Οι Όσιοι Ιωάννης και Γεώργιος-Ιωάννης της Γεωργίας

Ένας ένοπλος όχλος μπολσεβίκων μπήκε στη μονή Αρμάζι, οδήγησε τους δύο μοναχούς έξω και τους πυροβόλησε πισώπλατα μέσα σε ένα φαράγγι. Ο ίδιος ο μελλοντικός Πατριάρχης Ηλίας ο Δεύτερος υπήρξε πνευματικό τέκνο του οσίου Ιωάννη, ο οποίος τον υποδέχθηκε κάποτε με δάκρυα χαράς στο μοναστήρι της Μπετανίας. Η ιστορία αυτών των δύο πατέρων μοιάζει με μία ψυχή που κατοίκησε σε δύο σώματα, μέσα στα δύσκολα χρόνια του σοβιετικού διωγμού.

Ο μεγαλύτερος, ο Βασίλειος Μαϊσουράντζε, γεννήθηκε γύρω στα χίλια οκτακόσια ογδόντα δύο σε φτωχή αγροτική οικογένεια, στην πόλη Τσχινβάλι της Σαμαχάμπλο. Από μικρός έμαθε κάθε λογής χειρωνακτική εργασία και βοήθησε έφηβος ακόμα στην ανακαίνιση της μονής Μπετανίας. Στα χίλια εννιακόσια τρία πέρασε στο Άγιον Όρος, στη Σκήτη του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου της Ιεράς Μονής Ιβήρων.

Εκεί έλαβε το μοναχικό όνομα Ιωάννης, προς τιμήν του ηγαπημένου μαθητή του Κυρίου, τον οποίον επιθυμούσε να μιμηθεί. Σύντομα χειροτονήθηκε ιερέας και ξεχώρισε ανάμεσα στους αδελφούς για την απλότητα και την υπακοή του. Ο πατήρ Ιωάννης παρέμεινε στο Άγιον Όρος δεκαεπτά ολόκληρα χρόνια, αφιερωμένος στη διακονία του Θεού και των εν Χριστώ αδελφών του.

Γύρω στα χίλια εννιακόσια είκοσι, εξαιτίας των δύσκολων συνθηκών, αναγκάστηκε να εγκαταλείψει το Όρος μαζί με τους άλλους Γεωργιανούς μοναχούς. Εγκαταστάθηκε στη μονή Αρμάζι, κοντά στη Μτσχέτα, όπου οι μπολσεβίκοι είχαν αφήσει μόνο έναν μοναχό σε μοναξιά. Σύντομα μία ομάδα ένοπλων εισέβαλε στο μοναστήρι και πυροβόλησε τους δύο πατέρες πισώπλατα μέσα σε ένα γκρεμό.

Νομίζοντας ότι ήταν νεκροί, τους εγκατέλειψαν, όμως ο πατήρ Ιωάννης βρέθηκε σχεδόν άπνους από διαβάτες και μεταφέρθηκε στη μονή Σαμτάβρο. Όταν συνήλθε, πήγε στη μονή Μπετανίας, όπου ζούσε ακόμα ο πρώτος πνευματικός του πατέρας. Λίγο αργότερα ορίστηκε ηγούμενος και διηύθυνε με γνώση τις αγροτικές εργασίες της μονής.

Δεχόταν τους επισκέπτες με ζεστασιά και τους πρόσφερε πλούσιο τραπέζι, ιδιαίτερα όταν επρόκειτο για παιδιά. Πάντα είχε μαζί του γλυκά για τα μικρά παιδιά, που τον αγαπούσαν με όλη τους την καρδιά. Στη γιορτή του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου, καθώς ραντίζει τον ναό με αγιασμό, τα παιδιά χοροπηδούσαν γύρω του χαρούμενα.

Όταν οι γονείς ντρέπονταν για τη ζωηράδα των μικρών, ο πατήρ Ιωάννης τους καθησύχαζε χαμογελώντας, λέγοντας πως ταιριάζει η χαρά στη γιορτή. Είχε βαθιά αγάπη για τους νέους και τον στόλιζαν τα θεϊκά χαρίσματα της προφητείας και της θαυματουργίας. Κάποτε τον επισκέφθηκε στο μοναστήρι ένας νεαρός φοιτητής της Θεολογικής Σχολής της Μόσχας, ο Ιράκλι Γκουντουσάουρι.

