Στα ξημερώματα μιας Κυριακής, μια γυναίκα από τα Μάγδαλα της Γαλιλαίας έγινε η πρώτη που αντίκρισε τον Αναστάντα Χριστό μέσα στον κήπο. Λίγο αργότερα, η ίδια γυναίκα στάθηκε μπροστά στον αυτοκράτορα Τιβέριο στη Ρώμη, του έδωσε ένα κόκκινο αυγό και του ανακοίνωσε ότι ο Ιησούς αναστήθηκε από τους νεκρούς. Η Μαρία καταγόταν από τα Μάγδαλα, μια μικρή πόλη στις όχθες της λίμνης Γεννησαρέτ, ανάμεσα στην Καπερναούμ και στην Τιβεριάδα.

Η ζωή της άλλαξε ριζικά την ημέρα που συνάντησε τον Χριστό και απαλλάχθηκε από επτά δαιμόνια που την τυραννούσαν για χρόνια. Από εκείνη τη στιγμή έγινε αφοσιωμένη μαθήτρια του Κυρίου και τον ακολούθησε σε όλες τις περιοδείες του στις πόλεις και στα χωριά. Μαζί με άλλες ευσεβείς γυναίκες, όπως η Ιωάννα η σύζυγος του Χουζά και η Σουσάννα, υπηρετούσε τον Διδάσκαλο από τα προσωπικά της υπάρχοντα.

Με ζήλο και ταπείνωση φρόντιζε τις καθημερινές ανάγκες της ομάδας των μαθητών και των φτωχών που τους ακολουθούσαν στους δρόμους. Η αγάπη της Μαρίας δοκιμάστηκε στις πιο σκοτεινές ώρες της ανθρώπινης ιστορίας, όταν ο Χριστός οδηγήθηκε στον Γολγοθά. Ενώ οι περισσότεροι μαθητές σκόρπισαν από τον φόβο, εκείνη παρέμεινε όρθια κάτω από τον Σταυρό μαζί με την Παναγία Μητέρα και τον Ιωάννη.

Οι Ευαγγελιστές την αναφέρουν πρώτη ανάμεσα στις γυναίκες που στέκονταν εκεί, δείχνοντας πόσο ξεχώριζε για τη γενναιότητα και την πίστη της. Παρακολούθησε με δάκρυα την Αποκαθήλωση και τον ενταφιασμό από τον Ιωσήφ τον από Αριμαθαίας και τον Νικόδημο. Είδε προσεκτικά το σημείο όπου τοποθέτησαν το άχραντο σώμα του Διδασκάλου της μέσα στο μνημείο.

Παρέμεινε κοντά μέχρι να κυλήσει ο μεγάλος λίθος που έκλεισε την είσοδο του τάφου. Το Σάββατο πέρασε με ησυχία σύμφωνα με τον νόμο, καθώς συνέπεφτε με τη μεγάλη εορτή του Πάσχα των Ιουδαίων. Μαζί με τις άλλες μυροφόρες ετοίμασε αρώματα και μύρα, ώστε να επιστρέψει στον τάφο και να αποδώσει την τελευταία τιμή στον Κύριό της κατά τη συνήθεια του λαού της.

Πριν ακόμη ξημερώσει η πρώτη ημέρα της εβδομάδας, η Μαρία έσπευσε μόνη στον τάφο μέσα στο σκοτάδι. Όταν είδε τον λίθο αποκυλισμένο, έτρεξε έντρομη να αναγγείλει στους αποστόλους Πέτρο και Ιωάννη ότι κάποιος είχε πάρει τον Κύριό της. Οι δύο μαθητές έτρεξαν στο μνημείο, είδαν τα οθόνια και το σουδάριο τυλιγμένα προσεκτικά, και αναχώρησαν θαυμάζοντας.

Η Μαρία όμως επέστρεψε και στάθηκε κλαίγοντας έξω από τον κενό τάφο που έκρυβε λίγο πριν τον άψυχο Διδάσκαλό της. Έσκυψε και αντίκρισε δύο αγγέλους με λευκά ενδύματα, καθισμένους στην κεφαλή και στα πόδια του τόπου της ταφής. Εκείνοι τη ρώτησαν γιατί έκλαιγε, και αυτή απάντησε ότι είχαν πάρει τον Κύριό της και δεν γνώριζε πού τον είχαν εναποθέσει.

