Në një pas mesnate e kanë nxjerrë nga qendra e paraburgimit dhe e kanë futur në karrocë për në vendin e ekzekutimit. Gjatë rrugës, prelati ishte në humor të mirë dhe iu ankua Zuzhgovit se nuk ishte tallur në Motovilikha. Zuzhgov me zemërim i kërkoi të tërhiqte vendimin për grevën e priftërinjve të kopesë. Kryepeshkopi refuzoi me vendosmëri, duke e ditur fare mirë se po e çonin në vendin e ekzekutimit. Pesë verstë nga Perm u kthyen majtas dhe hynë në pyllin e dendur, duke u ndalur pak më tutje. Zhuzgovi i dha një vegël gërmimi dhe e urdhëroi të hapte varrin e tij. Prelati filloi të gërmonte me ndihmën e tre lituanezëve, derisa hendeku arriti përmasat e tij. Ai kërkoi leje për t’u falur dhe u lut për rreth dhjetë minuta, me fytyrë nga katër pikat e horizontit. Ai e bekoi kopenë e tij nga larg dhe u deklaroi xhelatëve se ishte gati për vdekje. Lituanezët filluan ta mbulonin me papastërti dhe Zuzhgov qëlloi disa herë trupin e tij të palëvizshëm. Pas pak eshtrat e dëshmorit të atletit trim të besimit u varrosën në tokën ruse.