Ένας ταπεινός μοναχός ταξίδεψε κάποτε πάνω στο ράσο του σαν να ήταν βάρκα, διασχίζοντας τη θάλασσα μέχρι ένα μικρό νησάκι. Ο ίδιος άνθρωπος, αν και ήταν σπανός, απέκτησε ύστερα από θερμή προσευχή μια γενειάδα που έφτανε ως το χώμα. Πρόκειται για τον Όσιο Ονούφριο της Κορωνησίας, έναν αφανή ασκητή της Ηπείρου, για τον οποίο σώζονται ελάχιστες πληροφορίες από την προφορική παράδοση των κατοίκων.

Οι πιστοί τον θυμούνται ως άνδρα θεοσεβέστατο και ταπεινό, που μόνασε στο μοναστήρι του Γενεθλίου της Θεοτόκου στην Κορωνησία της Άρτας. Η ταπεινότητά του ήταν τόσο μεγάλη, ώστε οι συμμοναχοί του δεν μπορούσαν να αντιληφθούν την αγιότητα της ψυχής του. Μάλιστα τον περιγελούσαν συχνά και τον αντιμετώπιζαν με αδιαφορία ή και με ανοιχτή περιφρόνηση μέσα στο μοναστήρι.

Ωστόσο, δύο θαυμαστά γεγονότα από τη ζωή του άλλαξαν ριζικά την εικόνα που είχαν σχηματίσει γι’ αυτόν οι αδελφοί της μονής. Από εκείνη τη στιγμή κανείς δεν τολμούσε πια να τον αντιμετωπίσει με ελαφρότητα ή να αμφισβητήσει την πνευματική του στάθμη μέσα στην αδελφότητα. Το πρώτο θαύμα συνέβη όταν οι μοναχοί πήγαν να μαζέψουν ξυλεία σε ένα μικρό νησάκι, που ονομαζόταν Βουβάλα, και τον άφησαν εκεί για αστείο μόνο του.

Ο Όσιος προσευχήθηκε με δάκρυα, έριξε το ράσο του στη θάλασσα και ταξίδεψε πάνω του μέχρι το μοναστήρι. Όταν εμφανίστηκε ξαφνικά μπροστά στους αδελφούς, εκείνοι κατάλαβαν πως είχαν μπροστά τους έναν πραγματικό άνθρωπο του Θεού. Το δεύτερο θαύμα φανέρωσε ακόμη πιο καθαρά τη χάρη που τον σκέπαζε στη μοναστική του πορεία.

Παρότι ήταν σπανός και τον πείραζαν για την έλλειψη γενειάδας, ζήτησε από τον Κύριο με θερμή προσευχή να τον ευλογήσει. Η απάντηση ήρθε γρήγορα, καθώς απέκτησε πλούσια γενειάδα που κατέβαινε ως το έδαφος και προκαλούσε δέος στους πάντες. Ο ακριβής χρόνος της κοίμησής του δεν είναι γνωστός, αλλά τοποθετείται γύρω στα χίλια επτακόσια ογδόντα μετά Χριστόν.

Πάνω από τον τάφο του οι πιστοί έκτισαν μικρό ναό προς τιμήν του, για να διατηρούν ζωντανή την ιερή μνήμη του. Η εορτή του τελείται στις δώδεκα Ιουνίου, μαζί με τον συνώνυμο Όσιο Ονούφριο τον Αιγύπτιο. Το παρεκκλήσιο του Οσίου Ονουφρίου είναι μια πολύ μικρή θολωτή βασιλική, της οποίας τα αετώματα στην ανατολική και δυτική πλευρά υπερυψώνονται από τη δικλινή κεραμωτή στέγη για αισθητικούς λόγους.

Τιμάται στη μνήμη του μοναχού που ασκήτεψε εκεί ως την κοίμησή του και ενταφιάστηκε στο εσωτερικό του μικρού αυτού ναού. Δεν γνωρίζουμε αν ίδρυσε ο ίδιος ο Όσιος το παρεκκλήσι ή αν επρόκειτο για παλαιότερο κτίσμα, που πήρε αργότερα το όνομά του λόγω της παρουσίας του. Η δεύτερη εκδοχή θεωρείται πιθανότερη, χωρίς να αποκλείεται μάλιστα η βυζαντινή προέλευση του μικρού αυτού ιερού μνημείου.

Στην τοιχοποιία του χρησιμοποιήθηκαν ακανόνιστοι λίθοι και πλίνθοι, με μόνη εξωτερική διακόσμηση μια οδοντωτή ταινία στα γείσα των αετωμάτων. Εσωτερικά το εκκλησάκι είναι κατάμεστο από τοιχογραφίες, οι οποίες φέρουν εμφανή τα σημάδια του χρόνου αλλά και της ανθρώπινης κακοήθειας. Δυστυχώς, ορισμένοι επισκέπτες χάραξαν πάνω στις ιερές μορφές ονόματα και χρονολογίες, αποτυπώνοντας με τρόπο θλιβερό τον βανδαλισμό τους.

Οι τοιχογραφίες ακολουθούν τη συνηθισμένη διάταξη της τουρκοκρατίας σε τρεις διαδοχικές ζώνες παραστάσεων. Στην κάτω ζώνη απεικονίζονται ολόσωμοι άγιοι, στη μέση στηθάρια αγίων και στην επάνω ζώνη σκηνές από το εκκλησιαστικό εορτολόγιο. Δεν γνωρίζουμε με ακρίβεια τον χρόνο φιλοτέχνησής τους, όμως πιθανότατα έγιναν μαζί με την ιστόρηση του κεντρικού ναού της Παναγίας Κορωνησίας.

Το γεγονός αυτό μας οδηγεί στον δέκατο έβδομο αιώνα μετά Χριστόν και ενισχύει την άποψη ότι το παρεκκλήσι προϋπήρχε του Οσίου Ονουφρίου. Έτσι το μικρό αυτό ιερό συνδέθηκε άρρηκτα με τη ζωή και την ιστορία του γειτονικού παλαιού βυζαντινού μνημείου της Παναγίας. Σήμερα θεωρείται αναπόσπαστο οργανικό μέλος του συνόλου, καθώς μοιράζεται την ίδια ατμόσφαιρα κατάνυξης και πνευματικής σιωπής.

Το μνημείο της Κορωνησίας μπορεί να μη διαθέτει την επιβλητικότητα άλλων μεγάλων βυζαντινών ναών της Ηπείρου, διατηρεί όμως την παλιά του υποβλητικότητα. Παρά τις αλλαγές στο ίδιο το κτίσμα και στον περιβάλλοντα χώρο, η μυσταγωγική του ατμόσφαιρα παραμένει αλώβητη μέσα στους αιώνες. Μέσα στο εκκλησάκι σώζεται και ένα πηγάδι, που σκάφτηκε μέσα σε βράχο από τον ίδιο τον Όσιο Ονούφριο.