Στραφείσα προς τα πίσω, αντίκρισε τον ίδιο τον Αναστάντα, χωρίς όμως να τον αναγνωρίσει αμέσως. Νόμισε πως ήταν ο κηπουρός και τον παρακάλεσε με δάκρυα να της φανερώσει πού είχε τοποθετήσει το πολυτίμητο σώμα. Τότε ακούστηκε η γνώριμη φωνή του Διδασκάλου να την καλεί απαλά με το όνομά της.

Η Μαρία αναγνώρισε αμέσως τον ήχο που είχε ακούσει χιλιάδες φορές στους δρόμους της Γαλιλαίας, και έπεσε στα πόδια του φωνάζοντας Ραββουνί. Ο Χριστός τη σταμάτησε με αγάπη, εξηγώντας της ότι δεν είχε ακόμη αναβεί προς τον Πατέρα του. Της ανέθεσε αμέσως μια αποστολή που θα έμενε χαραγμένη στους αιώνες της Εκκλησίας.

Της ζήτησε να μεταβεί στους μαθητές και να τους αναγγείλει την ανάβασή του προς τον Πατέρα και Θεό. Έτσι η Μαρία έγινε η πρώτη κήρυκας της Αναστάσεως, ο απόστολος προς τους ίδιους τους αποστόλους του Χριστού. Έτρεξε ξανά στο σπίτι όπου ήταν συγκεντρωμένοι έντρομοι οι μαθητές και τους ανακοίνωσε με χαρά ότι είδε τον Κύριο ζωντανό.

Στην αρχή εκείνοι δεν πίστεψαν στα λόγια της και νόμισαν πως επρόκειτο για φαντασίωση μιας πενθούσας γυναίκας. Η ίδια όμως δεν λύγισε από την απιστία και συνέχισε να επαναλαμβάνει την ευφρόσυνη αγγελία σε όσους συναντούσε στους δρόμους. Μετά την Ανάληψη και την Πεντηκοστή, η Μαρία παρέμεινε στην Ιερουσαλήμ μαζί με την Παναγία Μητέρα και τους αποστόλους.

Συμμετείχε στις προσευχές και στις πρώτες ιεραποστολικές προσπάθειες της νεαρής χριστιανικής κοινότητας. Όταν οι μαθητές διασκορπίστηκαν για να κηρύξουν στα πέρατα της οικουμένης, η Μαρία αναχώρησε και εκείνη χωρίς δισταγμό προς μακρινούς τόπους. Επισκέφθηκε διάφορες περιοχές, ανάμεσά τους τη Γαλλία, την Ιταλία, την Αίγυπτο, τη Φοινίκη, τη Συρία και την Μικρά Ασία.

Παντού ανήγγειλε με ζωντανή πίστη το μήνυμα της Αναστάσεως και κερδίζε ψυχές για τον Χριστό. Σύμφωνα με το Συναξάρι, οι γονείς της ήταν ο Σύρος και η Ευχαριστία, ευκατάστατοι και αξιωματούχοι του τόπου τους. Η ίδια υπήρξε ωραία στην εμφάνιση, ικανή ρήτορας και χαρισματούχα θαυματουργός με τη δύναμη του Πνεύματος.

Έφτασε μέχρι την παγανιστική Ρώμη όπου τόλμησε να σταθεί ενώπιον του ίδιου του αυτοκράτορα Τιβερίου. Με θάρρος και απλότητα του παρουσίασε το κήρυγμα του Σταυρού και της Αναστάσεως του Ιησού Χριστού. Μπροστά στον αυτοκράτορα η Μαρία πρόσφερε ένα αυγό βαμμένο κόκκινο, λέγοντας με δύναμη τα λόγια Χριστός Ανέστη.

Του διηγήθηκε με σαφήνεια τη ζωή, τα θαύματα, τη σταύρωση και την Ανάσταση του αθώου Διδασκάλου από τη Ναζαρέτ της Γαλιλαίας. Κατήγγειλε επίσης την άδικη συμπεριφορά του Πιλάτου και των αρχιερέων που οδήγησαν τον Κύριο στον θάνατο του Σταυρού. Ο Τιβέριος συγκινήθηκε και διέταξε την τιμωρία του Πιλάτου, ο οποίος εξορίστηκε στη Βιέννη της Γαλατίας και πέθανε μέσα σε τύψεις.

Από εκείνη τη συνάντηση, η συνήθεια να ανταλλάσσονται κόκκινα αυγά κατά την Ανάσταση εξαπλώθηκε σε όλον τον χριστιανικό κόσμο. Το κόκκινο χρώμα συμβολίζει το πανάγιο αίμα που χύθηκε στον Σταυρό για τη σωτηρία του ανθρωπίνου γένους. Το αυγό, με τη σειρά του, παραπέμπει στον τάφο που σπάει και αναδίδει νέα ζωή κατά την Ανάσταση.

