Η διά Χριστόν σαλή Μαρία Ιβάνοβνα του Ντιβέεβο

Μέσα στα δάση γύρω από το Σάρωφ, μια κοπέλα ντυμένη με κουρέλια προσευχόταν τις νύχτες λασπωμένη και σχεδόν ξυπόλυτη μέσα στο χιόνι. Η ίδια αυτή ψυχή, αργότερα μοναχή στο Ντιβέεβο, έβλεπε καθαρά τη ζωή ξένων ανθρώπων και προφήτευε με μια λέξη το μέλλον τους. Η Οσία Μαρία γεννήθηκε στο χωριό Γκολέτκοβα της επαρχίας Ταμπόφ από γονείς απλούς, τον Ζαχαρία και την Πελαγία.

Όταν συμπλήρωσε τα δεκατρία της χρόνια έμεινε ορφανή και βρέθηκε στο σπίτι του μεγαλύτερου αδελφού της. Εκεί όμως δεν την ήθελαν, γιατί παραμελούσε τον εαυτό της και η όψη της τους έφερνε ντροπή μπροστά στους γείτονες. Ποτέ δεν χτενιζόταν, ποτέ δεν φρόντιζε τα ρούχα της και ντυνόταν με κάτι παλιά κουρέλια.

Από πολύ μικρή είχε επίσης την τάση να φέρεται με τρόπους παράξενους και ακατανόητους για τους γύρω της. Έτσι ένα πρωί έφυγε από το σπίτι και άρχισε να περιπλανιέται στις περιοχές του Σάρωφ, του Ντιβέεβο και του Αρντάτωφ. Πάντοτε μισόγυμνη και πεινασμένη, φορούσε τα ίδια χαλασμένα παπούτσια χειμώνα και καλοκαίρι χωρίς να παραπονεθεί ποτέ.

Τα βράδια τα περνούσε μόνη μέσα στο δάσος, όπου προσευχόταν για ώρες και επέστρεφε λασπωμένη και κουρασμένη. Επισκεπτόταν συχνά τη μονή του Ντιβέεβο, όπου κάποιες καλόγριες τη λυπόντουσαν και της χάριζαν καθαρά ρούχα και λίγη τροφή. Σε λίγες μέρες όμως η Μαρία απαλλασσόταν από αυτά τα ρούχα και τα μοίραζε όλα στους φτωχούς που συναντούσε στον δρόμο.

Υπήρχαν βέβαια και άλλες μοναχές που την έδιωχναν με σκληρά λόγια, χωρίς ποτέ εκείνη να ανταποδώσει την προσβολή. Δεν παραπονέθηκε ποτέ για κανέναν άνθρωπο και για κανένα πράγμα από όσα την έβρισκαν στη σκληρή ζωή της. Από κάποια στιγμή και μετά οι μοναχές την δέχτηκαν στο μοναστήρι, όπου τελικά εκάρη και η ίδια μοναχή.

Εκεί συνέχισε να προσποιείται τη σαλή, για να κρύψει τις αρετές της και κυρίως το προορατικό χάρισμα που της δώρισε ο Κύριος. Σιγά σιγά άρχισαν να την επισκέπτονται διάφοροι άνθρωποι που είχαν ακούσει γι’ αυτήν από συγγενείς και προσκυνητές. Άλλοι ζητούσαν λύση σε δύσκολα προβλήματα της ζωής τους και άλλοι παρηγοριά και πνευματική νουθεσία στις θλίψεις τους.

Μια ημέρα την επισκέφτηκε ένα μικρό αγόρι και η Μαρία είπε φωναχτά: «Κοιτάξτε, ήρθε ο ιερέας Αλέξιος». Το παιδί έγινε αργότερα ιερομόναχος με αυτό ακριβώς το όνομα, ακριβώς όπως είχε φανερώσει η οσία. Όταν κάποτε επισκέφτηκε τη Μαρία ο πατήρ Αλέξιος, εκείνη του είπε ότι σταμάτησε να τρώει κρέας και τώρα ένιωθε καλύτερα στην υγεία της.

Τα λόγια αυτά ήταν στην πραγματικότητα για εκείνον, που είχε αρχίσει να τρώει κρέας μετά από μια βαριά αρρώστια. Ο ιερέας έβαλε μετάνοια στην οσία και έκοψε αμέσως το κρέας από τη ζωή του. Άλλη μέρα την επισκέφτηκε μια κυρία από το Μούρομ και η Μαρία της είπε ότι κάπνιζε σαν φουγάρο.

«Δεν μπορώ να το κόψω, καπνίζω και τη νύχτα, ακόμα και πριν τη Θεία Λειτουργία», απάντησε εκείνη ταπεινά. Η Μαρία πρόσταξε τότε τη συγκελλιώτισσά της να πάρει την ακριβή ταμπακέρα και να την πετάξει αμέσως στη φωτιά. Λίγο καιρό μετά έλαβαν γράμμα από την κυρία, που εξέφραζε την ευγνωμοσύνη της και έλεγε ότι ούτε σκέφτεται πια το τσιγάρο.

Μια άλλη φορά την επισκέφτηκαν κάποιες μοναχές, εξαδέλφες του Μίσα Αρτσιμπούσεβα, και τη ρώτησαν για τη ζωή του νεαρού. Η οσία τους απάντησε με νόημα ότι ο Μίσα είχε μπλέξει τελευταία με κάποια γύφτισσα και χρειαζόταν προσοχή. Όταν λίγο αργότερα συναντήθηκαν με τον ίδιο τον Μίσα και τον ρώτησαν φοβισμένες, εκείνος ξεκαθάρισε τι ακριβώς είχε συμβεί.

Τους εξήγησε ότι, ενώ ποτέ άλλοτε δεν κάπνιζε, τελευταία αγόρασε ένα πακέτο τσιγάρα που είχε ως μάρκα μια «γύφτισσα». Μετά τη μεταπολίτευση στη Ρωσία από την Κομμουνιστική Επανάσταση, η Μαρία άρχισε να χρησιμοποιεί πολύ άσχημη γλώσσα μπροστά σε όλους. Με αυτόν τον τρόπο ήθελε να υποδείξει τα νέα δεινά της Εκκλησίας από το άθεο καθεστώς που είχε εγκατασταθεί στη χώρα.

Οι υπόλοιπες μοναχές σκανδαλίστηκαν και τη ρώτησαν πώς ήταν δυνατόν μια καλόγρια να μη μιλάει ευγενικά στους ανθρώπους. Η οσία απάντησε με πικρό χαμόγελο: «Υπό τον Τσάρο Νικόλαο αυτό ήταν εύκολο, για δοκιμάστε το τώρα και με τους Σοβιετικούς». Η μακαρία Μαρία Ιβάνοβνα κοιμήθηκε ειρηνικά μέσα στο μοναστήρι του Ντιβέεβο, αφήνοντας πίσω της πλήθος θαυμάτων και προφητικών λόγων.