Ένα παιδί μοίραζε δωρεάν τα ψωμιά του φούρνου του πατέρα του στους φτωχούς της Αμαθούντας, και η άδεια αποθήκη γέμισε ξαφνικά με ολοκάθαρο σιτάρι. Ο ίδιος νεαρός φύτεψε αργότερα ξερά κλαδιά αμπελιού στον κήπο του, και εκείνα ρίζωσαν, βλάστησαν και έδωσαν γλυκύτατα σταφύλια πιο νωρίς από κάθε άλλο αμπέλι του νησιού. Ο Άγιος Τύχων γεννήθηκε στην πόλη Αμαθούντα της Κύπρου, από γονείς ευσεβείς και ριζωμένους στην ορθόδοξη πίστη.

Από τα πρώτα χρόνια της ζωής του οι γονείς τον δίδαξαν την προσευχή και την ανάγνωση των ιερών βιβλίων. Μέσα στην οικογενειακή θαλπωρή απέκτησε σταδιακά ήθος, σύνεση, διάκριση και βαθιά αγάπη για τις θείες Γραφές. Έζησε στα χρόνια των αυτοκρατόρων Αρκαδίου και Ονωρίου, σε μια εποχή που η Κύπρος ζούσε ακόμη ανάμεσα στην πίστη και στην ειδωλολατρία.

Η καθαρότητα της ζωής του και η αγάπη του για τον Χριστό τον ανέδειξαν γρήγορα στους κύκλους της τοπικής Εκκλησίας. Έγινε αναγνώστης και διακόνησε με ταπείνωση το ιερό αναλόγιο. Έπειτα ο επίσκοπος Αμαθούντας Μνημόνιος τον χειροτόνησε διάκονο, αναγνωρίζοντας μέσα του την ώριμη πνευματική του συγκρότηση.

Όταν εκοιμήθη ο επίσκοπος Μνημόνιος, ο λαός της Αμαθούντας ζήτησε ομόφωνα τον Τύχωνα ως νέο ποιμένα της πόλης. Ο άγιος Επιφάνιος, αρχιεπίσκοπος Κύπρου, προέστη της χειροτονίας και τον ενθρόνισε στον επισκοπικό θρόνο. Ο νέος επίσκοπος ανέλαβε ένα δύσκολο και απαιτητικό ποιμαντικό έργο, καθώς πολλοί κάτοικοι του νησιού κρατούσαν ακόμη τη λατρεία των ειδώλων.

Με υπομονή, με κήρυγμα ζωντανό και με αγάπη πατρική, οδήγησε πλήθος ειδωλολατρών στην επίγνωση του αληθινού Θεού. Γκρέμισε ειδωλολατρικούς ναούς γύρω από την Αμαθούντα και θεμελίωσε στη θέση τους χριστιανικές εκκλησίες. Συνέτριψε άγαλμα και βωμό, καθάρισε τόπους κατοίκησης των δαιμόνων και ελευθέρωσε τις ψυχές από τη μακρόχρονη πλάνη.

Διέπρεψε στη διοίκηση, στη φιλανθρωπία και στη συνεχή διακονία του λόγου του Θεού. Οι πόρτες του ήταν ανοιχτές σε όλους και άκουγε με υπομονή κάθε άνθρωπο που τον πλησίαζε. Δεν φοβήθηκε ούτε απειλές ούτε βασανιστήρια και ομολόγησε την πίστη του με παρρησία μπροστά στους ειδωλολάτρες.

Έζησε με προσευχή, νηστεία, αγρυπνία και βαθιά ταπείνωση, χωρίς ποτέ να ζητήσει για τον εαυτό του ανθρώπινο έπαινο ή τιμή. Το πρώτο θαύμα της ζωής του διασώθηκε από τα παιδικά του χρόνια και αποκαλύπτει την ψυχή του. Ο πατέρας του είχε φούρνο και έστελνε τον μικρό Τύχωνα να πουλά τα ψωμιά στην αγορά της πόλης.

Το παιδί όμως μοίραζε δωρεάν τα καρβέλια στους πεινασμένους και τους φτωχούς της γειτονιάς. Όταν ο πατέρας έμαθε τι έκανε ο γιος του, λυπήθηκε πολύ και τον επέπληξε με αυστηρότητα. Ο μικρός Τύχων του απάντησε με απλότητα ότι δάνεισε τα ψωμιά στον ίδιο τον Θεό.