Η Μαρία συνέχισε το έργο της στην Ιταλία και στη Ρώμη επί χρόνια, στηρίζοντας οικονομικά και πνευματικά τις πρώτες χριστιανικές κοινότητες. Ο απόστολος Παύλος την αναφέρει στην προς Ρωμαίους επιστολή του ως γυναίκα που πολλά κοπίασε για τους πιστούς της πόλεως. Όταν προχώρησε σε μεγάλη ηλικία, η Μαρία αναχώρησε από τη Ρώμη και κατέληξε στην ξακουστή Έφεσο της Μικράς Ασίας.

Εκεί συνεργάστηκε στενά με τον αγαπημένο μαθητή Ιωάννη τον Θεολόγο στους κόπους της κηρύξεως του Ευαγγελίου. Έζησε τα τελευταία της χρόνια κοντά του και κοιμήθηκε εν Κυρίω ειρηνικά, αφού ολοκλήρωσε με πληρότητα την αποστολική της διακονία. Τάφηκε στην είσοδο του σπηλαίου όπου αργότερα αναπαύθηκαν οι Επτά Παίδες οι εν Εφέσω.

Τον ένατο αιώνα τα ιερά της λείψανα μεταφέρθηκαν με μεγαλοπρέπεια στην Κωνσταντινούπολη από τον αυτοκράτορα Λέοντα τον Σοφό. Τοποθετήθηκαν με τιμή στη Μονή του Αγίου Λαζάρου, την οποία ο ίδιος είχε ανεγείρει εκείνη την εποχή. Στην εποχή των Σταυροφοριών, μέρος των λειψάνων της μεταφέρθηκε στη Δύση και βρίσκεται σήμερα στη Ρώμη και στην Προβηγκία της Γαλλίας.

Η μνήμη της εορτάζεται κάθε χρόνο στις είκοσι δύο Ιουλίου, ενώ η ανακομιδή των λειψάνων τιμάται στις τέσσερις Μαΐου. Η Εκκλησία την ονομάζει Ισαπόστολο και Μυροφόρο, επειδή έγινε απόστολος των αποστόλων στο πρωινό της Αναστάσεως. %$ Μαρία η Μαγδαληνή, η Ισαπόστολος και Μυροφόρος $%

Στα ξημερώματα μιας Κυριακής, μια γυναίκα από τα Μάγδαλα της Γαλιλαίας έγινε η πρώτη που αντίκρισε τον Αναστάντα Κύριο μέσα στον κήπο. Λίγο αργότερα, η ίδια γυναίκα στάθηκε μπροστά στον αυτοκράτορα Τιβέριο στη Ρώμη και του προσέφερε ένα κόκκινο αυγό αναγγέλλοντας την Ανάσταση του Χριστού. Η ζωή της άλλαξε ριζικά την ημέρα που συνάντησε τον Χριστό και απαλλάχθηκε από τα επτά δαιμόνια που την τυραννούσαν για χρόνια ολόκληρα.

Από εκείνη τη στιγμή έγινε αφοσιωμένη μαθήτρια του Κυρίου και τον ακολούθησε στις περιοδείες του στα χωριά και στις πόλεις της Παλαιστίνης. Μαζί με άλλες ευσεβείς γυναίκες, όπως η Ιωάννα η σύζυγος του Χουζά και η Σουσάννα, διακονούσε τον Διδάσκαλο από τα προσωπικά της υπάρχοντα. Με ζήλο και ταπείνωση φρόντιζε τις καθημερινές ανάγκες της ομάδας των μαθητών και των φτωχών που τους συνόδευαν παντού.

Στάθηκε δίπλα στον Χριστό όχι μόνο στις ώρες της δόξας αλλά και στις πιο οδυνηρές στιγμές του πάθους του. Η αγάπη της Μαρίας δοκιμάστηκε στις πιο σκοτεινές ώρες της ανθρώπινης ιστορίας, όταν ο Χριστός οδηγήθηκε στον φοβερό Γολγοθά. Ενώ οι περισσότεροι μαθητές σκόρπισαν από τον φόβο των Ιουδαίων, εκείνη παρέμεινε όρθια κάτω από τον Σταυρό με την Παναγία Μητέρα.

