Ο Άγιος Συμεών, ο συγγενής του Κυρίου

Σε ηλικία πάνω από εκατό ετών, ο Άγιος Συμεών στάθηκε όρθιος μπροστά στους δημίους του και υπέμεινε με θαυμαστή καρτερία βασανιστήρια πολλών ημερών. Στο τέλος καρφώθηκε στον σταυρό, όπως ακριβώς ο ίδιος ο Κύριος που είχε γνωρίσει και κηρύξει σε όλη του τη ζωή. Ήταν γιος του Κλωπά, του μικρότερου αδελφού του Ιωσήφ του Μνήστορος, και έτσι ανήκε στους κατά σάρκα συγγενείς του Ιησού Χριστού.

Όταν ο Ιωσήφ επέστρεψε από την Αίγυπτο, ο Κλωπάς νυμφεύθηκε την κόρη του τη Μαρία, και από εκείνον τον γάμο γεννήθηκε ο Συμεών. Σε ώριμη πλέον ηλικία, είδε ο ίδιος τα θαύματα του Κυρίου και πίστεψε με όλη του την καρδιά στη διδασκαλία Του. Μετά την Ανάσταση και την Ανάληψη συγκαταριθμήθηκε στους εβδομήντα Αποστόλους και ξεκίνησε αποστολικά ταξίδια στις πόλεις.

Κήρυττε το ευαγγέλιο, στήριζε τους πιστούς, τελούσε θαύματα και έλεγχε με παρρησία την ειδωλολατρία. Ο λόγος του άγγιζε ψυχές και έφερνε πολλούς στη γνώση της αληθινής πίστεως. Παντού όπου περνούσε, οι κοινότητες των πιστών στερεώνονταν και αυξάνονταν μέσα στη χάρη του Χριστού.

Πρώτος επίσκοπος Ιεροσολύμων υπήρξε ο Άγιος Ιάκωβος, ο αδελφόθεος, γιος του Ιωσήφ του Μνήστορος. Οι ασεβείς Ιουδαίοι, μη ανεχόμενοι το κήρυγμά του για τον Χριστό, τον γκρέμισαν από το πτερύγιο του ναού και τον θανάτωσαν με ροπαλισμό. Λίγο αργότερα ο Τίτος, ο γιος του Βεσπασιανού, κατέστρεψε ολοκληρωτικά την Ιερουσαλήμ, όπως είχε προφητεύσει ο ίδιος ο Κύριος.

Όσοι μαθητές και συγγενείς του Χριστού γλίτωσαν από τη συμφορά συγκεντρώθηκαν και αναζήτησαν διάδοχο για τη χηρεύουσα έδρα. Επέλεξαν ομόφωνα τον Συμεών, τον γιο του Κλωπά, ως δεύτερο επίσκοπο της αγίας πόλεως. Ήταν συγγενής του Κυρίου, ανιψιός και ταυτόχρονα εγγονός του Ιωσήφ του Μνήστορος.

Σιγά σιγά η Ιερουσαλήμ άρχισε πάλι να κατοικείται, και ο νέος ποιμένας ανέλαβε με ταπείνωση το βαρύ έργο. Διακόνησε με τιμή και αξιοπρέπεια τον θρόνο της μητέρας των Εκκλησιών για πολλά χρόνια. Επανέφερε στην ορθή πίστη όσους είχαν παραπλανηθεί από αιρετικές διδασκαλίες και ψευδείς δοξασίες.

Ποίμαινε τους πιστούς με στοργή πατρική και προσευχόταν αδιάλειπτα για τη στερέωση και την ενότητα του ποιμνίου του. Έγινε φάρος πνευματικός για όλη την περιοχή και πηγή παρηγοριάς για κάθε δοκιμαζόμενη ψυχή. Πέρασαν πολλά χρόνια ειρηνικής διακονίας, ώσπου ξέσπασε νέος διωγμός κατά της Εκκλησίας επί της βασιλείας του Τραϊανού.

Οι αυτοκράτορες Βεσπασιανός και Δομετιανός είχαν διατάξει να εξοντωθούν όλοι οι απόγονοι του βασιλιά Δαβίδ, για να μη μείνει ίχνος της ιουδαϊκής βασιλικής γενιάς. Ο Τραϊανός ανανέωσε το ίδιο διάταγμα και πρόσθεσε σκληρά μέτρα εναντίον όσων ομολογούσαν τον Χριστό. Κάποιοι αιρετικοί από φθόνο κατήγγειλαν τον γέροντα Συμεών στον Αττικό, τον τότε ηγεμόνα της Ρώμης.

Τον κατηγόρησαν ότι κατάγεται από τον οίκο του Δαβίδ και ότι πιστεύει στον Ναζωραίο ως Θεό αληθινό. Οι ειδωλολάτρες τον συνέλαβαν, παρά την προχωρημένη του ηλικία που ξεπερνούσε τα εκατό χρόνια. Τον οδήγησαν στο κριτήριο και τον υπέβαλαν σε φρικτά βασανιστήρια για πολλές συνεχόμενες ημέρες.

Όλοι θαύμαζαν την αντοχή και τη φωτεινή του ομολογία, αφού ούτε φωνή παραπόνου δεν βγήκε από τα χείλη του. Ο κριτής και οι ακόλουθοί του απορούσαν πώς ένας τόσο γερασμένος άνθρωπος μπορούσε να υπομένει τέτοια οδύνη με τέτοια γαλήνη. Τελικά τον καταδίκασαν σε σταυρικό θάνατο, και έτσι ο Συμεών μιμήθηκε πιστά το πάθος του Διδασκάλου του και παρέδωσε την ψυχή του στον Θεό με ειρήνη και ευχαριστία.