujdesshëm shkuli me luftë të vështirë gjembat e pasioneve nga fusha e shpirtit të tij. Tundimet që përjetoi në atë shpellë të ngushtë dhe të lagësht ishin në mënyrë të paimagjinueshme të shumta dhe të forta. Asketi besnik dhe i palëkundur me fuqinë e lutjes i përmbysi të gjithë dhe doli gjithmonë fitimtar. Në atë vend të shkretë Osynari i kalonte ditët, me agjërime të rrepta dhe vigjilje gjithë natën. Trupi i tij nuk ngurroi ta vuante, në mënyrë që t’i nënshtrohej plotësisht vullnetit të Zotit të gjithë të mirë. Megjithatë, në të njëjtën kohë ai i ofroi shpirtit të tij çdo lloj ushqimi shpirtëror dhe hyjnor me bujari. Me thjeshtësinë e karakterit, butësinë e sjelljes dhe mbi të gjitha me përulësinë e tij, ai doli gjithmonë fitimtar. Për këtë arsye Zoti e nderoi atë me dhunti të veçanta dhe dhunti të veçanta shpirtërore. Ai i dha me bollëk dhuratën e madhe të shërimit të të sëmurëve dhe të vuajturve. Çdo ditë ai bënte shumë mrekulli dhe kura për të pushtuarit, lebrozët, pacientët me kancer dhe një mori pacientësh të tjerë. Në një periudhë thatësire të tmerrshme, me lutjen e tij të zjarrtë si një profet tjetër Elia, ai hapi qiejt. Ai lëshoi ​​shira të dobishëm që ftohën njerëzit dhe kafshët, por edhe ujin tokën e etur. Në fytyrën e tij të pakënaqurit gjetën ngushëllim, të sëmurët një kurë dhe të pikëlluarit ngushëllim të vërtetë në sprovat e tyre. Në pleqëri ai ia dorëzoi shpirtin e tij të shenjtë Zotit, të cilin e deshi aq shumë në jetën e tij. Dashuria e Zotit i ka dhënë atij lavdi, nder dhe mosprishje përgjithmonë e përgjithmonë. Asketi i zjarrtë hyri triumfues në lavdinë e Zotit, së bashku me të zgjedhurit dhe të shenjtët e Tij. Prej andej ai vazhdon pandërprerë mrekullitë e tij të dobishme për të gjithë ata që kërkojnë ndërmjetësimin e tij me besim. Ata që vijnë me thyerje të shpirtit dhe pendim të sinqertë gjejnë një përgjigje për lutjet e tyre. Fatkeqësisht, shpella ku u asketizua Shën është sot e papërcaktuar dhe e panjohur për besimtarët. Koha e ka fshirë dhe hapësira është mbuluar nga dherat e shekujve të kaluar. Por jashtë fshatit, në skajin juglindor të varrezave, shihet një kishë e vogël e rrënuar. Është ndërtuar nga vetë Shën me duart e tij të bekuara gjatë viteve të praktikës. Kjo kishë e vogël bizantine është njëanfshe dhe e ngushtë, me çati të harkuar në formën e një drejtkëndëshi të zgjatur. Disa vite më parë fatkeqësisht pushoi së funksionuari nga priftërinjtë e zonës. Rreth tij ruhen themelet e qelive, që dëshmojnë për ekzistencën e një Manastiri të Shenjtë për nder të Shën Onisiforit.