Οι Ευαγγελιστές την αναφέρουν πρώτη ανάμεσα στις γυναίκες που στέκονταν εκεί, δείχνοντας πόσο ξεχώριζε για τη γενναιότητα και τη βαθιά πίστη της. Παρακολούθησε με δάκρυα την Αποκαθήλωση και τον ενταφιασμό του Διδασκάλου από τον Ιωσήφ τον από Αριμαθαίας και τον Νικόδημο. Είδε προσεκτικά το σημείο όπου τοποθέτησαν το άχραντο σώμα του Κυρίου της μέσα στο καινό μνημείο.

Παρέμεινε κοντά μέχρι να κυλήσει ο μεγάλος λίθος που έκλεισε την είσοδο του τάφου και να σφραγιστεί ο τόπος. Το Σάββατο πέρασε με ησυχία σύμφωνα με τον νόμο του Μωυσέως, καθώς συνέπιπτε με τη μεγάλη εορτή του ιουδαϊκού Πάσχα. Μαζί με τις άλλες μυροφόρες ετοίμασε αρώματα και μύρα, ώστε να επιστρέψει στον τάφο μετά την αργία του Σαββάτου.

Σχεδίαζε να αποδώσει την τελευταία τιμή στον Κύριό της σύμφωνα με τη συνήθεια του ιουδαϊκού λαού της εποχής της. Πριν ακόμη ξημερώσει η πρώτη ημέρα της εβδομάδας, η Μαρία έσπευσε μόνη στον τάφο μέσα στο πρωινό σκοτάδι. Όταν είδε τον βαρύ λίθο αποκυλισμένο, έτρεξε έντρομη να αναγγείλει στους αποστόλους Πέτρο και Ιωάννη ότι κάποιος είχε πάρει τον Κύριό της.

Οι δύο μαθητές έτρεξαν αμέσως στο μνημείο, είδαν τα οθόνια και το σουδάριο τυλιγμένα προσεκτικά και αναχώρησαν θαυμάζοντας τα όσα συνέβησαν. Έσκυψε με δάκρυα και αντίκρισε δύο αγγέλους με λευκά ενδύματα, καθισμένους στην κεφαλή και στα πόδια του τόπου της ταφής. Εκείνοι τη ρώτησαν γιατί έκλαιγε, και αυτή απάντησε ότι είχαν πάρει τον Κύριό της και δεν γνώριζε πού τον είχαν αποθέσει.

Στραφείσα προς τα πίσω, αντίκρισε τον ίδιο τον Αναστάντα Χριστό, χωρίς όμως να τον αναγνωρίσει αμέσως μέσα στα δάκρυά της. Νόμισε πως ήταν ο κηπουρός του κήπου και τον παρακάλεσε με πόνο να της φανερώσει πού είχε τοποθετήσει το πολυτίμητο σώμα του Διδασκάλου. Τότε ακούστηκε η γνώριμη φωνή του Διδασκάλου να την καλεί απαλά με το μικρό της όνομα.

Η Μαρία αναγνώρισε αμέσως τον ήχο που είχε ακούσει χιλιάδες φορές στους δρόμους της Γαλιλαίας και έπεσε στα πόδια του φωνάζοντας Ραββουνί. Ο Χριστός τη σταμάτησε με αγάπη και τη φώτισε να καταλάβει ότι δεν είχε ακόμη αναβεί προς τον Πατέρα του. Της ανέθεσε αμέσως μια αποστολή που θα έμενε χαραγμένη στους αιώνες της Εκκλησίας ως μοναδικό και ανυπέρβλητο προνόμιο.

Της ζήτησε να μεταβεί στους μαθητές και να τους αναγγείλει την ανάβασή του προς τον Πατέρα και Θεό όλων. Έτρεξε ξανά στο σπίτι όπου ήταν συγκεντρωμένοι έντρομοι οι μαθητές και τους ανακοίνωσε με χαρά ότι είδε ζωντανό τον Κύριο. Στην αρχή εκείνοι δεν πίστεψαν στα λόγια της και νόμισαν πως επρόκειτο για φαντασίωση μιας γυναίκας που πενθούσε.

Η ίδια όμως δεν λύγισε από την απιστία τους και συνέχισε να επαναλαμβάνει την ευφρόσυνη αγγελία σε όλους όσοι συναντούσε. Μετά την Ανάληψη και την Πεντηκοστή, η Μαρία παρέμεινε στην Ιερουσαλήμ μαζί με την Παναγία Μητέρα και τους άγιους αποστόλους. Συμμετείχε στις προσευχές και στις πρώτες ιεραποστολικές προσπάθειες της νεαρής χριστιανικής κοινότητας μέσα στην ταραγμένη πόλη της Ιερουσαλήμ.