Του θύμισε πως οι Γραφές υπόσχονται εκατονταπλάσια ανταπόδοση σε όποιον δίνει στους φτωχούς. Τότε τον οδήγησε στην αποθήκη του σιταριού και άνοιξαν μαζί την πόρτα. Με κατάπληξη ο πατέρας είδε τον άδειο χώρο γεμάτο με ολοκάθαρο σιτάρι μέχρι την κορυφή.

Έπεσε στα γόνατα και ευχαρίστησε τον Θεό για το θαύμα που έγινε μέσα στο σπίτι του. Από εκείνη τη μέρα δεν εμπόδιζε ποτέ ξανά τον γιο του να μοιράζει ελεύθερα ψωμί στους ενδεείς. Έτσι φανερώθηκε από νωρίς η χάρη του Θεού στη νεανική ψυχή του.

Το δεύτερο θαύμα συνέβη σε ένα αμπέλι όπου οι αμπελουργοί έκοβαν τα ξερά και άχρηστα κλαδιά. Ο νεαρός Τύχων μάζεψε τα πεταμένα κλήματα και τα φύτεψε με προσοχή στον δικό του κήπο. Καθώς τα τοποθετούσε στο χώμα, παρακαλούσε τον Κύριο να τους χαρίσει τέσσερις ιδιαίτερες δωρεές.

Ζήτησε πρώτα να ριζώσουν τα ξερόκλαδα στη γη και να βλαστήσουν με δύναμη. Ζήτησε έπειτα να γεμίσουν τα κλήματα με άφθονα σταφύλια. Παρακάλεσε ακόμη να είναι οι ρώγες γλυκές και ωφέλιμες για την υγεία των ανθρώπων.

Τέλος προσευχήθηκε να ωριμάζει ο καρπός νωρίτερα από κάθε άλλο αμπέλι της περιοχής. Το επόμενο πρωί βρήκε τα ξερά κλαδιά πρασινισμένα και γεμάτα τρυφερά μπουμπούκια. Το ίδιο καλοκαίρι το αμπέλι έδωσε σταφύλια ώριμα, νόστιμα και ευεργετικά, ενώ τα άλλα αμπέλια ήταν ακόμη άγουρα.

Το θαύμα συνεχίστηκε και μετά την κοίμηση του αγίου, χρόνο με τον χρόνο, σταθερά και ολοζώντανα. Στη μνήμη του, στις δεκαέξι Ιουνίου, με το κρασί από αυτά τα σταφύλια τελούσαν τη θεία Ευχαριστία. Ο Άγιος Τύχων είχε λάβει από τον Θεό και το χάρισμα της προφητείας μαζί με τη χάρη της θαυματουργίας.

Με τη θερμή προσευχή του αναζωογόνησε ακόμη και την ξερή γη της περιοχής, για να βοηθήσει τους φτωχούς και αδύναμους αγρότες της Αμαθούντας. Όσοι είχαν βρεθεί σε αδιέξοδο έβλεπαν τη γη τους να καρποφορεί και πάλι με την ευχή του ποιμένα τους. Στην ακολουθία του αναφέρεται ότι προγνώρισε με σαφήνεια τον χρόνο της κοιμήσεώς του και τον αποκάλυψε στους κοντινούς του μαθητές.

Έφυγε από τον κόσμο σε βαθιά γεράματα, αφού ποίμανε με αγάπη το ποίμνιο που του εμπιστεύθηκε ο Κύριος. Η κοίμησή του τοποθετείται περίπου στα τετρακόσια είκοσι πέντε μετά τη Γέννηση του Χριστού. Η κηδεία του συγκίνησε ολόκληρη την Κύπρο και ο λαός θρήνησε τον πατέρα και προστάτη του.

Για τα πολυάριθμα θαύματα που έκανε στη ζωή και μετά την κοίμησή του, η Εκκλησία τον τίμησε με την προσωνυμία «Θαυματουργός». Η μνήμη του τιμήθηκε ιδιαίτερα και στη Ρωσία, όπου ανεγέρθηκαν ναοί στη Μόσχα, στο Νίζνι Νόβγκοροντ και στο Καζάν προς τιμήν του. Η Εκκλησία εορτάζει τη μνήμη του στις δεκαέξι Ιουνίου κάθε χρόνο με κατάνυξη.