Με την ευλογία του Πατριάρχη Πιμένος, η εορτή θεσπίστηκε την ημέρα της θαυματουργής εικόνας της Παναγίας του Βλαντίμιρ. Σε αυτή τη σύναξη συγκεντρώνονται μάρτυρες, ιεράρχες, μοναχοί, ηγεμόνες και διά Χριστόν σαλοί από ολόκληρη τη ρωσική γη. Η καθιέρωση έγινε το έτος χίλια εννιακόσια ογδόντα δύο και τίμησε μια ολόκληρη χορεία αγίων που έλαμψαν στις εκτάσεις γύρω από την παλαιά πρωτεύουσα της Ρωσίας.

Η πόλη του Βλαντίμιρ υπήρξε για αιώνες κέντρο πνευματικό, πολιτικό και εκκλησιαστικό της βορειοανατολικής Ρωσίας. Σε αυτήν την ιερή σύναξη συναντούμε ονόματα γνωστά σε όλο τον ορθόδοξο κόσμο, όπως ο Άγιος Σέργιος του Ραντονέζ και ο Αλέξανδρος Νιέφσκι. Δίπλα τους όμως στέκουν και πολλοί άλλοι λιγότερο γνωστοί, οι οποίοι αγίασαν με τη ζωή τους τα εδάφη της Ρωσίας.

Μεταξύ των μαρτύρων μνημονεύεται ο Αβραάμιος ο Βούλγαρος, ο οποίος εκοιμήθη την έκτη Μαρτίου του έτους χίλια διακόσια είκοσι εννέα. Στη σύναξη περιλαμβάνεται επίσης ο Αρχιεπίσκοπος Μητροφάνης, ο οποίος μαρτύρησε κατά τη μογγολική επιδρομή του έτους χίλια διακόσια τριάντα οκτώ. Αναφέρεται ακόμη ο άγιος μάρτυς Πατρίκιος, που τελείωσε τον δρόμο του το έτος χίλια τετρακόσια έντεκα.

Όλοι αυτοί μαζί αποτελούν το πρώτο τάγμα αγίων που τιμά η Εκκλησία στη μεγάλη αυτή σύναξη. Από τη χορεία των οσίων ξεχωρίζει ο μέγας Σέργιος του Ραντονέζ, φωτιστής και αναμορφωτής του ρωσικού μοναχισμού, ο οποίος εκοιμήθη το έτος χίλια τριακόσια ενενήντα δύο. Μαζί του τιμώνται ο μαθητής του Νίκων του Ραντονέζ και ο Ρωμανός του Κιρζάχ, που συνέχισαν την παράδοση του διδασκάλου τους.

Από τα αρχαιότερα ασκητικά πρόσωπα μνημονεύεται ο Νικήτας του Περεγιασλάβλ, που εκοιμήθη την εικοστή τετάρτη Μαΐου του έτους χίλια εκατόν ογδόντα έξι. Στους οσίους περιλαμβάνεται επίσης ο Ηλίας ο Μούρομετς των Σπηλαίων, γνωστός ήρωας της λαϊκής παράδοσης, που έκλεισε τους οφθαλμούς τον Δεκέμβριο του έτους χίλια εκατόν ογδόντα οκτώ. Η σύναξη τιμά τον Αρχιμανδρίτη Παχώμιο και τον ηγούμενο Θεοδόσιο, οι οποίοι μαρτύρησαν κατά την άλωση των μοναστηριών από τους Μογγόλους.

Αναφέρεται ακόμη ο ηγούμενος Δανιήλ της Ουσπένσκαγια, ο Μιχαήλ Βεπίζνικ και ο Παχώμιος της Νερέχτα. Ξεχωρίζουν επίσης ο Ευθύμιος του Σούζνταλ, ο Στέφανος της Μάχρα και ο Κοσμάς της Γιαχρόμα, ιδρυτές περίφημων μοναστηριών της περιοχής. Στη χορεία αυτή προστίθενται ο Αρχιμανδρίτης Ιώβ του Βλαντίμιρ, ο Αρκάδιος του Βιάζνικοφ, ο Διονύσιος του Περεγιασλάβλ και ο Λουκιανός με τον Κορνήλιο του Αλεξάντροφ.

Όλοι αυτοί αναδείχθηκαν φωτεινά παραδείγματα μοναχικής υπακοής και προσευχητικής ησυχίας. Η σύναξη περιλαμβάνει επίσης πλήθος οσίων γυναικών, που με την ταπείνωση και την προσευχή φώτισαν τις γυναικείες μονές της ρωσικής γης. Ανάμεσά τους ξεχωρίζει η Ευφροσύνη του Σούζνταλ, που εκοιμήθη τον Σεπτέμβριο του έτους χίλια διακόσια πενήντα και υπήρξε υπόδειγμα ασκητικής πολιτείας.

Τιμώνται επίσης η Μαρία, που μετονομάστηκε Μάρθα στο μοναχικό σχήμα, και η Θεοδοσία, η οποία έλαβε το όνομα Ευφροσύνη. Στη σύναξη μνημονεύεται η Βάσσα από τη μονή του Θεοδώρου στο Νίζνι Νοβγκορόντ και η Σοφία του Σούζνταλ, που εκοιμήθη τον Δεκέμβριο του έτους χίλια πεντακόσια σαράντα δύο. Από τους ιεράρχες ξεχωρίζουν τρεις μεγάλοι μητροπολίτες της παλαιάς Ρωσίας.

