Stiliti admiroi besimin e zjarrtë të patriarkut dhe shpresën e patundur te Zoti, por ai nuk guxoi të zbriste. Atëherë Efraimi hoqi rroben e tij dhe u ndal pranë zjarrit të madh, duke ngritur sytë nga qielli. Ai iu lut Zotit Jisu Krisht, duke iu lutur që t’u zbulonte të gjithëve se çfarë është besimi i vërtetë dhe i pakorruptuar. Më pas ai me guxim hodhi rrobën e tij në mes të flakëve që digjeshin ashpër. Zjarri u ndez me shpejtësi për rreth tre orë të plota dhe konsumoi të gjithë drutë e zjarrit. Por kur patriarku nxori rrobën e tij nga zjarri, e gjeti të paprekur dhe pa asnjë gjurmë tymi. Më pas stiliti kuptoi se besimi i vërtetë gjendet në Kishën Orthodhokse dhe anatemoi heretikun Severus. Ai u kthye me zemër të thyer në Kishën e Shenjtë Katholike dhe u kungua nga vetë duart e patriarkut. Efraimi mbrojti me vendosmëri mësimet e Kishës për bashkimin e dy natyrave në personin e Krishtit. Pas shumë mrekullish dhe një shërbimi të denjë baritor, ai fjeti i qetë në Zotin dhe hyri në gëzimin e Zotit qiellor.