Η Εικόνα της Παναγίας της Σώτειρας των Πνιγομένων

Στην όχθη του ποταμού Δέσνα, κοντά στο Νόβγκοροντ της Ρωσίας, ένας φοβερός ρουφήχτρας κατάπινε καράβια και ταξιδιώτες με τρομερή ευκολία. Εκεί ακριβώς, στο πιο επικίνδυνο σημείο, βρέθηκε ακουμπισμένη στην όχθη μια θαυματουργή εικόνα της Παναγίας. Το χωριό Λένκοβο βρισκόταν δίπλα σε αυτό το τρομερό πέρασμα, όπου τα νερά στροβιλίζονταν με τέτοια μανία ώστε το ταξίδι γινόταν σχεδόν αδύνατο.

Πολλά πλοία χάνονταν στα βάθη του ποταμού μαζί με τους επιβάτες τους, και ο τόπος είχε γεμίσει με θρήνους οικογενειών. Όταν λοιπόν οι κάτοικοι αντίκρισαν την ιερή μορφή της Θεοτόκου πάνω στην όχθη, κατάλαβαν αμέσως ότι η ίδια η Μητέρα του Θεού ερχόταν για να τους προστατεύσει. Με βαθιά ευλάβεια ανήγειραν στον τόπο εκείνο ναό αφιερωμένο στην Παναγία και τοποθέτησαν μέσα την εικόνα της Σώτειρας των Πνιγομένων.

Όσοι ταξίδευαν στον ποταμό Δέσνα σταματούσαν πλέον στο Λένκοβο, για να προσκυνήσουν και να ζητήσουν τη χάρη της Παναγίας πριν περάσουν τον επικίνδυνο ρουφήχτρα. Από τη στιγμή που βρέθηκε η εικόνα, τα ναυάγια άρχισαν να σπανίζουν αισθητά στην περιοχή. Με τον καιρό, λένε οι μαρτυρίες των πιστών, τα δυστυχήματα σταμάτησαν εντελώς, και ο τόπος έγινε σημείο ευλογίας για κάθε ταξιδιώτη.

Τον δέκατο έβδομο αιώνα, οι Πολωνοί εισέβαλαν στην περιοχή και κατέστρεψαν ολοκληρωτικά το Λένκοβο μαζί με τον ιερό ναό της Παναγίας. Η καταστροφή ήταν μεγάλη, όμως οι πιστοί δεν εγκατέλειψαν τον αγιασμένο τόπο όπου είχε φανερωθεί η Μητέρα του Θεού. Σύντομα ανέγειραν νέο ναό στο ίδιο σημείο, αφιερωμένο αυτή τη φορά στον Αρχάγγελο Μιχαήλ, τον προστάτη των οδοιπόρων και των ταξιδευτών.

Μέσα σε αυτόν τον ναό τοποθέτησαν με ευλάβεια την εικόνα της Σώτειρας των Πνιγομένων, η οποία είχε διασωθεί από την καταστροφή. Τα θαύματα που αποδίδονταν στη χάρη της Παναγίας πλήθαιναν συνεχώς και η φήμη της εικόνας ξεπέρασε γρήγορα τα στενά όρια του Λένκοβο. Ναυτικοί και έμποροι από μακρινές περιοχές έρχονταν να την προσκυνήσουν, ζητώντας τη μεσιτεία της για ασφαλή ταξίδια.

Ιδιαίτερη τιμή απέδιδαν στην ιερή μορφή της οι κάτοικοι των μεγάλων λιμανιών της Ρωσίας, που γνώριζαν καλά τους κινδύνους της θάλασσας. Τον δέκατο όγδοο αιώνα, η εικόνα μεταφέρθηκε στη Μονή της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος στο Νόβγκοροντ. Εκεί παρέμεινε για πάνω από έναν αιώνα, δεχόμενη την ευλάβεια αμέτρητων προσκυνητών που έσπευδαν να ζητήσουν τη βοήθεια της Θεοτόκου σε κάθε ώρα ανάγκης τους.

Όταν ξέσπασε η Ρωσική Επανάσταση το χίλια εννιακόσια δεκαεπτά, η μοίρα της θαυματουργής εικόνας χάθηκε μέσα στα σκληρά χρόνια που ακολούθησαν. Η ιστορία δεν διέσωσε καμία πληροφορία για το τι συνέβη με την ιερή εικόνα κατά τη διάρκεια των σοβιετικών διωγμών. Η σιωπή αυτή στοίχισε βαθύ πόνο στους πιστούς, που έβλεπαν να εξαφανίζεται ένα από τα πιο αγαπημένα προσκυνήματα της ρωσικής γης.

Όμως η Παναγία δεν εγκατέλειψε ποτέ τον λαό της, ακόμη και στις πιο δύσκολες ώρες της δοκιμασίας του. Το δύο χιλιάδες τρία, ένας ευσεβής άνθρωπος με το όνομα Σεργκέι Μπαμπούσκιν προσέφερε στην Εκκλησία ένα παλαιό αντίγραφο της χαμένης εικόνας. Το αντίγραφο αυτό ήταν εντυπωσιακά όμοιο με την αρχική ιερή μορφή της Σώτειρας των Πνιγομένων που είχε λατρευτεί επί αιώνες.

Οι πατέρες της μονής δέχτηκαν με συγκίνηση το πολύτιμο δώρο και το τοποθέτησαν στη Μονή της Μεταμορφώσεως. Έτσι σημειώθηκε η αναβίωση της παλιάς ευλάβειας προς την Παναγία τη Σώτειρα των Πνιγομένων στη ρωσική γη. Η εικόνα παρουσιάζει αξιοθαύμαστη ομοιότητα με την παλαιότερη εικόνα της Παναγίας του Κορσούν, η οποία θεωρούνταν αντίγραφο έργου του Ευαγγελιστή Λουκά.

Η αρχική φυλασσόταν στην Έφεσο, ώσπου μεταφέρθηκε στο Κίεβο το εννιακόσια ογδόντα οκτώ μετά Χριστόν.