Për dyzet ditë e netë të tëra, Oshënar Vissarion qëndroi i palëvizshëm midis gjembave, me duart dhe mendjen e ngritur drejt qiellit. Kur dishepulli i tij kishte etje në shkretëtirë, ai ëmbëlsoi detin e kripur me kryqin e tij dhe e bëri atë një burim uji të gjallë. Ky asket i madh lindi dhe u rrit në Egjipt dhe që në rini e deshi Krishtin me gjithë shpirt. Ai e mbajti të pastër rrobën e shpirtit të tij që e mori në pagëzimin e shenjtë dhe shmangi çdo ndotje të mëkatit. Duke dashur të njohë më thellë jetën monastike, ai filloi një pelegrinazh në Tokën e Shenjtë dhe mbërriti në Jeruzalem. Aty takoi Shën Gerasimin në shkretëtirën e Jordanisë, atë që i shërbente luanit të tij mrekullibërës. Ai u takua gjithashtu me shumë asketë që shkëlqenin me virtytet e tyre dhe përfituan shumë nga bisedat e tyre. Kur u kthye në atdhe, ai gjeti Shën Isidore Pelusiotis një baba shpirtëror dhe shpesh vraponte tek ai për t’u mësuar. Gjithë pasurinë e të atit ua shpërndau të varfërve dhe manastireve pa mbajtur asgjë. Pastaj iu bashkua botës dhe me gëzim të madh mori formën engjëllore të murgut. Ai u tërhoq në një vend të shkretë dhe mori mbi vete betimin e lartë të heshtjes absolute. Ai e mundoi trupin e tij me mundime dhe agjërime të pandërprera, duke imituar në mish jetën e engjëjve jotrupore. Agjërimi i tij ishte i pakrahasueshëm, pasi herë kalonte një javë të tërë pa ushqim dhe herë dyzet ditë pa ujë. Dikur qëndroi drejt mes ferrave dyzet ditë e net, pa lëvizur fare dhe pa shijuar as më të voglën. Nuk fliste me askënd, nuk e zuri gjumi, nuk u përkul para dobësisë njerëzore dhe nuk mendonte asgjë tokësore. E gjithë qenia e tij ishte e fiksuar te Zoti sikur të ishte jotrupor dhe jashtë natyrës. Kjo është arsyeja pse ai meritoi një favor të madh nga Zoti dhe mori dhuratën e mrekullive me bollëk. Ai u ngjante profetëve të lashtë të Dhiatës së Vjetër në forcë dhe guxim. Ashtu si Moisiu dikur ëmbëlsoi ujërat e hidhura me drutë që i shpalli Zoti, ashtu bekoi detin. Me lutjen e tij dhe me shenjën e kryqit ai e ktheu qumështin në ëmbëlsi, për të shuar etjen e dishepullit të rraskapitur të Shërbëtorit. Kur dishepulli e mbushi enën me ujë për vazhdimin e udhëtimit, plaku e vëzhgoi me dashuri dhe mençuri shpirtërore. Ai i tha atij se Zoti është kudo dhe mund t’u japë ujë të freskët të eturve në çdo vend të tokës. Ai ishte madje si Joshua, i cili ndaloi diellin për të përfunduar fitoren e popullit. Një herë ai po ecte me dishepullin e tij drejt një plaku tjetër dhe dielli tashmë po perëndonte drejt perëndimit. Pastaj iu lut Zotit që ta mbante diellin të qetë derisa të arrinin qëllimin e udhëtimit të tyre. Dhe vërtet dielli nuk perëndoi derisa arriti në qelinë e atij asketi të bekuar. Ai gjithashtu i ngjante profetit Elia, pasi shumë herë lëshonte shi të bollshëm nga qielli në kohë thatësire. Ai madje i ngjante profetit Elise që kaloi Jordanin me pemën e mollës së mësuesit të tij. Me lutjen e tij ai e ktheu ujin në një shteg të fortë dhe eci në të si në tokë të thatë. Kështu ai kaloi gjithë Nilin e madh dhe çdo lumë që