Αγία Σαλώμη η Μυροφόρος, η μάνα που στάθηκε στον Σταυρό

Στάθηκε όρθια κάτω από τον Σταυρό του Χριστού, την ώρα που οι μαθητές είχαν σκορπιστεί από τον φόβο τους. Ήταν η ίδια μητέρα που λίγο πριν είχε ζητήσει για τους δύο γιους της τις πρώτες θέσεις στη βασιλεία του Κυρίου. Η Αγία Σαλώμη η Μυροφόρος υπήρξε πρώτη εξαδέλφη της Παναγίας, της μητέρας του Κυρίου μας Ιησού Χριστού.

Είχε σύζυγο τον Ζεβεδαίο και απέκτησε μαζί του δύο γιους, τον Ιάκωβο και τον Ιωάννη, τους μετέπειτα κορυφαίους αποστόλους. Η ίδια ήταν προικισμένη από νωρίς με βαθιά και θερμή ευσέβεια, που την οδήγησε κοντά στον Διδάσκαλο. Συγκαταλεγόταν στις γυναίκες που ακολουθούσαν τον Χριστό στις περιοδείες του μέσα στη Γαλιλαία και την Ιουδαία.

Με τα υπάρχοντά της στήριζε οικονομικά το κοινό ταμείο της αποστολικής αδελφότητας, χωρίς ποτέ να ζητήσει αναγνώριση. Έβλεπε στο πρόσωπο του Κυρίου τον αναμενόμενο Μεσσία και θεωρούσε χαρά της να υπηρετεί τη διακονία του. Η ζωή της είχε δεθεί με την πορεία του Χριστού, με τις διδαχές του και με τον στενό κύκλο των πιστών μαθητών του.

Έτσι ετοιμαζόταν, χωρίς να το γνωρίζει, για όσα έμελλε να ζήσει στην Ιερουσαλήμ. Καθώς ο Κύριος ανέβαινε για τελευταία φορά στην Ιερουσαλήμ, η Σαλώμη πλησίασε μαζί με τους γιους της και έκανε ένα τολμηρό αίτημα. Παρακινημένη από μητρική φιλοστοργία, του ζήτησε να καθίσουν ο Ιάκωβος και ο Ιωάννης ένας στα δεξιά και ένας στα αριστερά του.

Είχε τη γνώμη πως ο Ιησούς έμελλε να αποκαταστήσει τον θρόνο του Δαβίδ μέσα στην αγία πόλη. Πίστευε ότι τα πρωτεύοντα αξιώματα μιας επίγειας βασιλείας θα ταίριαζαν στα παιδιά της. Ο Κύριος δεν την επέπληξε σκληρά, αλλά της φανέρωσε ότι η δόξα του περνά μέσα από τον Σταυρό.

Όταν έφτασε η ώρα του φρικτού πάθους, οι μαθητές και οι φίλοι διασκορπίστηκαν από τον φόβο των Ιουδαίων αρχόντων. Η Σαλώμη όμως δεν εγκατέλειψε τον Διδάσκαλο της ούτε εκείνη τη στιγμή της απόλυτης μοναξιάς. Μαζί με μερικές άλλες πιστές γυναίκες στάθηκε δίπλα στον Σταυρό και χτυπούσε από βαθιά λύπη τα στήθη της.

Έζησε από κοντά τη Σταύρωση, την ταφή και τη σιωπή του Μεγάλου Σαββάτου, χωρίς να χάσει την πίστη της. Έμεινε εκεί όπου άλλοι δεν τόλμησαν να βρεθούν. Ξημερώματα της πρώτης ημέρας μετά το Σάββατο, η Σαλώμη ξεκίνησε με τις άλλες μυροφόρες προς τον τάφο του Κυρίου.

Κρατούσαν αρώματα και μύρα για να αλείψουν το σώμα του Χριστού, χωρίς να φοβούνται τους Ιουδαίους άρχοντες και τους φύλακες. Έφτασαν εκεί και αξιώθηκε να γίνει μάρτυρας ενός γεγονότος που άλλαξε για πάντα την ιστορία του κόσμου. Ο άγγελος του Κυρίου τους φανέρωσε ότι ο Χριστός αναστήθηκε και τους έδωσε εντολή να το ανακοινώσουν στους αποστόλους.

Έτσι η Σαλώμη συγκαταλέχθηκε στις μυροφόρες, στις οποίες πρώτες χαρίστηκε η αναγγελία της αναστάσεως. Μετά την επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος και την ίδρυση της Εκκλησίας στην Ιερουσαλήμ, συνέχισε με μεγαλύτερο ζήλο τη χριστιανική πορεία της. Διακρινόταν για την προθυμία της στη διακονία και για τις πλούσιες ελεημοσύνες προς τους φτωχούς αδελφούς.

Δεν ξέχασε ποτέ τι σήμαινε να στέκεται κανείς δίπλα στον Χριστό την ώρα του πόνου. Με τη ζωή της δίδασκε τη νέα κοινότητα των πιστών πώς αγαπά κανείς πραγματικά τον Κύριο, με έργα και θυσίες. Η παρουσία της αποτελούσε στήριγμα για τους νεοφώτιστους χριστιανούς της αγίας πόλεως.

Ωστόσο, οι σκληρές δοκιμασίες δεν άργησαν να χτυπήσουν την Εκκλησία της Ιερουσαλήμ και την ίδια τη Σαλώμη. Ο διωγμός εναντίον των πρώτων χριστιανών της προκάλεσε μεγάλη λύπη, καθώς έβλεπε αδελφούς να συλλαμβάνονται και να βασανίζονται για την πίστη τους. Η μεγαλύτερη όμως καρδιακή της δοκιμασία ήρθε όταν ο Ηρώδης αποκεφάλισε τον πρωτότοκο γιο της, τον απόστολο Ιάκωβο.

Η μητρική της καρδιά υπέστη φοβερό σπαραγμό μπροστά στον μαρτυρικό θάνατο του αγαπημένου της παιδιού. Όμως δεν λύγισε, ούτε στράφηκε με παράπονο εναντίον του Θεού της παρηγοριάς. Η ελπίδα στον αναστάντα Χριστό την ενίσχυσε και μετέτρεψε τον πόνο της σε σιωπηλή προσφορά αγάπης.

Θυμόταν τα λόγια του Κυρίου για τη δόξα που έρχεται μέσα από το ποτήρι του μαρτυρίου. Καταλάβαινε πλέον σε όλο τους το βάθος εκείνα που της είχε αποκαλύψει ο Χριστός κοντά στην Ιερουσαλήμ. Έζησε τα τελευταία της χρόνια με την προσδοκία των αιωνίων αγαθών και της αναστάσεως των νεκρών.

Παρέδωσε την ψυχή της ειρηνικά, στηριγμένη στην αγάπη του Νυμφίου της Εκκλησίας. Η μνήμη της λάμπει ως φωτεινό παράδειγμα πιστής μητέρας, μυροφόρου και διακόνου του Ευαγγελίου.