Ο Όσιος Ιωάννης ο Θεριστής της Καλαβρίας

Μέσα στο παλάτι ενός μουσουλμάνου άρχοντα της Σικελίας, μια αιχμάλωτη Χριστιανή φύλαγε κρυφά έναν Τίμιο Σταυρό και δίδασκε στο παιδί της τον Χριστό. Όταν ο μικρός Ιωάννης έγινε δεκατεσσάρων ετών, η μάνα του αποκάλυψε την αληθινή πατρίδα του και τον έστειλε μακριά για να βαπτιστεί Ορθόδοξος. Η ευλαβής Καλλίστη ζούσε ως σύζυγος του τοπικού άρχοντα στο Πάνορμο, όμως η καρδιά της παρέμενε στραμμένη στον αληθινό Θεό.

Ο μικρός μεγάλωνε εξωτερικά σύμφωνα με τα ήθη των Σαρακηνών, αλλά μέσα του φύτρωνε σιγά σιγά η πίστη που του μετέδιδε η μητέρα. Όταν ήρθε η κατάλληλη στιγμή, εκείνη του φανέρωσε ότι η πραγματική του ρίζα βρισκόταν στην Καλαβρία της απέναντι ακτής. Τον προέτρεψε να φύγει και να αναζητήσει εκεί το βάπτισμα και την αληθινή του ταυτότητα.

Πριν τον αποχαιρετήσει, του παρέδωσε τον Τίμιο Σταυρό που τόσα χρόνια στάθηκε η μοναδική παρηγοριά της στην ομηρία. Ο νέος ξέφυγε με θαυμαστό τρόπο από την καταδίωξη των Αγαρηνών και έφθασε σώος στην ακτή του Στύλου. Εκεί τον υποδέχθηκε ο Ορθόδοξος Επίσκοπος Ιωάννης και τον βάπτισε, δίνοντάς του μάλιστα το δικό του όνομα.

Μέσα στην Εκκλησία ο νεοφώτιστος Ιωάννης ζούσε με βαθιά συγκίνηση κάθε νέα εμπειρία της πίστης που γνώριζε. Προσκυνούσε τον Τίμιο Σταυρό και ρωτούσε με παιδική απορία για τα πρόσωπα που εικονίζονταν δίπλα στον Χριστό. Όταν αντίκρισε έναν Άγιο ντυμένο με δέρμα καμήλας, ζήτησε να μάθει ποιος ήταν αυτός ο παράξενος ασκητής.

Του εξήγησαν ότι επρόκειτο για τον Πρόδρομο, που έζησε στην έρημο και τρεφόταν με ακρίδες και άγριο μέλι. Του είπαν ακόμη ότι αυτός βάπτισε τον Κύριο στον Ιορδάνη και ότι όφειλε να μιμηθεί τον συνώνυμό του. Ο νεαρός Ιωάννης φλογίστηκε από θείο πόθο και παρακάλεσε τον Επίσκοπο να του υποδείξει έναν τόπο ησυχίας για τη σωτηρία της ψυχής του.

Εκείνος τού φανέρωσε ένα αρχαίο μοναστήρι μέσα σε μια δασώδη κοιλάδα, ανάμεσα στους ποταμούς Άσση και Στύλαρο. Εκεί ο νέος βρήκε δύο ενάρετους μοναχούς, τον Αμβρόσιο και τον Νικόλαο, και ζήτησε να γίνει μαθητής τους. Στην αρχή οι γέροντες τον άφησαν έξω από την πόρτα και δοκίμασαν σκληρά την επιθυμία του.

Όταν όμως είδαν τη σταθερότητα και την υπομονή του, τον δέχθηκαν με χαρά κοντά τους. Έτσι ο Ιωάννης ξεκίνησε την αγγελική πολιτεία και ανέβαινε καθημερινά τη σκάλα των αρετών. Στα χρόνια της μοναστικής του ζωής συνέβη το θαύμα που χάρισε στον Όσιο το παράδοξο προσωνύμιο.

Στο Ροβιάνο, κοντά στο Μοναστεράτσε, ζούσε ένας ευεργέτης που κάθε χρόνο πρόσφερε στο μοναστήρι μέρος από τη σοδειά του. Τον μήνα Ιούνιο ο Ιωάννης ξεκίνησε για να τον επισκεφθεί, παίρνοντας μαζί του ένα μικρό παγούρι κρασί. Καθώς διέσχιζε τα χωράφια, οι θεριστές άρχισαν να τον περιπαίζουν για την ταπεινή του εμφάνιση.

Ο πράος μοναχός όμως δεν θύμωσε καθόλου και τους πρόσφερε από το λίγο ψωμί και κρασί που κουβαλούσε. Όλοι έτρωγαν και έπιναν, αλλά το ψωμί δεν τελείωνε ποτέ, ούτε άδειαζε το παγούρι του κρασιού. Γονατιστός ο Όσιος ευχαριστούσε τον Θεό, όταν ξαφνικά καταμεσήμερο σκοτείνιασε ο ουρανός και ξέσπασε μεγάλη μπόρα.

Οι θεριστές έτρεξαν να προφυλαχθούν από τη δυνατή βροχή, ενώ εκείνος έμεινε εκεί προσευχόμενος ακλόνητος. Όταν κόπασε η νεροποντή, οι εργάτες επέστρεψαν για τη δουλειά τους και αντίκρισαν ένα ασύλληπτο θέαμα. Όλα τα στάχυα ήταν θερισμένα, δεμένα σε δεμάτια στη σειρά, και τα στάρια έμεναν εντελώς στεγνά.

Από τότε ο Όσιος έμεινε γνωστός στους πιστούς ως Θεριστής. Ο Όσιος προείπε με σαφήνεια την ώρα της κοιμήσεώς του και παρέδωσε ειρηνικά την ψυχή του στον Κύριο. Το τίμιο λείψανό του αναδείχθηκε αμέσως πηγή θαυμάτων και ιάσεων για κάθε λογής ασθένεια.

Τόσο μεγάλη ήταν η φήμη της αγιότητάς του, ώστε ακόμη και οι Φράγκοι κατακτητές τίμησαν τη μνήμη του με ξεχωριστό τρόπο. Μαζί με τον πιστό Ορθόδοξο λαό ανήγειραν μεγαλοπρεπή ναό προς τιμήν του στην περιοχή της Καλαβρίας. Με τον καιρό όμως άρχισε ο εκλατινισμός όλης της περιοχής και η Ορθόδοξη παράδοση υποχωρούσε σταθερά.

Οι τελευταίοι Λατίνοι μοναχοί εγκατέλειψαν τελικά τη μονή και μετέφεραν τα ιερά κειμήλια στον Στύλο για ασφαλή φύλαξη. Εκεί σώζονται μέχρι σήμερα τα τίμια λείψανα του Οσίου μαζί με εκείνα των διδασκάλων του Αμβροσίου και Νικολάου. Η ιστορία δεν διέσωσε την ακριβή ημερομηνία κατά την οποία ο Όσιος αναπαύθηκε στους κόλπους του Αβραάμ.

Η Εκκλησία όμως όρισε τη μνήμη του να τιμάται την ίδια ημέρα με την εύρεση της τιμίας κεφαλής του Προδρόμου. Διότι ο Όσιος Ιωάννης υπήρξε αληθινά ένας νέος πρόδρομος της σωτηρίας και της βασιλείας των ουρανών.