Një baba që e kishte mohuar Krishtin me zemërim u ngjit në malin Athos për të marrë përsëri djalin e tij murg. Por Zoti e ndryshoi rrugën e udhëtimit të tij dhe e bëri dëshmitar të Vetë Krishtit në Elvasan. Shën Nikodimos vinte nga qyteti i Elvasanit të Epirit, Shqipëria e sotme, dhe u rrit nga prindër të devotshëm dhe të devotshëm. Në një moshë të përshtatshme ai u martua me një grua të krishterë dhe pati disa fëmijë me të në familjen e tyre. Megjithatë, shoqërimi i tij me turqit e çoi gradualisht në rrugë të gabuar dhe ai përfundoi duke mohuar besimin e tij dhe duke u bërë muhamedan. Më pas ai i detyroi fëmijët e tij të ndiqnin të njëjtën rrugë braktisjeje nga Krishti. Vetëm një nga djemtë e tij shpëtoi, sepse të krishterët e kapën fshehurazi dhe e dërguan në malin Athos për t’u shpëtuar. Atje i riu u bë murg dhe ndoqi një jetë konkurruese pranë etërve të Athosit. Babai i pakënaqur e kërkoi kudo me qëllim që ta kthente në Islam dhe ta mbante pranë. Kur mësoi se djali i tij ishte në malin Athos, filloi plot zemërim dhe egërsi në atë drejtim. Madje ai urdhëroi që të shkaktonte fatkeqësi të mëdha në manastire nëse fëmija i tij përfundonte atje. Por Perëndia, që dëshiron shpëtimin e të gjithë njerëzve, i shpëtoi gjërat në një mënyrë vërtet të mrekullueshme dhe të pashpresë. Në vend që ta gjente djalin dhe ta tërhiqte në fenë e turqve, ai vetë erdhi në vete dhe u pendua thellë. Ai la pas islamizmin dhe të gjitha lidhjet me botën dhe u bë murg në vetminë e Shën Anës. Ai mori emrin e ri Nikodemi dhe u vendos në kasollen e Ngjitjes, duke u praktikuar atje me zell dhe përulësi. Pendimi i tij ishte aq i thellë sa ai mbajti një agjërim të rreptë për tre vjet të tëra pa ndërprerje. Ai qau pa pushim dhe iu lut Perëndisë që t’ia falte mëkatin e tij të tmerrshëm të braktisjes nga Krishti. Një ditë ai dëgjoi disa baballarë të thoshin se kushdo që e mohoi Krishtin duhet të kthehet në të njëjtin vend dhe ta rrëfejë Atë përpara njerëzve. Që nga ai moment ai digjej nga një dëshirë e madhe për të arritur martirizimin për emrin e Krishtit. Kështu ai përgatitej sistematikisht me ushtrime, agjërim dhe lutje të pandërprerë në qeli. Kur dëgjoi për Shën Akakiun nga vetmia e Kausokalyvia, shkoi ta takonte për bekim dhe këshillë. Sapo e pa, ra në këmbët e tij dhe qau me hidhërim për një kohë të gjatë para tij. Shën Akakios e kapi për dore dhe iu drejtua me emër, megjithëse nuk e njihte nga askund. Ai e ngriti lart, e ngushëlloi dhe më pas u largua pak për t’u lutur në heshtje. Ata që morën pjesë atje panë dritën qiellore si një yll që ndriçonte fytyrën e asketit të shenjtë. Atëherë plaku i pëshpëriti diçka Nikodemit dhe menjëherë ai shkëlqim qiellor u zhduk nga sytë e të gjithëve. I pushtuar nga hiri hyjnor, Nikodemi lëshoi ​​një britmë të madhe dhe hyri në shpellë, ku qau për një kohë të gjatë. Pastaj iu drejtua Shën Akakios dhe kërkoi bekimin e tij për të filluar rrugën e martirizimit. Shën Akakios e bekoi, i dha një shkop dhe i tha të qëndronte