Ο όσιος τον υποδέχθηκε με εξαιρετική θερμότητα και τον ευλόγησε με δάκρυα αγαλλίασης, βλέποντας με προφητικά μάτια το μέλλον του. Ο νεαρός εκείνος έγινε αργότερα ο Καθολικός Πατριάρχης πάσης Γεωργίας Ηλίας ο Δεύτερος, ο αγαπημένος ποιμένας του γεωργιανού λαού. Ο πατήρ Ιωάννης πειθαρχούσε σκληρά τον εαυτό του, εργαζόταν όλη μέρα και κοιμόταν πάνω σε ένα ξύλο.

Περνούσε ολόκληρες νύχτες σε προσευχή και πολλοί απορούσαν πότε ξεκουραζόταν. Ορισμένες φορές κλέφτες έπαιρναν τρόφιμα και ζώα από το μοναστήρι, όμως η μονή είχε και μυστικούς προστάτες. Χριστιανοί που υπηρετούσαν στη σοβιετική κυβέρνηση κρατούσαν κρυφή την πίστη τους και υπερασπίζονταν τους δύο πατέρες, παρουσιάζοντάς τους στις αρχές ως φύλακες εθνικού πολιτιστικού μνημείου.

Έτσι, μέσα σε ένα εχθρικό καθεστώς, ο Θεός παρείχε σκέπη στο μοναστήρι. Ο σύντροφος του οσίου Ιωάννη στη Μπετανία ήταν ο πατήρ Γεώργιος, κατά κόσμον Γεώργιος Μχέιτζε, γεννημένος γύρω στα χίλια οκτακόσια εβδομήντα επτά στο χωριό Σχβάβα της περιοχής Ράτσα. Έλαβε στρατιωτική εκπαίδευση, που εκτιμούσε πολύ η γεωργιανή αριστοκρατία, αλλά αρνήθηκε να υπηρετήσει τη ρωσική αυτοκρατορία.

Αφιερώθηκε στον αγώνα για την εθνική απελευθέρωση της Γεωργίας και εργάστηκε ως προσωπικός γραμματέας του Αγίου Ηλία του Δικαίου. Γνώρισε από κοντά τον άγιο ιεράρχη Αλέξανδρο Οκροπιρίντζε και τον ιερομάρτυρα Ναζάρ Λεζάβα, ο οποίος αργότερα τον έκειρε μοναχό. Ο σπάνιος χαρακτήρας του ένωνε την αρχοντιά του ευγενούς με την ταπεινή άσκηση του μοναχού.

Χειροτονήθηκε ιερέας και σύντομα έλαβε το οφίκιο του αρχιμανδρίτη. Στα χίλια εννιακόσια είκοσι τέσσερα, ενώ αγωνιζόταν στη μονή Χιρσά της Καχετίας, ένοπλοι μπολσεβίκοι εισέβαλαν στο μοναστήρι. Τον χτύπησαν άγρια, του έκοψαν τα μαλλιά και ξύρισαν το γένι του, απειλώντας τη ζωή του.

Κατέφυγε στην οικογένειά του, μα τα αδέλφια του, που ήταν άθεοι, του ξύρισαν το γένι ενώ κοιμόταν. Ο ένας αδελφός αργότερα αυτοκτόνησε και ο άλλος εκτελέστηκε μαζί με τη γυναίκα του από τους ίδιους τους διώκτες της Εκκλησίας. Την ίδια χρονιά ο πατήρ Γεώργιος επισκέφθηκε τη μονή της Μπετανίας και γνώρισε τον πατέρα Ιωάννη, με τον οποίο θα αγωνιζόταν για όλη την υπόλοιπη ζωή του.

Η υγεία του ήταν εύθραυστη και αναλάμβανε μόνο ελαφριές εργασίες, φρόντιζε τον λαχανόκηπο και ασχολούνταν με τα μελίσσια. Ήταν εξαιρετικά γενναιόδωρος, ώστε πολλές φορές μοίραζε όλη την τροφή του μοναστηριού στους φτωχούς. Καθησύχαζε τον πατέρα Ιωάννη ότι ο ίδιος ο Θεός θα φρόντιζε για το καθημερινό τους ψωμί.

Ψηλός, λεπτός, με όρθιο παράστημα, ήταν αυστηρός στην όψη και στη συμπεριφορά του. Μιλούσε πολύ λίγο και τα παιδιά δεν έπαιζαν μαζί του όπως με τον γελαστό πατέρα Ιωάννη, αλλά τον σέβονταν και απήγγειλαν προσευχές. Πήγαινε σπανίως στην πόλη της Τιφλίδας, μόνο για να επισκεφθεί τα πνευματικά του τέκνα.