Όταν οι μαθητές διασκορπίστηκαν για να κηρύξουν στα πέρατα της οικουμένης, εκείνη αναχώρησε με τόλμη προς μακρινούς και αφιλόξενους τόπους. Επισκέφθηκε διάφορες περιοχές, ανάμεσα στις οποίες υπήρξαν η Γαλλία, η Ιταλία, η Αίγυπτος, η Φοινίκη, η Συρία και η Μικρά Ασία. Παντού όπου περνούσε ανήγγελε με ζωντανή πίστη το μήνυμα της Αναστάσεως και κέρδιζε ψυχές για τον Χριστό.

Σύμφωνα με το Συναξάρι, οι γονείς της ήταν ο Σύρος και η Ευχαριστία, άνθρωποι ευκατάστατοι και αξιωματούχοι του τόπου τους. Η ίδια υπήρξε ωραία στην εμφάνιση, ικανότατη ρήτορας και χαρισματούχα θαυματουργός με τη δύναμη του Αγίου Πνεύματος. Έφτασε μέχρι την παγανιστική Ρώμη όπου τόλμησε να σταθεί ενώπιον του ίδιου του αυτοκράτορα Τιβερίου χωρίς κανέναν φόβο.

Με θάρρος και απλότητα του παρουσίασε το κήρυγμα του Σταυρού και της Αναστάσεως του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού. Μπροστά στον αυτοκράτορα η Μαρία πρόσφερε ένα αυγό βαμμένο κόκκινο, λέγοντας με μεγάλη δύναμη τα λόγια Χριστός Ανέστη. Κατήγγειλε επίσης την άδικη συμπεριφορά του Πιλάτου και των αρχιερέων που οδήγησαν τον Κύριο στον επαίσχυντο θάνατο του Σταυρού.

Ο Τιβέριος συγκινήθηκε και διέταξε την αυστηρή τιμωρία του Πιλάτου, ο οποίος εξορίστηκε στη Βιέννη της Γαλατίας και χάθηκε. Το κόκκινο χρώμα συμβολίζει το πανάγιο αίμα που χύθηκε επάνω στον Σταυρό για τη σωτηρία του ανθρωπίνου γένους. Το αυγό, με τη σειρά του, παραπέμπει στον τάφο που σπάει και αναδίδει νέα ζωή κατά την έγερση του Κυρίου.

Ο απόστολος Παύλος την μνημονεύει στην προς Ρωμαίους επιστολή του ως γυναίκα που πολλά κοπίασε για τους πιστούς της πόλεως εκείνης. Εκεί συνεργάστηκε στενά με τον αγαπημένο μαθητή Ιωάννη τον Θεολόγο στους κόπους της κηρύξεως του ζωοποιού Ευαγγελίου. Έζησε τα τελευταία της χρόνια κοντά του και κοιμήθηκε εν Κυρίω ειρηνικά, αφού ολοκλήρωσε με πληρότητα την αποστολική διακονία της.

Τάφηκε στην είσοδο του σπηλαίου όπου αργότερα αναπαύθηκαν οι Επτά Παίδες οι εν Εφέσω για αιώνες ολόκληρους. Τοποθετήθηκαν με τιμή και ευλάβεια στη Μονή του Αγίου Λαζάρου, την οποία ο ίδιος είχε ανεγείρει εκείνη την εποχή. Η Εκκλησία την ονομάζει Ισαπόστολο και Μυροφόρο, επειδή έγινε απόστολος των αποστόλων στο πρωινό της λαμπροφόρου Αναστάσεως.

Η ζωή της παραμένει ζωντανό παράδειγμα αφοσιώσεως, μετανοίας και ακλόνητης πίστεως για κάθε χριστιανό κάθε εποχής. txt “/tmp/maria_magdalene/07_22_Μαρία_Μαγδαληνή_Ισαπόστολος_Ελληνικά_Καθαρά. txt –output “/tmp/maria_magdalene/07_22_Μαρία_Μαγδαληνή_Ισαπόστολος_Ελληνικά_Καθαρά.

**`/tmp/maria_magdalene/07_22_Μαρία_Μαγδαληνή_Ισαπόστολος_Ελληνικά_Καθαρά. – Title: `%$ Μαρία η Μαγδαληνή, η Ισαπόστολος και Μυροφόρος $%` – All numbers and dates written in Greek words (είκοσι δύο Ιουλίου, τέσσερις Μαΐου, ένατο αιώνα, επτά δαιμόνια)