Σήκωσε με τα ίδια του τα χέρια το αποκομμένο κεφάλι του και το μετέφερε σχεδόν ένα μίλι, ώσπου το ακούμπησε δίπλα στην πηγή κοντά στο ασκητικό του κελί. Ήταν ο μεγαλύτερος από τα είκοσι τέσσερα παιδιά του Αγίου Βριχάνου του Μπρέκνοκ, και έγινε μάρτυρας στα δάση της βορειοδυτικής Αγγλίας. Η καταγωγή του ήταν από την Ουαλία και έζησε τον έκτο αιώνα μετά τη γέννηση του Χριστού.

Από τα νεανικά του χρόνια ο Θεός τον φώτισε να μιμηθεί το παράδειγμα του Μεγάλου Αντωνίου και των άλλων μεγάλων ασκητών της ερήμου. Έτσι αγκάλιασε με ζήλο τη μοναχική ζωή, αναζητώντας μεγαλύτερη ησυχία και βαθύτερη επικοινωνία με τον Θεό. Μαζί με μερικούς συντρόφους του εγκατέλειψε την πατρίδα του και μπήκε σε μικρό πλοιάριο, με σκοπό να εγκατασταθούν όπου τους οδηγούσε η πρόνοια του Κυρίου.

Η θεία βούληση τους έβγαλε στη βόρεια ακτή του Ντέβονσιρ, σε έναν τόπο που ονομαζόταν Χάρτλαντ και σκεπαζόταν από πυκνό δάσος. Εκεί έμειναν για αρκετά χρόνια μέσα στη σιωπή και στην προσευχή, μακριά από τον κόσμο. Η οικογένειά του τον επισκεπτόταν μία μόνο φορά τον χρόνο, την τελευταία ημέρα κάθε χρονιάς.

Αργότερα ο Άγιος Νεκτάνιος αποτραβήχτηκε σε μια απομονωμένη κοιλάδα όπου ανέβλυζε μια καθαρή και δροσερή πηγή νερού. Εκεί έχτισε το μικρό του κελί και συνέχισε τον σκληρό ασκητικό του αγώνα μέσα στη μοναξιά της φύσης. Κάποια ημέρα βρήκε ένα χαμένο γουρούνι και φρόντισε να το επιστρέψει στον πραγματικό του ιδιοκτήτη με αγνή προαίρεση.

Ο χοιροβοσκός, θέλοντας να εκφράσει την ευγνωμοσύνη του, χάρισε στον Άγιο δύο γελάδια για τις ανάγκες της ασκητικής του ζωής. Ο όσιος δέχθηκε το δώρο με ταπείνωση, όμως σύντομα δύο ληστές έκλεψαν τα ζώα από τον τόπο όπου βρισκόταν. Ο Νεκτάνιος αναζήτησε τους κλέφτες και τους βρήκε σε ένα απόμερο σημείο, προσπαθώντας να τους μιλήσει για τον Χριστό.

Εκείνοι όμως οργίστηκαν με τα λόγια του και με βαθιά μανία αποφάσισαν να τον σκοτώσουν επιτόπου. Ένας από αυτούς τράβηξε το σπαθί και του έκοψε το κεφάλι μέσα στο δάσος. Τότε φανερώθηκε το θαύμα, καθώς ο μάρτυρας σήκωσε μόνος του την κεφαλή και βάδισε μεγάλη απόσταση.

Όταν την απέθεσε δίπλα στην πηγή του κελιού του, ο ένας ληστής έχασε τα λογικά του από τον τρόμο. Ο άλλος ληστής μετανόησε βαθιά από όσα είδαν τα μάτια του και έθαψε με ευλάβεια το ιερό σκήνωμα του Αγίου. Από εκείνη την ημέρα άρχισαν να γίνονται πολλά και διάφορα θαύματα στον τάφο όπου αναπαύονταν τα τίμια λείψανά του.

Πέρασαν αιώνες και η μνήμη του μάρτυρα παρέμεινε ζωντανή στην καρδιά των πιστών της περιοχής του Χάρτλαντ. Στα εννιακόσια τριάντα επτά μετά Χριστόν, την παραμονή της μάχης του Μπρούναμπουργκ, ένας νεαρός από το Χάρτλαντ βρισκόταν σε σκηνή κοντά στο βασιλικό κατάλυμα. Ο νέος ανήκε στο στράτευμα του βασιλιά Αθελστάνου, που ετοιμαζόταν για τη μεγάλη και κρίσιμη σύγκρουση.

