Dhjetë dëshmorët e Egjiptit që mposhtën urinë dhe etjen

Një engjëll i Zotit zbriti në burgun e errët të Aleksandrisë dhe shëroi plagët e thella të dhjetë dëshmorëve që sapo kishin shpëtuar nga torturat. Disa ditë më vonë, të njëjtit njerëz do të vdisnin nga uria dhe etja, duke kënduar me gëzim emrin e Jisu Krishtit. Historia e tyre i përket viteve të perandorit Maksimian, kur përndjekja kundër të krishterëve u ndez në të gjithë Egjiptin me një mizori të veçantë. Shenjtorët Markiani, Nikandri, Ipereki, Apoloni, Leonidha, Areu, Gorgi dhe Pambo, së bashku me trimëreshat Selenia dhe Irena, erdhën nga toka egjiptiane. Të gjithë së bashku ishin një grup të krishterësh që dinin jo vetëm të besonin në Krishtin, por edhe të vuanin për hir të tij me vullnet dhe gëzim në zemrat e tyre. Kur u denoncuan te prefekti pagan i Aleksandrisë, ata qëndruan para tij pa asnjë frikë. Ata e deklaruan me guxim besimin e tyre, duke refuzuar të adhuronin idhujt dhe të mohonin Perëndinë e vërtetë. Prefekti u përpoq në çdo mënyrë t’i përkulte, duke përdorur premtime, lajka dhe kërcënime të tmerrshme. Prefekti kishte një shpresë të veçantë se do të arrinte të frikësonte të paktën dy gratë e grupit, Selenia dhe Irena. Ai mendonte se natyra femërore do t’i nënshtrohej më lehtë kërcënimeve dhe do të pranonte të flijonte për idhujt e pajetë. Por lajkat dhe premtimet u thyen para besimit të palëkundur të dy dëshmoreve trimëresha të Krishtit. Kështu prefekti u mësua shpejt se kryqi i Zotit mund t’i nxjerrë gratë më të guximshme se burrat më mizorë. Pastaj urdhëroi t’i nënshtroheshin një fshikullimi të tmerrshëm, i cili i la gjysmë të vdekur dhe plot plagë të gjithë. Ata u hodhën në burg thuajse pa frymë, trupat e tyre të shtypur nga goditjet e xhelatëve. Por atje, në errësirën e qelisë së tyre, u shfaq një engjëll i Zotit, duke sjellë ngushëllim qiellor. I dërguari i Zotit preku plagët e tyre dhe u dha shërim të përsosur, në të njëjtën kohë ua forcoi shpirtin për të vazhduar luftën. Dëshmorët lavdëruan Zotin që nuk i braktisi në orën e sprovës së tyre të madhe. Duke mësuar se dëshmorët ishin shëruar për mrekulli, prefekti u mbush me inat dhe vendosi t’i vriste në mënyrë të ngadaltë dhe torturuese. Kështu ai urdhëroi t’i linin të vdisnin nga uria dhe etja në burgun e tyre të errët. Ata qëndruan të agjëruar dhe lakuriq për ditë të tëra, të ekspozuar ndaj ajrit të ftohtë të dimrit dhe ngricave të natës. Ushtarët, në një mënyrë shumë provokuese dhe mizore, hëngrën dhe pinin ushqimet më të mira para syve të shenjtorëve të uritur. Kështu ata po përpiqeshin t’i përkulnin me shfaqjen e mizorisë dhe t’i çonin të mohonin Krishtin. Megjithatë, dëshmorët, me lutje të zjarrtë dhe të pandërprerë ndaj Zotit të tyre, e përballuan këtë sprovë të tmerrshme dhe mbinjerëzore. Shpirti i tyre ushqehej nga prania e Krishtit dhe i shpërfillte nevojat e trupit. Më në fund, burra e gra së bashku, ia dorëzuan shpirtin Perëndisë të patundur nga besimi i tyre. Ata u larguan duke kënduar me buzët e fundit emrin më të ëmbël të Jisu Krishtit. Kisha nderon kujtimin e tyre më 5 qershor të çdo viti.