Partenomartirja Teodora e Tiros

Në errësirën e një nate, një vajzë shtatëmbëdhjetëvjeçare u hodh në ujërat e thella të detit, duke mbajtur në buzë vetëm emrin e Krishtit. Teodora e Tiros Fenikas qëndroi pa frikë përpara sundimtarit Urbanus, duke refuzuar me vendosmëri të hiqte dorë nga besimi i saj. Kjo virgjëreshë e re mbante brenda saj hirin e Perëndisë, i cili u jep urtësi të vërtetë fëmijëve të Tij besnikë. I njëjti hir u dha dëshmorëve kurajë dhe guxim për t'u bërë ballë persekutorëve të tyre. Kur u paraqit para sundimtarit të Palestinës, ajo rrëfeu qartë dhe pa hezitim besimin e saj në Krishtin. Tirani mendoi se do të ishte e lehtë të bindte një vajzë kaq të re me premtime dhe lajka. Ai shpresonte që rinia të përkulej shpejt para kënaqësive tokësore dhe kërcënimeve të pushtetit. Por ndodhi pikërisht e kundërta e asaj që priste Urbanos. Teodora qëndroi e palëkundur dhe besnike ndaj Dhëndrit të shpirtit të saj, pa u lëkundur as për asnjë çast. Duke parë që përpjekjet e tij për të bindur shenjtoren ishin të kota, zoti urdhëroi që ajo t'i nënshtrohej torturave të rënda. Atletja e re u gëzua thellë sapo dëgjoi vendimin e tiranit për ta dorëzuar në tortura. Ai besonte se kurora më e shkëlqyer dhe më e çmuar do të ishte të vuante për dashurinë e Krishtit. Kështu, si një heroinë e vërtetë e besimit, ajo e pranoi martirizimin pa më të voglin hezitim në shpirt. Ia grisën me mizori brinjët dhe gjoksin, por ajo i duroi dhimbjet me guxim të admirueshëm. Pas këtyre torturave të tmerrshme, Urban shkoi përsëri tek ajo për të provuar qëndrueshmërinë e saj. Ai donte të shihte nëse intensiteti i dhimbjes e kishte ndryshuar mendjen e zonjës së re. Por ajo me entuziazëm engjëllor i tha frazën më të dashur nga të gjithë martirët e Kishës. Me një zë të fortë ajo rrëfeu sërish se është e krishterë dhe i përket tërësisht Krishtit. Tirani u tërbua edhe më shumë me shpirtin e paepur të kësaj virgjëreshe të re. Kështu ai urdhëroi ta merrnin dhe ta hidhnin në mes të detit të stuhishëm. Vendimi ishte përfundimtar dhe i parevokueshëm. Në mes të natës ata e çuan atë në natyrë, ku ujërat e thella ishin të heshtura dhe të tmerrshme. Duke e ditur mirë fundin që e priste, ajo u lut me zjarr me sytë e ngritur drejt qiellit. Në errësirën e dendur të natës, në shpirtin e saj lindi drita e një gëzimi të pashprehur. Ai u gëzua me mendimin se shumë shpejt do të ishte aty ku do të mbretëronte drita e përjetshme e Zotit. Momenti që ai kishte dëshiruar kishte mbërritur tashmë në ujërat e qetë dhe të paanë. Fundi i errët i detit do të bëhej varri i trupit të saj të nderuar. Së pari ajo bëri shenjën e kryqit me nderim dhe gëzim në shpirtin e saj. Pastaj thirri me zë të lartë emrin më të ëmbël të Zotit tonë Jisu Krisht. Menjëherë më pas xhelatët e hodhën në ujërat e thella dhe shpirti i saj u dorëzua në duart e Zotit. Edhe vetë xhelatët, me gjithë mizorinë e shpirtit të tyre, u prekën nga trimëria e vajzës. Shën Theodora ndërmjetësoftë për Krishtin për shpëtimin e shpirtrave tanë.