takonte në rrugët e shkretëtirës. Pasi në vetmi ata çuan në tempull një burrë që u torturua nga një shpirt i keq shumë i egër. Kleri u lut për të, por demoni nuk pranoi të dilte për shkak të natyrës së tij mizore. Më pas ata menduan të strehoheshin te Shën Vissarion, i cili ishte gjithmonë i pari që hynte në tempull për lutje. Kështu ata e vendosën të pushtuarin nga demonët në vendin ku qëndronte shenjtori dhe pritën me besim. Kur arriti, ai nuk donte ta largonte njeriun nga vendi i tij dhe qëndroi me përulësi pranë tij. Sapo filloi shërbimi, kleri iu lut që ta ngrinte të huajin që flinte nga toka. Plaku e preku lehtë dhe i tha të ngrihej dhe të largohej nga ai vend. Pastaj demoni u largua menjëherë i dëbuar nga fjala e tij dhe njeriu falënderoi Perëndinë me lot. Kështu, kleri e shtyu babanë e përulur të zbulonte dhuratën e tij kundër vullnetit të tij. Sepse ai shmangu kryerjen e mrekullive haptazi për të mos u lavdëruar nga njerëzit, duke e konsideruar gjithmonë veten mëkatar. Një ditë një vëlla i vetmitarit ra në një ofendim të rëndë dhe prifti e urdhëroi atë të dilte nga tempulli. Oshënar Bessarion u ngrit menjëherë dhe doli me të, duke thënë me përulësi se ai vetë ishte një njeri mëkatar. E tillë ishte përulësia e thellë që zbukuroi gjithë jetën dhe zemrën e këtij shenjtori të madh. Studentët e tij thonë se për dyzet vjet të tëra ai nuk u shtri në një shtrat për të pushuar pak. I lejonte vetes vetëm gjumë të shkurtër, gjithmonë në këmbë ose ulur, për të mos e lënë namazin. Ai shpesh i nxiti dishepujt e tij që të rrinin zgjuar dhe të ruheshin nga tundimet e ngritura nga armiku i lig. Ai tha se murgu duhet të jetë një sy i tërë, si Kerubinët dhe Serafimët e qiellit. Kush jeton i qetë dhe pa tundim ka nevojë për më shumë vigjilencë dhe përulësi më të thellë përpara Zotit. Sepse shumë prej krenarisë kanë rënë në një luftë të tmerrshme me djallin dhe në shkelje më të mëdha. Ndonjëherë Zoti na fsheh sprovat për shkak të dobësisë sonë njerëzore. Kështu na mbron nga rënia dhe humbja totale e shpirtit tonë. Jeta e këtij babai të shenjtë i ngjante vërtet jetës së një zogu të qiellit. Ai kurrë nuk fitoi asgjë tokësore dhe nuk kishte as qelinë e tij dhe as ndonjë vendbanim të përhershëm. Ai endej në shkretëtirë dhe lëvizte nga një vend në tjetrin si një endacak pa atdhe në tokë. Ai marshoi nëpër male dhe pyje pa u kujdesur fare për nevojat e tij fizike. Ai nuk siguronte as ushqim, as veshmbathje dhe vishte gjithmonë një rrobë të pakët që mezi mbulonte lakuriqësinë e tij. Ditën e përvëlonte dielli i nxehtë i shkretëtirës dhe natën ngrinte nga i ftohti i madh. Ai rrallë shkonte nën çati, por preferonte vetminë e maleve për të biseduar me Zotin. Ai vazhdimisht e ngriti mendjen te Zoti dhe e ndaloi mendimin e tij vetëm mbi Të. Nga sytë i rridhnin vazhdimisht lot dhe nga zemra i dilnin psherëtima të thella. Të gjitha ditët e jetës i kaloi në zi dhe në të qara shpirtërore të pandërprera. Kur arriti një pleqëri të thellë, shenjtori fjeti i qetë dhe kaloi nga lotët në gëzimin e përjetshëm të shenjtorëve.