Στα δάση βόρεια της Μόσχας, ένας μοναχός από το Κίεβο έχτισε με τα ίδια του τα χέρια μια ταπεινή καλύβα, μακριά από κάθε ανθρώπινη βοήθεια. Λίγα χρόνια αργότερα, οι ντόπιοι αδελφοί Γιούρκοφ απείλησαν να τον σκοτώσουν, φοβούμενοι πως τα κτήματά τους θα περνούσαν στη νέα μονή. Ο Όσιος Στέφανος είχε γεννηθεί και είχε ανατραφεί μέσα στην παράδοση της Λαύρας των Σπηλαίων του Κιέβου, όπου ασκήθηκε αρκετά χρόνια στην υπακοή και στην προσευχή.

Οι πιέσεις των Λατίνων στα μέρη εκείνα τον ανάγκασαν να πάρει τον δρόμο προς τη Μόσχα, αναζητώντας έναν τόπο πιο ήσυχο και ασφαλή. Ο μέγας πρίγκιπας Ιωάννης ο Δεύτερος τον δέχτηκε με μεγάλη τιμή και του παραχώρησε μια έκταση στην περιοχή του Μάχριτσε. Το μέρος βρισκόταν κοντά στο Γκορόντιστς, σε απόσταση τριάντα πέντε βερστίων από τη μονή του Αγίου Σεργίου.

Εκεί ο όσιος έστησε το ταπεινό του κελί και βυθίστηκε στην ησυχία και στην αδιάλειπτη προσευχή. Στην αρχή δεν δεχόταν κανέναν κοντά του, γιατί αγαπούσε βαθιά τη σιωπή και τη μοναξιά της ερήμου. Με τον καιρό όμως υποχώρησε στις επίμονες παρακλήσεις πιστών που ζητούσαν την πνευματική του καθοδήγηση και την κοινή ζωή.

Έτσι, το έτος χίλια τριακόσια πενήντα οκτώ ίδρυσε επίσημα τη μονή και ορίστηκε ηγούμενος της αδελφότητας που γρήγορα συγκεντρώθηκε. Όταν οι αδελφοί Γιούρκοφ εξακολουθούσαν να απειλούν τη ζωή του, ο όσιος προτίμησε να αποχωρήσει, αποφεύγοντας κάθε σύγκρουση. Ταξίδεψε εξήντα βέρστια βόρεια του Βόλογκντα, μέχρι τον ποταμό Αβνέζα, αναζητώντας έναν νέο τόπο για την άσκηση και τη μετάνοιά του.

Εκεί, μαζί με τον μαθητή του Γρηγόριο, θεμελίωσε μια δεύτερη μονή στο όνομα της Αγίας Τριάδος. Ο μέγας πρίγκιπας Δημήτριος Ιωάννοβιτς έστειλε στην έρημο της Αβνέζα βιβλία και ιερά λειτουργικά σκεύη, για να στηρίξει την νέα αδελφότητα. Ο όσιος όμως, με ταπεινή καρδιά, τα προώθησε στη μονή του Μάχριτσε που είχε ανάγκη.

Όταν τελικά επέστρεψε στην παλιά του μονή, οργάνωσε εξ αρχής τη ζωή σύμφωνα με τον κοινοβιακό τυπικό κανόνα. Η ζωή των αδελφών απέκτησε τάξη, εργασία, λιτότητα και πνευματική αγωνιστικότητα μέσα από την παρουσία του. Όταν ο Άγιος Σέργιος του Ραντονέζ έφυγε προσωρινά από τη μονή του αναζητώντας τόπο για βαθύτερη άσκηση, ο Όσιος Στέφανος τον υποδέχτηκε με μεγάλη χαρά και αγάπη.

Του παραχώρησε τον μαθητή του Σίμωνα, ο οποίος γνώριζε πολύ καλά τα μέρη και τα δάση γύρω από εκείνη την περιοχή. Ο Άγιος Σέργιος εγκαταστάθηκε μαζί με τον Σίμωνα στο νησί του Κιρζάχ, όπου θεμελίωσαν μια νέα ιερή μονή. Ο Όσιος Στέφανος υπήρξε αυστηρός μόνο απέναντι στον εαυτό του, ενώ με τους άλλους έδειχνε πάντοτε επιείκεια και πατρική κατανόηση.

