Όσιος Σεραφείμ ο εν Δομπώ της Λεβαδείας

Ένα παιδί από τη βοιωτική γη ονόματι Σωτήρης έχτισε με τα ίδια του τα χέρια ναό στον Σωτήρα Χριστό, πάνω στο όρος Κάρκαρα. Προείδε μάλιστα την κοίμησή του και άφησε την τελευταία πνοή ακριβώς την ώρα της Μεσοπεντηκοστής, με χαρά πνευματικού αθλητή. Στο χωριό Ζέλι της Βοιωτίας ήρθε στον κόσμο, από γονείς ευσεβείς και ενάρετους που τον ανέθρεψαν με τα νάματα του Ιερού Ευαγγελίου.

Από πολύ μικρός έδειξε ξεχωριστή κλίση στη μελέτη των Αγίων Γραφών και στη φιλέρημη ζωή της ασκήσεως. Σε νεαρή ακόμη ηλικία, παρά την πρόσκαιρη άρνηση των γονέων του να δώσουν τη γονική ευλογία, ανέβηκε στο μονύδριο του Προφήτη Ηλία. Εκεί, στις απόκρημνες πλαγιές του όρους Κάρκαρα, σήκωσε μόνος του έναν μικρό ναό αφιερωμένο στον Σωτήρα Χριστό και άρχισε σκληρή άσκηση.

Η ψυχή του ζητούσε ησυχία, προσευχή και ολοκληρωτική αφιέρωση στον Θεό μέσα στην ερημιά. Με νηστεία, αγρυπνία και αδιάλειπτη δέηση καλλιεργούσε την καρδιά του, σαν γόνιμη γη που δέχεται τον σπόρο. Η αγάπη του για τον Χριστό μεγάλωνε καθημερινά και τον οδηγούσε σε υψηλότερα μέτρα πνευματικής τελειώσεως μέσα στη μοναχική ησυχία.

Η φήμη της αρετής του εξαπλώθηκε πολύ γρήγορα στα γύρω χωριά της κεντρικής Ελλάδας και έφτασε ακόμη μακρύτερα. Άρχισαν να συρρέουν στο σπήλαιό του γονείς, παλιοί φίλοι και ευσεβείς πιστοί, που ζητούσαν συμβουλή και πνευματική στήριξη. Ο νεαρός ασκητής δεχόταν με αγάπη όλους όσοι κατέφευγαν σε αυτόν, μα η ησυχία του διασπάστηκε από τις συνεχείς επισκέψεις.

Αναγκάστηκε λοιπόν να αφήσει το αγαπημένο του σπήλαιο και να αναζητήσει νέο τόπο πνευματικού αγώνα και σιωπής. Κατέφυγε αρχικά στο μοναστήρι των Αγίων Αναργύρων, όμως ούτε εκεί παρέμεινε για πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα. Σύντομα μετέβη στη Μονή της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος, στο όρος Σαγμάτιο, ανάμεσα στη Βοιωτία και την Εύβοια.

Εκεί έλαμψε γρήγορα σαν πνευματικός αστέρας πρώτου μεγέθους ανάμεσα στους πατέρες της αδελφότητος. Ο ηγούμενος τον έκειρε μοναχό και του έδωσε το αγγελικό όνομα Σεραφείμ, που ταίριαζε στη φλογερή του ψυχή. Αργότερα χειροτονήθηκε διάκονος και έπειτα πρεσβύτερος, για να υπηρετεί με ευλάβεια τα φρικτά μυστήρια της Εκκλησίας μας.

Η ταπείνωσή του όμως δεν άντεχε τους επαίνους και την κοσμική αναγνώριση που τον περιέβαλλαν συνεχώς. Για να αποφύγει τη ματαιοδοξία που γεννούσε η φήμη των αρετών του, ζήτησε από τον ηγούμενο την ευλογία να φύγει αλλού. Άφησε με πόνο τη μονή της μετανοίας του και έφτασε δυτικά του Ελικώνος, στην απόμερη τοποθεσία που ονομάζεται Δομπού.

Εκεί, μέσα στην απόλυτη ησυχία του βουνού, έχτισε νέο ναό αφιερωμένο στον Σωτήρα Χριστό και μερικά ταπεινά κελιά. Κάλεσε κοντά του λίγους εκλεκτούς μοναχούς, που ζητούσαν αληθινή πνευματική ζωή κάτω από την καθοδήγησή του. Αγωνίστηκε στο όρος Δομπού για δέκα ολόκληρα χρόνια, διδάσκοντας τους αδελφούς τα σωτήρια διδάγματα της μοναχικής πολιτείας.

Με τον λόγο και κυρίως με το φωτεινό παράδειγμά του οδηγούσε τις ψυχές στη μετάνοια και στην αγάπη του Χριστού. Ο Κύριος τον αξίωσε να επιτελέσει πολλά και θαυμαστά σημεία ακόμη μέσα στη διάρκεια της επίγειας ζωής του. Σε ηλικία εβδομήντα πέντε ετών εκοιμήθη οσιακά, την έκτη Μαΐου του χιλίου εξακοσίου δεύτερου, ημέρα της Μεσοπεντηκοστής.

Έφυγε στις έξι το απόγευμα, αφού προείδε τη μακαρία κοίμησή του και κοινώνησε προηγουμένως των αχράντων μυστηρίων. Η τιμία κάρα του και μέρος των λειψάνων του φυλάσσονται σήμερα ευλαβικά στη φερώνυμη Μονή της Βοιωτίας, ενώ άλλο τμήμα τιμάται στη Μονή Αγάθωνος της Φθιώτιδος.