Ο νεομάρτυς Δημήτριος του Γαλατά

Στα είκοσι πέντε του χρόνια, ένας νεαρός ταμίας σε ταβέρνα του Γαλατά στάθηκε όρθιος μπροστά στο σπαθί του δημίου χωρίς να λυγίσει. Λίγο πριν πέσει το κεφάλι του, ο βεζίρης τον κάλεσε ξανά κοντά του, μήπως καταφέρει με κολακείες και υποσχέσεις να τον λυγίσει. Ο Δημήτριος καταγόταν από οικογένεια χριστιανική και ζούσε στην Κωνσταντινούπολη, σε χρόνια δύσκολα για τη ρωμιοσύνη.

Ήταν όμορφος στην όψη, δυνατός στο σώμα και σεμνός στους τρόπους του, ένας νέος που τραβούσε τα βλέμματα. Εργαζόταν ως ταμίας σε ένα οινοπωλείο της συνοικίας του Γαλατά, που ανήκε σε έναν τίμιο χριστιανό, τον Χατζή Παναγιώτη. Στο μαγαζί αυτό σύχναζαν συχνά κάποιοι σκληροί και βίαιοι Λαζοί από τον Πόντο, μουσουλμάνοι στο θρήσκευμα.

Επιχείρησαν αρκετές φορές να παρασύρουν τον νεαρό Δημήτριο στη δική τους πίστη, με λόγια και πιέσεις. Εκείνος όμως στεκόταν σταθερός και δεν δεχόταν να απαρνηθεί τον Χριστό για χάρη καμίας υπόσχεσης. Η ζωή του κυλούσε ήσυχα, ανάμεσα στη δουλειά του μαγαζιού και στις χριστιανικές του συνήθειες, μέχρι τη μέρα που όλα άλλαξαν απότομα.

Μια μέρα οι Λαζοί ήρθαν στην ταβέρνα και ήπιαν παραπάνω απ' όσο άντεχαν. Μέσα στη μέθη τους άρχισαν να τσακώνονται μεταξύ τους και κάποιος μαχαιρώθηκε από τους ίδιους τους συντρόφους του. Ο Δημήτριος μαζί με τους συναδέλφους του έσπευσαν αμέσως να τους χωρίσουν και να τους διώξουν από το μαγαζί.

Άλλωστε η ίδια η διαταγή του σουλτάνου έδινε στους σερβιτόρους το δικαίωμα να χωρίζουν τους μεθυσμένους πελάτες που μάλωναν. Την επόμενη ημέρα όμως οι Λαζοί, γεμάτοι θυμό και εκδίκηση, πήγαν τον πληγωμένο σύντροφό τους στον βεζίρη. Εκεί κατηγόρησαν τον νεαρό χριστιανό ως δράστη του τραυματισμού, ρίχνοντας πάνω του όλο το βάρος της αναταραχής.

Οι στρατιώτες έπιασαν αμέσως τον Δημήτριο και τον οδήγησαν μπροστά στον τούρκο δικαστή για να απολογηθεί. Ο βεζίρης τού έθεσε καθαρά το γνωστό δίλημμα των ημερών εκείνων: ή να ασπαστεί τη μουσουλμανική πίστη ή να βαδίσει στον θάνατο. Ο νέος υπερασπίστηκε με θάρρος την αθωότητά του και δήλωσε πως είναι έτοιμος να πεθάνει ως χριστιανός.

Δεν δείλιασε ούτε στιγμή μπροστά στις απειλές και στα όσα φοβερά τον περίμεναν αμέσως μετά την απόφαση. Η απόφαση πάρθηκε και ο Δημήτριος οδηγήθηκε στον τόπο της εκτελέσεως, με τη ψυχή του γαλήνια και προσηλωμένη στον Χριστό. Την τελευταία στιγμή ο βεζίρης διέταξε να τον φέρουν πίσω, ελπίζοντας πως ο φόβος του θανάτου θα τον μετακινούσε από την πίστη του.

Προσπάθησε μάταια να τον δελεάσει με κολακείες, με πλούσιες υποσχέσεις και με την προοπτική μιας ασφαλούς ζωής κοντά τους. Ο Δημήτριος έμεινε αλύγιστος και ομολόγησε ξανά την αγάπη του στον Χριστό μπροστά σε όλους τους παρόντες. Τότε ο βεζίρης τον παρέδωσε στα χέρια των ίδιων των κατηγόρων του, που τον περίμεναν με μίσος.

Εκείνοι τον έσυραν βίαια ως την ταβέρνα όπου εργαζόταν, στον γνωστό δρόμο της καθημερινής του ζωής. Εκεί είχε συγκεντρωθεί μεγάλο πλήθος Τούρκων, για να τον πιέσει να αρνηθεί την πίστη του και να γλιτώσει. Όλες οι προσπάθειές τους όμως έπεσαν στο κενό, γιατί ο νεομάρτυρας δεν λύγισε ούτε μπροστά στο θάνατο.

Έτσι, στις είκοσι επτά Ιανουαρίου του χιλίων επτακοσίων ογδόντα τέσσερα μετά Χριστόν, του έκοψαν το κεφάλι μπροστά στο ίδιο το οινοπωλείο. Έδωσε τη μαρτυρία του Χριστού στον τόπο που είχε ζήσει την καθημερινή του πίστη. Για πολλές νύχτες, ένα ουράνιο φως κατέβαινε και στεκόταν επάνω στο άγιο λείψανο του νεομάρτυρα.

Το θαυμαστό αυτό σημάδι το έβλεπαν πολλοί κάτοικοι της περιοχής και μιλούσαν μεταξύ τους με δέος και κατάνυξη. Ένας ευλαβής χριστιανός φρόντισε τότε να εξαγοράσει το τίμιο σώμα του από τους Τούρκους, για να το ενταφιάσει με τον πρέποντα σεβασμό. Έτσι ο Δημήτριος δεν έμεινε άταφος, αλλά παραδόθηκε στη γη με τιμές και προσευχές των αδελφών του στην πίστη.

Το μίσος όμως των κατηγόρων του δεν έσβησε με τον θάνατό του και δεν ησύχασε. Λίγο καιρό αργότερα, οι ίδιοι άνθρωποι που τον είχαν συκοφαντήσει στράφηκαν εναντίον του ιδιοκτήτη της ταβέρνας. Ήταν ο Χατζή Παναγιώτης, ένας ευυπόληπτος και έντιμος χριστιανός, που είχε φερθεί με καλοσύνη στον νεαρό υπάλληλό του.

Τον αναζήτησαν με σκοπό να τον σκοτώσουν, ξεσπώντας πάνω του την οργή που τους είχε αφήσει η σταθερή ομολογία του νεομάρτυρα. Η μνήμη του αγίου Δημητρίου τιμάται κάθε χρόνο στις είκοσι επτά Ιανουαρίου από την Ορθόδοξη Εκκλησία. Η ζωή και το μαρτύριό του παραμένουν φωτεινό παράδειγμα ομολογίας για τους νέους κάθε εποχής και κάθε τόπου.