Πολλά από αυτά ήταν κρυφοί Χριστιανοί που υπηρετούσαν στην κυβέρνηση. Είχε τα χαρίσματα της προφητείας και της θεραπείας, όμως φρόντιζε πάντοτε να τα κρύβει με ταπείνωση. Όταν αναγκαζόταν να αποκαλύψει κάτι, το παρουσίαζε σαν κάτι συνηθισμένο, χωρίς εντυπωσιασμούς.

Κάποτε ένας προσκυνητής έμεινε έκπληκτος όταν τον αναγνώρισε με το όνομά του, αν και δεν τον είχε ξαναδεί. Ο πατήρ Γεώργιος εξήγησε στον επισκέπτη πως είχε παρευρεθεί στη βάπτισή του πριν από τριάντα χρόνια, κρύβοντας έτσι το θεόσδοτο χάρισμά του. Γνώριζε εκ των προτέρων ότι ο ανιψιός του θα έφερνε στο μοναστήρι τις αδελφές του, τις οποίες δεν είχε δει σαράντα οκτώ χρόνια.

Ετοίμασε γιορτινό τραπέζι με ψάρι, για να τις υποδεχθεί κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Τεσσαρακοστής. Με τις κοινές προσευχές των δύο πατέρων θεραπεύτηκε ο ανιψιός του από φονική μηνιγγίτιδα και ένα κουφό παιδί ξανάκουσε. Πολλοί άρρωστοι έβρισκαν στη Μπετανία την υγεία τους, αφού έμεναν λίγες ημέρες κοντά στους δύο γέροντες.

Ο πατήρ Ιωάννης σήκωνε το βαρύτερο φορτίο των εργασιών και συμπονούσε βαθιά τον αδύναμο πατέρα Γεώργιο. Αρρώστησε και εκοιμήθη το χίλια εννιακόσια πενήντα επτά, σε ηλικία εβδομήντα πέντε ετών, και ενταφιάστηκε στη μονή Μπετανίας. Τότε ο πατήρ Γεώργιος έλαβε το μέγα και αγγελικό σχήμα και μετονομάστηκε σε Ιωάννη, προς τιμήν του εκλιπόντος αδελφού του.

Ανέλαβε πλέον μόνος όλη την ευθύνη του μοναστηριού και η υγεία του επιδεινώθηκε ακόμη περισσότερο. Τα πνευματικά του τέκνα κατέβαιναν από την πόλη για να τον φροντίσουν στις τελευταίες του ημέρες. Κάποτε ήρθε στη μονή μια νεαρή κοπέλα είκοσι ετών, που υπέφερε από αδιάκοπους πονοκεφάλους και ζητούσε νερό από την Μπετανία.

Έμεινε για μία εβδομάδα στο μοναστήρι και θεραπεύτηκε θαυματουργικά από τους πόνους της. Όταν έφυγε για το σπίτι της, ο πατήρ Γεώργιος-Ιωάννης τη συνόδευσε πεζός για πέντε μίλια, παρά τη μεγάλη σωματική του αδυναμία. Σε μία οπτασία του φάνηκε η Παναγία και τον ανακούφισε από τους φοβερούς σωματικούς του πόνους.

Επίσης τον επισκέφθηκε η πρωτομάρτυς Θέκλα, η οποία του πρόσφερε ένα τσαμπί σταφύλι ως ευλογία. Λίγες ημέρες πριν την κοίμησή του, βρισκόταν στην πόλη όταν εμφανίστηκε σε αυτόν ένας άγγελος Κυρίου. Ο άγγελος του ανήγγειλε την επικείμενη αναχώρησή του και του είπε να επιστρέψει στο μοναστήρι για να ετοιμαστεί.

Ο όσιος Γεώργιος-Ιωάννης Μχέιτζε εκοιμήθη το χίλια εννιακόσια εξήντα και ενταφιάστηκε δίπλα στον πατέρα Ιωάννη Μαϊσουράντζε. Οι δύο όσιοι αναγνωρίστηκαν επίσημα ως άγιοι από την Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Γεωργίας τον Σεπτέμβριο του δύο χιλιάδες τρία. Στην αναγνώριση προήδρευσε ο Πατριάρχης Ηλίας ο Δεύτερος, το πνευματικό παιδί του οσίου Ιωάννη, και ο λαός τους ονόμασε με αγάπη μία ψυχή σε δύο σώματα.