Shën Gjergj Matskvereli i Gjeorgjisë

Në manastiret malore të Klargetia, u rrit një aristokrat i ri, i cili do të bëhej njëkohësisht udhëheqës politik dhe peshkop i një prej dioqezave më të vjetra në Gjeorgji. Shën George Matskvereli mori përsipër administrimin e rajonit të Samtshe-së katër vjet pas vdekjes së feudalit të madh George Tsortsaneli, në një kohë mosmarrëveshjesh intensive pasardhëse. Ai jetoi në fund të shekullit të nëntë dhe në fillim të shekullit të dhjetë, në një Gjeorgji plot jetë shpirtërore dhe trazira politike. Ai rridhte nga familja aristokrate dhe e devotshme e Swartkelit, e dalluar për besimin dhe përkushtimin ndaj Kishës. Që në moshë të vogël ishte pranë baballarëve të manastirit të famshëm të Opizës, në Klargeti, ku u rrit dhe u edukua me kujdes. Aty ai formoi karakterin e tij dhe fitoi një njohuri të thellë të shkrimeve të shenjta dhe traditës monastike. Mësuesit e tij i mësuan dashurinë për lutjen, studimin dhe bindjen ndaj etërve shpirtërorë të vendit. Kështu ai ngadalë u pjekur në një njeri të aftë për të marrë mbi supe përgjegjësitë e kësaj bote dhe shpirtërore me maturi dhe butësi. Kështu, kur ai mori drejtimin e Samçes, shpërtheu një konflikt i dhimbshëm për çështjen e trashëgimtarit të ligjshëm të pasurisë Chorsanelli. Në këto rrethana të vështira, Shën mbajti një qëndrim të qetë dhe të drejtë, pa u rrëmbyer nga pasionet e kohës. Së bashku me ministrinë e tij politike, ai mori për shumë vite në dorë peshkopatën e lashtë të Azkuria, të cilën e administroi me urtësi dhe dashuri. Tradita thotë se kjo peshkopatë u themelua nga Apostulli Andrea i Parë, në vitet e para të krishtera të Gjeorgjisë. Apostulli la atje si dhuratë për Kishën Gjeorgjiane ikonën e pabërë të Hyjlindëses së Shenjtë, e njohur si ikona e Hyjlindës së Azkurisë. Kështu peshkopi i ri e gjeti veten pasardhës të një tradite të gjallë apostolike, të cilën populli e ruante me nderim. Ai u kujdes me kujdes për rendin e adhurimit, për stërvitjen e klerit dhe për konfirmimin e kopesë në besimin ortodoks. Në personin e tij, sundimtari dhe bariu ishin të bashkuar në mënyrë harmonike, pa u ngatërruar dy ministritë me njëra-tjetrën. Shën Gjergji nderohet edhe nga Kisha si një shkrimtar i madh kishtar, megjithëse tekstet e tij nuk kanë mbijetuar deri më sot. Pak detaje biografike rreth tij janë dhënë në veprat e dy hagiografëve të famshëm gjeorgjianë të shekullit të dhjetë. Bëhet fjalë për Gjergji Mertsulen dhe Vasilios të manastirit të Zarzmës, të cilët mbajtën gjallë kujtimin e tij. Në librin e tij të titulluar "Jeta e Shën Gregorit të Khanza", George Mertsule vëren qartë kontributin e tij të madh. Shën Gjergji i Azkurisë kishte dhënë disa nga të dhënat më të rëndësishme për jetën e Shën Gregorit të Handztës. Ai ishte gjithashtu një shok i ngushtë dhe mik shpirtëror i Shën Serapioniit të Zarzmës, i cili ndriçoi shkretëtirën gjeorgjiane. Ai mori pjesë në varrimin e babait të shenjtë dhe ndihmoi në thelb në shkrimin e teksteve hagiologjike për jetën dhe veprat e tij. Kështu, nëpërmjet dëshmisë së tij, pasardhësit njohën saktësisht asketët e mëdhenj të kohës. Kisha e nderon kujtimin e tij në datën e dytë të prillit, si bari, dëshmitar i traditës dhe shërbëtor besnik i Krishtit.