me të para pashait. Ai i premtoi se me fuqinë e Zotit do ta përfundonte mirë luftën e martirizimit për Krishtin. Nikodemi mori shkopin në dorë dhe u bë gati të nisej menjëherë për në vendin e flijimit. Por ai ndjehej i rraskapitur nga agjërimi i gjatë dhe nuk duronte dot të marshonte në këmbë deri në Elvasanin e largët. Kështu ai i kërkoi leje plakut që të prishte agjërimin për pak dhe të merrte forcë për udhëtimin. Por Shën iu përgjigj se tani më shumë se kurrë i duhej të agjëronte për Krishtin. Ai i kujtoi se Zoti tha se njeriu nuk jeton vetëm me bukë, por me çdo fjalë që del nga goja e Perëndisë. Dëshmori kërkoi përsëri lutjet e plakut dhe rrëfeu se kishte frikë nga sulmi i demonëve gjatë rrugës. Shën Akakios e qortoi me dashuri dhe i tha që të kishte frikë vetëm nga Zoti, jo nga demonët e pafuqishëm. Ai e nxiti atë të vendoste të gjithë shpresën e tij te Krishti për të mposhtur çdo armik. Duke dëgjuar këto fjalë, Nikodemi derdhi një lumë lot gëzimi dhe me nderim përqafoi këmbët e asketit të vjetër. Mori bekimin e fundit dhe me vendosmëri dhe zjarr nisi rrugën drejt atdheut. Ndërsa ai ende po ecte në Malin e Shenjtë, atij iu shfaq Vetë Zoti dhe e forcoi me praninë e Tij. Ai i zbuloi të gjitha sprovat me të cilat do të përballej, si dhe vendin e saktë ku do të përfundonte mundimi i tij. I forcuar nga Krishti, ai mbërriti në Elvasan dhe u njoh menjëherë nga turqit e qytetit. Ai u arrestua dhe u soll para pashait, i cili u përpoq ta kthente në Islam. Por Nikodemi e hodhi poshtë fenë e turqve dhe e rrëfeu Krishtin me shumë guxim dhe guxim. Pastaj e çuan në një shkëmb të lartë dhe e shtynë me nxitim nga ajo lartësi. Megjithatë, për mrekulli, ai zbriti butësisht në ajër dhe u ul fort në këmbët e tij pa lëndime. Kur u kthye në pallat, pashai u tmerrua kur e pa të gjallë përpara tij. Ai mendoi ta lironte por kishte frikë nga reagimi i turmës turke. Kështu ai ia dorëzoi dëshmorit në duart e turmës së tërbuar, e cila e torturoi pa mëshirë për tri ditë e net të tëra. Më pas e çuan në vendin e ekzekutimit, duke e detyruar të gjunjëzohej në rrugë sikur çdo herë t’i pritej koka. Kur arritën në vendin që Zoti i kishte zbuluar, martiri i Krishtit nuk tregoi asnjë shenjë frike. Qetë përkuli qafën dhe ia preu kokën me shpatën e xhelatit pa agjitacion e frikacak. Shpirti i tij i shenjtë u ngjit në qiell i kurorëzuar me kurorën amarante të martirizimit në ditën e njëmbëdhjetë të korrikut të një mijë e shtatëqind e njëzet e dy. Pas martirizimit të tij, të krishterët e varrosën me nder reliktin e shenjtë në kishën e Hyjlindëses të qytetit. Aty ruhen edhe sot e kësaj dite reliket e tij të padurueshme dhe aromatike, të cilat bëjnë mrekulli për ata që vrapojnë drejt tyre me besim. Një pjesë e relikteve të tij ruhen edhe në vetminë e Shën Anës, ku ruhet edhe një dorëshkrim i vjetër i sekuencës së tij. Një sekuencë më e re u kompozua më vonë nga murgu Joani Danielidis së bashku me himnistë të tjerë të devotshëm për lavdinë e martirit të shenjtë.