Εργαζόταν για τη μονή πιο σκληρά από όλους και καθοδηγούσε τους αδελφούς με ήρεμες, γλυκές και ταπεινές συνομιλίες. Φορούσε πάντα πολύ παλαιά και τραχιά ρούχα, δίνοντας ζωντανό παράδειγμα ακτημοσύνης και ταπεινοφροσύνης σε όλη την αδελφότητα. Έζησε σε βαθύτατο γήρας, ντύθηκε το μέγα και αγγελικό σχήμα και κοιμήθηκε εν Κυρίω το έτος χίλια τετρακόσια έξι, στις δεκατέσσερις Ιουλίου.

Το έτος χίλια πεντακόσια πενήντα, κατά την ανέγερση νέου λίθινου ναού της Αγίας Τριάδος, τα ιερά λείψανά του βρέθηκαν εντελώς άφθαρτα. Δοξάστηκαν με πολλά θαύματα, χαρίζοντας ίαση και βοήθεια σε όσους επικαλούνταν με πίστη το όνομά του. Checking for participles: I see “αναζητώντας” appears — that’s a `-ώντας` participle which is forbidden.

Also “φοβούμενοι” — that’s a participle. **File: `07_14_Όσιος_Στέφανος_Μάχριτσε_Ελληνικά_Καθαρά. %$ Ο Όσιος Στέφανος του Μάχριτσε $%

Στα δάση βόρεια της Μόσχας, ένας μοναχός από το μακρινό Κίεβο έχτισε με τα χέρια του μια ταπεινή καλύβα μέσα στην ερημιά. Λίγα χρόνια αργότερα, οι ντόπιοι αδελφοί Γιούρκοφ απείλησαν να τον σκοτώσουν, επειδή φοβήθηκαν μήπως τα κτήματά τους περάσουν στη νέα μονή του. Ο Όσιος Στέφανος είχε γεννηθεί και είχε ανατραφεί μέσα στην παράδοση της Λαύρας των Σπηλαίων του Κιέβου, όπου ασκήθηκε για χρόνια στην υπακοή και στην προσευχή.

Οι πιέσεις των Λατίνων στα μέρη εκείνα τον ανάγκασαν να πάρει τον δρόμο προς τη Μόσχα, για να βρει έναν τόπο πιο ήσυχο και ασφαλή. Εκεί ο όσιος έστησε το ταπεινό του κελί και βυθίστηκε στην ησυχία και στην αδιάλειπτη προσευχή προς τον Θεό. Στην αρχή δεν δεχόταν κανέναν κοντά του, γιατί αγαπούσε βαθιά τη σιωπή και τη μοναξιά της σκληρής ερήμου.

Όταν οι αδελφοί Γιούρκοφ συνέχισαν να απειλούν τη ζωή του, ο όσιος προτίμησε να αποχωρήσει, για να αποφύγει κάθε σύγκρουση. Ταξίδεψε εξήντα βέρστια βόρεια του Βόλογκντα, μέχρι τον ποταμό Αβνέζα, όπου αναζήτησε νέο τόπο για την άσκηση και τη μετάνοιά του. Εκεί, μαζί με τον μαθητή του Γρηγόριο, θεμελίωσε μια δεύτερη ιερή μονή στο όνομα της Αγίας Τριάδος.

Ο όσιος όμως, με ταπεινή καρδιά, τα προώθησε όλα στη μονή του Μάχριτσε που είχε μεγαλύτερη ανάγκη. Η ζωή των αδελφών απέκτησε τάξη, εργασία, λιτότητα και πνευματική αγωνιστικότητα μέσα από τη φωτεινή του παρουσία. Όταν ο Άγιος Σέργιος του Ραντονέζ έφυγε προσωρινά από τη μονή του, για να βρει τόπο βαθύτερης άσκησης, ο Όσιος Στέφανος τον υποδέχτηκε με χαρά.

Του παραχώρησε τον μαθητή του Σίμωνα, ο οποίος γνώριζε πολύ καλά τα μέρη και τα δάση γύρω από εκείνη την άγρια περιοχή. Φορούσε πάντοτε πολύ παλαιά και τραχιά ρούχα, για να δείχνει ζωντανό παράδειγμα ακτημοσύνης και ταπεινοφροσύνης. Έζησε σε βαθύτατο γήρας, ντύθηκε το μέγα και αγγελικό σχήμα και κοιμήθηκε εν Κυρίω το έτος χίλια τετρακόσια έξι.