Ξαφνικά αισθάνθηκε στο σώμα του τα συμπτώματα της τρομερής επιδημίας που σκόρπιζε τον θάνατο στους Άγγλους πολεμιστές. Άρχισε να κλαίει σπαρακτικά και να επικαλείται με μεγάλη φωνή τη βοήθεια του Θεού και του Αγίου Νεκτανίου. Οι κραυγές του ακούγονταν τόσο δυνατά μέσα στη νύχτα, ώστε ξύπνησαν τον ίδιο τον βασιλιά και πολλούς γύρω του.

Λίγο μετά τα μεσάνυχτα εμφανίστηκε ο Άγιος και άγγιξε με στοργή το σημείο όπου είχε ξεκινήσει η φοβερή ασθένεια. Με το άγγιγμα του Νεκτανίου το σώμα του νέου θεραπεύτηκε εντελώς και η φοβερή αρρώστια έφυγε μακριά. Το πρωί τον οδήγησαν μπροστά στον βασιλιά Αθελστάνο, και εκείνος ομολόγησε με ταπείνωση ότι αυτός είχε ταράξει τον ύπνο του ηγεμόνα.

Ο βασιλιάς τον ρώτησε με πραότητα και ενδιαφέρον για ποιον λόγο φώναζε με τέτοια αγωνία μέσα στη νύχτα. Ο νέος εξήγησε πως ένιωσε πάνω του την επιδημία και φοβήθηκε σφοδρά ότι θα πέθαινε μέσα στις λίγες επόμενες ώρες. Παρακάλεσε τον Θεό και τον Άγιο Νεκτάνιο να τον σώσουν, και η προσευχή του εισακούστηκε με τρόπο θαυμαστό.

Ο Αθελστάνος ζήτησε να μάθει περισσότερες λεπτομέρειες για τη ζωή και το μαρτύριο του αγνώστου αυτού αγίου της δυτικής Αγγλίας. Ο νεαρός διηγήθηκε όσα γνώριζε και τον προέτρεψε να καταφύγει με βαθιά πίστη στις πρεσβείες του μάρτυρα. Του υποσχέθηκε μάλιστα ότι, αν εμπιστευόταν τον Νεκτάνιο, θα έβγαινε σίγουρα νικητής στην επικείμενη μεγάλη μάχη.

Ο βασιλιάς υποσχέθηκε με τη σειρά του να τιμήσει τον Θεό και τον Άγιο σε όλη τη μετέπειτα ζωή του. Η πίστη του δικαιώθηκε πλούσια από την πρόνοια του ουρανού. Όχι μόνο κέρδισε λαμπρά τη μάχη απέναντι στους αντιπάλους, αλλά εξαφανίστηκε και η επιδημία που έπληττε ανελέητα τους στρατιώτες του.

Όλοι οι άρρωστοι πολεμιστές ανέρρωσαν θαυματουργικά και επέστρεψαν με χαρά στις οικογένειες και στα σπίτια τους. Όταν ο Αθελστάνος επισκέφθηκε για πρώτη φορά το Χάρτλαντ στο Ντέβονσιρ, δώρισε γενναιόδωρα μεγάλες εκτάσεις γης στον ναό του Αγίου. Για το υπόλοιπο της ζωής του ο βασιλιάς εμπιστευόταν με βαθιά ευλάβεια τις πρεσβείες και τη μεσιτεία του Νεκτανίου.

Ο Άγιος αναγνωρίζεται μέχρι σήμερα ως ο προστάτης και ο πολιούχος του Χάρτλαντ στην επαρχία του Ντέβονσιρ. Ο πληρέστερος βίος του που σώζεται μέχρι τις ημέρες μας χρονολογείται από τον δωδέκατο αιώνα μετά τη γέννηση του Χριστού. Η μνήμη του τιμάται ιδιαίτερα στις δεκαεπτά Ιουνίου κάθε χρόνου σε όλη την ορθόδοξη Αγγλία.

Στο Κομπ Μάρτιν της βόρειας περιοχής του Ντέβον υπάρχει σήμερα ένα ορθόδοξο παρεκκλήσιο αφιερωμένο στους αγίους Συμεών και Άννα. Στο μικρό αυτό παρεκκλήσι, που ανήκει στη ρωσική επισκοπή του Σούροζ, ο Άγιος Νεκτάνιος τιμάται ξεχωριστά με μεγάλη αγάπη. Η παρουσία του παραμένει ζωντανή ευλογία για τους πιστούς της περιοχής.