Στη μέση μιας σκληρής μάχης με τους Σκύθες, ο Ορέντιος σκότωσε με το ίδιο του το χέρι τον φοβερό αρχηγό τους, τον Μαραρώνα. Όταν του ζήτησαν να θυσιάσει στα είδωλα ως ευχαριστία για τη νίκη, εκείνος αρνήθηκε με θάρρος μπροστά σε όλον τον στρατό. Οι επτά αδελφοί, ο Ορέντιος, ο Φαρνάκιος, ο Έρως, ο Φίρμος, ο Φιρμίνος, ο Κυριάκος και ο Λογγίνος, ζούσαν στα χρόνια του αυτοκράτορα Διοκλητιανού και υπηρετούσαν ως στρατιώτες στη Θράκη.

Η ανδρεία τους ήταν γνωστή σε ολόκληρο το στράτευμα και οι ανώτεροί τους τους εμπιστεύονταν στις πιο επικίνδυνες αποστολές. Όμως η καρδιά τους ανήκε ολόκληρη στον Χριστό και αυτό σύντομα έγινε φανερό σε όλους. Μετά την περίφημη νίκη, ο Ορέντιος δέχθηκε πολλές τιμές για το κατόρθωμά του στο πεδίο της μάχης.

Όταν όμως ήρθε η ώρα της ειδωλολατρικής θυσίας, ο γενναίος στρατιώτης στάθηκε όρθιος και ομολόγησε τον αληθινό Θεό του. Δήλωσε καθαρά πως νίκησε τον αντίπαλό του με τη δύναμη του Ιησού Χριστού, τον οποίο λάτρευε ως τον μόνο αληθινό Θεό της ζωής του. Οι άρχοντες δίστασαν να τον τιμωρήσουν αμέσως εξαιτίας της μεγάλης του ανδρείας στις μάχες.

Αντί για άμεση τιμωρία, οι αρχές προτίμησαν να κρατήσουν τους επτά αδελφούς υπό περιορισμό για κάποιο χρονικό διάστημα. Ήλπιζαν ίσως πως ο φόβος ή η απομόνωση θα έκαμπταν τη σταθερότητα αυτών των γενναίων ανδρών της πίστης. Μετά από καιρό τους οδήγησαν σε ανάκριση και τους ρώτησαν για την πεποίθησή τους απέναντι στους θεούς της αυτοκρατορίας.

Οι επτά αδελφοί απάντησαν σαν με ένα στόμα, ομολογώντας πως θα μείνουν πιστοί στον Χριστό μέχρι την τελευταία τους πνοή. Διακήρυξαν ακόμη πως ο Σωτήρας θα είναι εκείνος που θα τους κρίνει κατά την ημέρα της τελικής Κρίσεως. Αυτή η ομολογία ήταν αρκετή για να εξοργίσει τους ανακριτές και να σφραγίσει τη μοίρα ολόκληρης της οικογένειας.

Η ποινή που τους επιβλήθηκε ήταν η εξορία στις μακρινές και άγριες περιοχές του Καυκάσου, μακριά από κάθε γνωστό τόπο. Το ταξίδι ήταν εξαντλητικό και γεμάτο κακουχίες, χωρίς τροφή, χωρίς ανάπαυση και χωρίς κανέναν παρηγορητικό λόγο από τους φρουρούς. Οι επτά αδελφοί όμως υπέφεραν τις θλίψεις τους χωρίς γογγυσμό, με θαυμαστή υπομονή και πλήρη εμπιστοσύνη στον Κύριο.

Ο ένας μετά τον άλλον άρχισαν να παραδίδουν την ψυχή τους κατά τη διάρκεια αυτής της μαρτυρικής πορείας προς την εξορία. Πρώτος έφυγε από αυτή τη ζωή ο Έρως, ο οποίος κοιμήθηκε στην τοποθεσία Παρεμβολή κατά τη μνήμη της εικοστής δευτέρας Ιουνίου. Στη συνέχεια ο γενναίος Ορέντιος ρίχτηκε μέσα στη θάλασσα από τους δημίους του, με μια βαριά πέτρα δεμένη γύρω από τον λαιμό του.

Ο Φαρνάκιος εκοιμήθη ειρηνικά στον Κύριο την τρίτη Ιουλίου στον τόπο που ονομαζόταν Κορδύλη. Ο Φίρμος και ο Φιρμίνος έλαβαν τα ουράνια στεφάνια του μαρτυρίου την εβδόμη Ιουλίου στην Άσπαρη, στις ανατολικές ακτές του Εύξεινου Πόντου. Ο Κυριάκος αναχώρησε για τον Κύριο τη δεκάτη τετάρτη Ιουλίου στην περιοχή της Ζιγανείας, ολοκληρώνοντας με ειρήνη τον αγώνα του.

Ο Λογγίνος παρέδωσε τελευταίος την ψυχή του στα χέρια του Θεού την εικοστή ογδόη Ιουλίου, ενώ βρισκόταν επάνω σε πλοίο. Το καράβι παρασύρθηκε από σφοδρή θαλασσοταραχή και προσάραξε τελικά στην ακτή της Πιτυούντας, όπου ετάφη ο τελευταίος άγιος μάρτυρας. Έτσι και οι επτά αδελφοί συμπλήρωσαν τον δρόμο της ομολογίας τους, σκορπίζοντας στις ακτές του Πόντου τα τίμια λείψανά τους.