Oshënar Artemon, peshkopi i parë i Seleukias

Kur apostulli Pavël mbërriti në Seleuki të Pisidisë dhe predikoi Ungjillin, menjëherë dalloi një djalë të ri që shkëlqeu ndër bashkëqytetarët e tij me veprat e tij të mira. Ai i ri, Artemon, la pas të gjitha lidhjet dhe ndoqi Apostullin e Kombeve në udhëtimet e tij të vështira nëpër botë. Rridhte nga një familje fisnike e qytetit dhe fëmijërinë dhe rininë e kaloi atje me devotshmëri dhe virtyt. Ai jetoi në kohën apostolike, kur për herë të parë mesazhi i Krishtit hapi krahët në shoqëritë pagane të Azisë së Vogël. Kur Pali shkeli në Seleuki, ai foli me zjarr në zemrat e njerëzve dhe mblodhi rreth tij shpirtrat më të zgjedhur. Ndër të sapondriturit shquhej si një llambë që nuk fshihej dot Artemoni. Qëndrueshmëria e besimit të tij dhe urtësia e pasur hyjnore që e stolisnin tërhoqën vëmendjen e të Dërguarit të madh. Kështu u formua aty Kisha e parë e qytetit, me thelbin e shpirtrave të tërhequr nga fjala e Palit. Kur apostulli Pal u nis për në Qipro, Artemoni e ndoqi dhe vuajti vështirësi të panumërta me të për hir të ungjillizimit të popujve. Kur e burgosën Palin dhe e lidhën me zinxhirë, në të njëjtat zinxhirë u gjend edhe dishepulli i tij besnik. Kur e fshikulluan Apostullin, Artemoni mori të njëjtat plagë në trup, duke plotësuar në vetvete vuajtjet e Krishtit. Dashuria për mësuesin dhe për predikimin e mbajti të drejtë në sprova dhe bredhje. Pas ca kohësh, apostulli Pal e vlerësoi të denjë për të kryer punë baritore në atdheun e tij. Ai e shuguroi peshkopin e parë të Seleukisë në Pisidia, duke i besuar atij mbrojtjen e kopesë së sapoformuar. Artemoni e pranoi këtë përgjegjësi të rëndë me përulësi dhe me një ndjenjë borxhi ndaj Zotit dhe mësuesit të tij. Që nga ai moment ai ia kushtoi gjithë ekzistencën e tij banorëve të qytetit, me të njëjtin zell që kishte treguar në udhëtimet e tij përkrah Apostullit të madh. Gjatë viteve të episkopatës së tij, i bekuari Artemoni i justifikoi më shumë se shpresat që Pali kishte vendosur mbi të. Ai u bë mbrojtësi i të vejave, babai i jetimëve dhe një port shpëtimi për ata që ishin në rrezik në detin e jetës. Ai u bë mjek i shpirtrave dhe trupave, strehë për të pastrehët dhe ngushëllues për të pikëlluarit. Ai u bë gjithçka për të gjithë, duke ndjekur me besnikëri shembullin e mësuesit të tij, apostullit Pal. Ai kujdesej me dashuri të veçantë për edukimin dhe përparimin shpirtëror të klerit të krahinës së tij. Ai kultivoi mes besimtarëve mësimin e Ungjillit dhe u bë shembull i gjallë për të gjithë me fjalët dhe veprat e tij. Ai kryente çdo ditë Liturgji Hyjnore para kopesë së tij, duke e çuar popullin në misterin e shpëtimit. Ai jetoi gjithë jetën e tij në mënyrë të devotshme dhe të perëndishme dhe fjeti i qetë në një pleqëri të thellë. E gjithë kopeja e vajtoi si familja e tij, sepse fjalët e Palit i vuri në jetë, duke u bërë shembull i besnikëve në fjalë dhe dashuri.