Ο Μάξιμος του Κιέβου, ο Αλέξιος της Μόσχας και ο Ιωνάς της Μόσχας, που στήριξαν την Εκκλησία σε δύσκολους καιρούς. Μαζί τους τιμάται και ο Ιλαρίων του Σούζνταλ, ο οποίος εκοιμήθη το έτος χίλια επτακόσια επτά. Από τους αρχιεπισκόπους μνημονεύονται ο Διονύσιος του Σούζνταλ και ο Αρσένιος ο Ελασσόνος, γνωστός για τους δεσμούς του με τον ελληνικό κόσμο.

Η χορεία των επισκόπων είναι πολυάριθμη και περιλαμβάνει τους Θεόδωρο και Κύριλλο του Ροστόβ, τον Σεραπίωνα του Βλαντίμιρ και τον Μητροφάνη του Βορόνεζ. Όλοι τους υπήρξαν φύλακες της ορθόδοξης πίστης στα όρια της επισκοπής τους. Στη σύναξη τιμάται μεγάλος αριθμός πιστών ηγεμόνων που αγίασαν με την ευσέβεια και τη μαρτυρική τους τελείωση.

Ο Άγιος Αλέξανδρος Νιέφσκι, υπερασπιστής της Ορθοδοξίας απέναντι στους Λατίνους, εκοιμήθη τον Νοέμβριο του έτους χίλια διακόσια εξήντα τρία. Δίπλα του τιμάται ο Ανδρέας του Μπογκολιούμποβο, που οικοδόμησε περίφημους ναούς και δολοφονήθηκε από συνωμότες τον Ιούλιο του έτους χίλια εκατόν εβδομήντα τέσσερα. Η σύναξη μνημονεύει επίσης τον Γκλεμπ του Μούρομ, παλαιότατο μάρτυρα της ρωσικής γης, που εκοιμήθη το έτος χίλια δέκα πέντε.

Πολλοί ηγεμόνες μαρτύρησαν την τέταρτη Φεβρουαρίου του έτους χίλια διακόσια τριάντα οκτώ, όταν οι Μογγόλοι κατέλαβαν το Βλαντίμιρ. Μεταξύ αυτών ο μέγας πρίγκιπας Γιούρι Βσέβολοντοβιτς, ο Μστισλάβ, ο Βλαντιμίρ και ο Δημήτριος, που έπεσαν μαζί υπερασπίζοντας την πόλη. Ο Βασίλειος του Ροστόβ μαρτύρησε λίγο αργότερα, αρνούμενος να αποκηρύξει την πίστη του στον Χριστό.

Τιμώνται επίσης ο Πέτρος και η Φεβρωνία του Μούρομ, πρότυπα χριστιανικής συζυγίας και αγάπης. Από τις ηγεμονίδες μνημονεύονται η Ειρήνη του Μούρομ και οι αγίες Αγάθη, Θεοδώρα, Μαρία και Χριστίνα, που έπεσαν θύματα της ίδιας τραγικής επιδρομής. Όλοι αυτοί συνθέτουν την εικόνα μιας πιστής ηγεσίας θυσιασμένης για τον λαό.

Η σύναξη ολοκληρώνεται με τους δικαίους λαϊκούς και τους διά Χριστόν σαλούς, που έδωσαν τη δική τους μαρτυρία πίστης μέσα στον κόσμο. Ξεχωρίζουν ο Γεώργιος και η Ιουλιανή Λαζάρεβα του Μούρομ, ζευγάρι ευσεβών χριστιανών που έζησαν με φιλανθρωπία και αδιάλειπτη προσευχή. Η Ιουλιανή έγινε γνωστή για τη φροντίδα της προς τους φτωχούς και την τέλεια αγάπη της προς τον Χριστό.

Μνημονεύονται επίσης ο Καρπός του Μέντους και ο Σάββας του Μόσοκ, που έλαμψαν με την απλή και ταπεινή τους πολιτεία. Από τους διά Χριστόν σαλούς η Εκκλησία τιμά τον Κυπριανό του Σούζνταλ, ο οποίος εκοιμήθη το έτος χίλια εξακόσια είκοσι δύο. Μαζί του αναφέρεται και ο Παρθένιος του Σούζνταλ, που έζησε στο δεύτερο μισό του δέκατου έκτου αιώνα.

Η σύναξη κλείνει με την Ευδοκία του Σούζνταλ, η οποία εκοιμήθη το έτος χίλια επτακόσια εβδομήντα έξι. Όλοι μαζί συνθέτουν ένα ζωντανό σώμα μαρτύρων και ομολογητών, που αγκαλιάζει σχεδόν επτά αιώνες ορθόδοξης ιστορίας. Η εορτή προβάλλει τη συνέχεια της αγιότητας μέσα στη ρωσική γη και υπενθυμίζει ότι κάθε γενιά γέννησε τους δικούς της αγίους.