Σε έναν δεκαπεντάχρονο βοσκό, που οι άνθρωποι τον θεωρούσαν σαλό για τον Χριστό, η Παναγία φανέρωσε δύο θαυματουργές εικόνες της κοντά στο Πσκοφ. Από εκείνη τη συνάντηση γεννήθηκε μια ολόκληρη μοναστική παράδοση, που έφτασε μέχρι τον τσάρο Ιβάν τον Τρομερό και άλλαξε τον χάρτη της περιοχής. Ο νεαρός λεγόταν Τιμόθεος και ζούσε ταπεινά στους αγρούς, κοντά στο ρυάκι Λουγκόβιτσα, βόσκοντας τα ζώα του.

Εκεί, στα χρόνια του Ιβάν του Τρομερού, του εμφανίστηκε μια εικόνα της Παναγίας του τύπου της Γλυκοφιλούσας, σκορπίζοντας θεϊκή παρηγοριά. Η εικόνα μεταφέρθηκε στον ενοριακό ναό του Αγίου Γεωργίου στη Βορόνιτσα, για να την προσκυνούν οι πιστοί της γύρω περιοχής. Από εκεί ακούστηκε φωνή θαυμαστή, που προανήγγειλε ότι μετά από έξι χρόνια η χάρη του Θεού θα έλαμπε πάνω στον γειτονικό λόφο.

Ο μικρός βοσκός κράτησε στην καρδιά του τον λόγο της Θεοτόκου και περίμενε με υπομονή την εκπλήρωση της ουράνιας υπόσχεσης. Η φήμη του γεγονότος απλώθηκε γρήγορα στα γύρω χωριά και έθρεψε την ευλάβεια ολόκληρου του ορθόδοξου λαού του Πσκοφ. Η Παναγία ετοίμαζε σιγά σιγά τους κατοίκους για όσα θαυμαστά γεγονότα έμελλαν σύντομα να φανερωθούν στον ιερό λόφο.

Στον λόφο Σινίτσα, έξι χρόνια αργότερα, ο ίδιος νεαρός είδε επάνω σε ένα πεύκο μια δεύτερη εικόνα, της Παναγίας Οδηγήτριας. Έμεινε εκεί σαράντα ολόκληρες ημέρες, νηστεύοντας και προσευχόμενος, ζώντας σαν αληθινός ασκητής μέσα στην ησυχία της φύσης. Η θαυμαστή φωνή της εικόνας πρόσταξε τους κληρικούς και τον λαό να ανέβουν στον λόφο με τη Γλυκοφιλούσα.

Η σύναξη ορίστηκε για την Παρασκευή μετά την Κυριακή των Αγίων Πάντων, ώστε η εορτή να συνδεθεί λειτουργικά με τη χάρη όλων των αγίων. Όταν η λιτανεία έφτασε στον λόφο και άρχισε η Παράκληση, ξαφνικά κατά την ανάγνωση του Ευαγγελίου έλαμψε φως ουράνιο. Ο αέρας γέμισε με ευωδία, και όλοι όσοι παρευρίσκονταν εκεί αντίκρισαν την εικόνα της Οδηγήτριας επάνω στο πεύκο.

Οι δύο θαυματουργές εικόνες, η Οδηγήτρια και η Γλυκοφιλούσα, μεταφέρθηκαν με τιμές μέσα στον ναό του Μεγαλομάρτυρα Γεωργίου. Από εκεί άρχισαν να πηγάζουν θαυμαστά σημεία και θεραπείες ασθενών, για τα οποία αναφορές έφτασαν μέχρι τον ίδιο τον τσάρο Ιβάν τον Τέταρτο. Η είδηση συγκλόνισε την αυλή της Μόσχας και κίνησε τον ηγεμόνα να ενδιαφερθεί προσωπικά για τον ιερό αυτόν τόπο.

Με προσωπικό διάταγμα του τσάρου, πάνω στον λόφο Σινίτσα κτίστηκε παρεκκλήσι, για να φυλάσσει με ευλάβεια τις δύο θαυματουργές εικόνες. Από τότε ο λόφος ονομάστηκε Σβιάτα, που σημαίνει Άγιος, και έγινε τόπος προσκυνήματος για ολόκληρη τη ρωσική γη. Σύντομα όμως, την ημέρα της εορτής της Σκέπης της Υπεραγίας Θεοτόκου, ενώ η λιτανεία ανέβαινε με τις εικόνες προς τον Άγιο Λόφο, συνέβη ένα τρομερό περιστατικό.

Εκείνο το βράδυ το παρεκκλήσι τυλίχθηκε ξαφνικά στις φλόγες, και η φωτιά κατέκαψε όλα όσα βρίσκονταν μέσα του. Όμως οι ιερές εικόνες παρέμειναν εντελώς άθικτες, μαρτυρώντας έμπρακτα τη φύλαξη της Παναγίας πάνω στους θησαυρούς της. Πάνω σε αυτόν τον αγιασμένο τόπο οι πιστοί ανήγειραν λίθινο ναό προς τιμή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, με μεγάλη ευλάβεια.

Η Αγία Τράπεζα τοποθετήθηκε ακριβώς στο σημείο όπου είχε φανερωθεί η εικόνα της Οδηγήτριας πάνω στο πεύκο. Οι δύο δοξασμένες εικόνες στήθηκαν στο κάτω μέρος του τέμπλου, η Οδηγήτρια στα δεξιά και η Γλυκοφιλούσα στα αριστερά. Αργότερα οικοδομήθηκαν και δύο παρεκκλήσια προς τιμή τους, ολοκληρώνοντας με αρμονικό τρόπο τη μορφή του ιερού αυτού ναού.

Την ίδια χρονιά της εμφανίσεως της Οδηγήτριας ιδρύθηκε επάνω στον Άγιο Λόφο η μονή της Κοιμήσεως, γνωστή ως Σβιατογκόρσκ. Το όνομα αυτό σημαίνει Άγιος Λόφος και συνδέθηκε αδιαχώριστα με τα θαυμαστά γεγονότα της φανερώσεως των δύο ιερών εικόνων της Παναγίας. Κάθε χρόνο, την πρώτη Παρασκευή της νηστείας των Αγίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου, οι εικόνες μεταφέρονται με τιμές στο Πσκοφ.

Εκεί τοποθετούνται μέσα στον περίφημο καθεδρικό ναό της Αγίας Τριάδος, για να τις προσκυνήσει με ευλάβεια ολόκληρη η πόλη. Την επόμενη Κυριακή πραγματοποιείται μεγάλη λιτανεία με τις άγιες εικόνες, που διασχίζει τα παλιά εσωτερικά τείχη της πόλεως. Έτσι η ευλογία της Παναγίας απλώνεται συμβολικά πάνω σε όλους τους κατοίκους και τα σπίτια του Πσκοφ.

Η εικόνα της Γλυκοφιλούσας τιμάται με ιδιαίτερη ακολουθία τη δεκάτη ενάτη Μαρτίου και την ενάτη Παρασκευή μετά το Πάσχα. Η εικόνα της Οδηγήτριας εορτάζεται στις δεκαεπτά Ιουλίου και κατά τη μεγάλη εορτή της Σκέπης της Υπεραγίας Θεοτόκου. Έτσι η Παναγία του Σβιατογκόρσκ συνεχίζει να σκεπάζει τον λαό της με την ίδια θαυμαστή χάρη και πατρική στοργή.