Εξήντα ολόκληρα χρόνια έζησε πάνω από έναν ποταμό και ούτε μία φορά δεν έσκυψε να τον αντικρίσει. Δύο φημισμένοι αναχωρητές κατέβηκαν από το όρος του Πηλουσίου με σκοπό να ταπεινώσουν μια γυναίκα ασκήτρια στην έρημο. Η Οσία Σάρρα έζησε στα χρόνια της πρώτης μοναστικής άνθησης της Αιγύπτου και της Λιβύης.

Καταγόταν από περιοχές κοντά στη Σκήτη και αφιερώθηκε από νωρίς στην ασκητική ζωή με σπάνια αυστηρότητα. Η ψυχή της φλεγόταν από τον πόθο να καθαρίσει την καρδιά της και να την παρουσιάσει αγνή ενώπιον του Θεού. Έλεγε η ίδια πως, αν ζητούσε από τον Κύριο να ωφελούνται όλοι μέσα από εκείνη, θα κατέληγε να στέκεται μετανοιωμένη στη θύρα κάθε ανθρώπου.

Γι αυτό προτιμούσε να προσεύχεται μόνο για την καθαρότητα της καρδιάς της απέναντι σε όλους. Η εμπειρία της στην έρημο την οδήγησε σε βαθιά διάκριση και σε λόγια γεμάτα πνευματική ωριμότητα και χάρη. Η φήμη της απλώθηκε γρήγορα και στις γύρω σκήτες, σε γέροντες και σε αδελφές της ασκητικής πολιτείας.

Πολλές γυναίκες την αναζητούσαν για να ακούσουν τις συμβουλές της και να ζήσουν κοντά της μια ζωή πραγματικής μετάνοιας. Όταν λοιπόν οι δύο μεγάλοι αναχωρητές έφτασαν στο κελί της, μιλούσαν μεταξύ τους με κρυφή υπεροψία και σκέψεις περιφρόνησης. Έλεγαν πως θα ταπεινώσουν εύκολα τη γερόντισσα, επειδή ήταν γυναίκα και έμοιαζε στα μάτια τους ασθενέστερη μορφή.

Εκείνη όμως τους υποδέχτηκε ήρεμα και τους μίλησε με παρρησία γεμάτη ταπείνωση και πνευματική γνώση. Τους θύμισε πως ίσως οι ίδιοι ταπεινωθούν από τα λόγια που μόλις είχαν ανταλλάξει στον δρόμο. Πρόσθεσε πως κατά τη φύση είναι γυναίκα, όχι όμως κατά τον λογισμό και την ασκητική πολιτεία της.

Οι δύο γέροντες έμειναν άφωνοι μπροστά στη διάκρισή της και αναγνώρισαν την ανωτερότητα της ψυχής της. Σε άλλη περίσταση κατέβηκε η Οσία στη Σκήτη και της προσέφεραν φαγητά για να την τιμήσουν. Άφησε όμως τα εκλεκτά πιάτα και κράτησε μόνο τα απλά και φτωχικά για τον εαυτό της.

Δεν ήθελε να χρησιμοποιήσει το ταξίδι και την επίσκεψη ως πρόφαση χαλάρωσης της νηστείας της. Τότε οι Σκητιώτες πατέρες είπαν με σεβασμό πως αλήθεια ζει σαν τους γνήσιους ασκητές της ερήμου. Η μακαρία Σάρρα κατοίκησε για εξήντα ολόκληρα χρόνια σε ένα κελί ψηλά πάνω από έναν μεγάλο ποταμό.

Όλο αυτό το διάστημα δεν έσκυψε ποτέ να κοιτάξει το νερό που κυλούσε κάτω από την κατοικία της. Φύλαγε αυστηρά τις αισθήσεις της και απέφευγε κάθε περιέργεια που θα διασκόρπιζε τον νου της από την προσευχή. Συμβούλευε πως είναι καλό ο άνθρωπος να δίνει ελεημοσύνη, ακόμη και όταν αρχικά το κάνει για να επαινεθεί από τους άλλους.

Γιατί μέσα από αυτήν τη συνήθεια, σιγά σιγά μαθαίνει να ελεεί τους πτωχούς αληθινά για χάρη του Θεού. Με τους λόγους και κυρίως με το παράδειγμα της θεοφιλούς ζωής της οδήγησε πολλές γυναίκες στον μοναχικό βίο. Έγινε για όλες αυτές μητέρα πνευματική, αληθινή αμμά και ασφαλής οδηγός μέσα στους πειρασμούς της ερήμου.

Η ηγουμένη αυτή της Σκήτης απέκτησε χαρίσματα διακρίσεως, εγκρατείας και βαθιάς προσευχής μέσα από την υπομονή της. Σε ηλικία ογδόντα ετών παρέδωσε ειρηνικά την ψυχή της στον Κύριο που τόσο αγάπησε. Η μνήμη της τιμάται στις δεκατρείς Ιουλίου με κατάνυξη από όσους αγαπούν την ασκητική παράδοση της Ανατολής.