Η Αγία Θωμαΐς από τη Λέσβο και ο ακάνθινος στέφανος της ζωής της

Για αιώνες η Αγία Θωμαΐς παρέμενε άγνωστη στην ίδια της την πατρίδα, τη Λέσβο, μέχρι το χίλια εννιακόσια εξήντα ένα. Τότε ο καθηγητής Ιωάννης Φουντούλης δημοσίευσε σειρά μελετών και αποκάλυψε στους πιστούς τη συγκλονιστική μορφή της. Γεννήθηκε στη Λέσβο γύρω στα χίλια εννιακόσια δέκα έως δεκατρία, σε οικογένεια ευσεβή και ευκατάστατη.

Οι γονείς της, ο Μιχαήλ και η Καλή, ζούσαν με πόνο και θλίψη επειδή στερούνταν παιδιού. Δεν έπαυαν όμως να προσεύχονται και να ελπίζουν στο έλεος του Θεού και της Παναγίας. Κάποια νύχτα η Θεοτόκος παρουσιάστηκε με θείο όνειρο στην Καλή και της προανήγγειλε χαρμόσυνο μήνυμα.

Όχι μόνο θα αποκτούσε παιδί, αλλά εκείνο θα ξεχώριζε για τα πνευματικά χαρίσματα και την αγιότητά του. Έτσι ήρθε στον κόσμο η μικρή Θωμαΐς και χαροποίησε τους γονείς της με την παρουσία της. Όσο μεγάλωνε, τόσο ξεχώριζε για την ομορφιά του προσώπου και την καθαρότητα της ψυχής της.

Από νωρίς η καρδιά της στράφηκε στη μοναστική ζωή και στη σιωπηρή αφιέρωση στον Χριστό. Η Θωμαΐς δεν επιθυμούσε γάμο και ονειρευόταν τη μοναστική οδό με όλη της την ψυχή. Ωστόσο, από σεβασμό και αγάπη υπάκουσε στη θέληση των γονιών της και αποδέχθηκε τη μνηστεία.

Πανδρεύτηκε σε ηλικία είκοσι τεσσάρων ετών, ανάμεσα στα χίλια εννιακόσια τριάντα τέσσερα και τα τριάντα επτά, κάποιον Στέφανο. Εκείνος όμως αποδείχθηκε για όλη της τη ζωή ένας πραγματικός ακάνθινος στέφανος γεμάτος αγκάθια. Ενώ η νεαρή σύζυγος ξεχώριζε ως υπόδειγμα αρετής και πραότητας στα μάτια όλων, υπέφερε καθημερινά φρικτά μαρτύρια.

Ο βάρβαρος σύζυγός της εύρισκε συνεχώς αφορμές να την πληγώνει στο σώμα και στην ψυχή χωρίς οίκτο. Την χτυπούσε με ξύλα, την ράπιζε στο στόμο και τη γέμιζε εγκαύματα και πληγές σε ολόκληρο το σώμα της. Από τη Μυτιλήνη η οικογένεια μετακόμισε στην Κωνσταντινούπολη και την ακολούθησαν εκεί και οι γονείς της.

Άφησαν την περιουσία τους στη Λέσβο και αντιμετώπισαν στη νέα πόλη πολλές στερήσεις και δοκιμασίες. Μετά τον θάνατο του πατέρα της, η μητέρα της κατέφυγε στη μονή που ονομαζόταν τα Μικρά Ρωμαίου. Εκεί έγινε μοναχή και αργότερα αναδείχθηκε ηγουμένη της αδελφότητας με πνευματική διάκριση.

Το δράμα της Θωμαΐδος κορυφώθηκε καθώς η συμπεριφορά του συζύγου της γινόταν από μέρα σε μέρα ακόμη πιο σκληρή. Η αγία αντιμετώπιζε τη μαρτυρική κατάσταση μόνο με την προσευχή, την υπομονή και τη συνεχή αγαθοεργία. Δεν παραπονέθηκε ποτέ, δεν αντιμίλησε, δεν αναζήτησε εκδίκηση ούτε ζήτησε από κανέναν συμπόνια.

Πολύ σύντομα η πίστη και η αγιότητά της ευλογήθηκαν από τον Θεό με σπάνια χαρίσματα και θαυματουργική δύναμη. Της δόθηκε η χάρη να επιτελεί θαύματα κάθε φορά που προσευχόταν θερμά για ανθρώπους που υπέφεραν. Παραδίδονται δεκατέσσερα θαύματα που έγιναν με τη μεσιτεία της κατά τη διάρκεια της ζωής της στην Κωνσταντινούπολη.

Θεράπευσε έναν δαιμονιζόμενο, έναν παράλυτο, έναν άρρωστο με καρκίνο και πολλούς άλλους πάσχοντες αδελφούς. Μετά από δεκατρία ολόκληρα χρόνια μαρτυρικής συζυγικής ζωής, παρέδωσε την ψυχή της σε ηλικία τριάντα οκτώ ετών. Την ενταφίασαν στη γυναικεία μονή τα Μικρά Ρωμαίου, εκεί όπου είχε μονάσει και η αγία της μητέρα.

Σαράντα ημέρες αργότερα οι αδελφές ανακόμισαν το ιερό λείψανό της και το τοποθέτησαν σε πολυτελή λάρνακα. Το σκήνωμα παρέμενε ακέραιο και στα τίμια χέρια της φαίνονταν ακόμη τα σημάδια από τα κτυπήματα του συζύγου της. Ο τάφος της και το σεπτό λείψανό της αναδείχθηκαν αμέσως πηγή πλούσιων θαυμάτων για τους πιστούς της πόλης.

Κάποιος δαιμονιζόμενος Κωνσταντίνος πλησίασε τον τάφο της και απαλλάχθηκε αμέσως από το πονηρό πνεύμα που τον βασάνιζε. Ένας παράλυτος ονόματι Ευτυχιανός προσευχήθηκε, άγγιξε τον τάφο και στάθηκε ξανά όρθιος στα πόδια του. Μια μοναχή θεραπεύτηκε από φρικτούς πόνους στο κεφάλι και ένας άλλος βρήκε τη γιατρειά του από την επιληψία.

Κάποιος ψαράς ξαναβρήκε τα χαμένα δίχτυα του μέσα στη θάλασσα γεμάτα με άφθονη ψαριά. Μια γυναίκα που υπέφερε σπαρακτικά στα σπλάχνα θεραπεύτηκε και από ευγνωμοσύνη ύψωσε πάνω στον τάφο μεγαλοπρεπή αψίδα. Ως τελευταίο θαύμα παραδίδεται και η θεραπεία του ίδιου του συζύγου της, που κατέληξε δαιμονιζόμενος.

Τον έδεσαν με αλυσίδες, τον οδήγησαν στον τάφο της και ελευθερώθηκε από το πονηρό πνεύμα παραδόξως. Το τίμιο σκήνωμά της χάθηκε πιθανότατα στην άλωση της Κωνσταντινουπόλεως από τους Φράγκους, στα χίλια διακόσια τέσσερα. Αρχικά η μνήμη της τιμούνταν την πρώτη Ιανουαρίου, αλλά αργότερα η Εκκλησία τη μετέθεσε στις τρεις του μηνός.

Ακολουθία προς τιμήν της συνέθεσε ο υμνογράφος Γεράσιμος Μικραγιαννανίτης, με τη φροντίδα του Μητροπολίτη Μυτιλήνης Ιακώβου Κλεομβρότου. Filename: `01_03_Αγία_Θωμαΐς_από_τη_Λέσβο. **File content (`01_03_Αγία_Θωμαΐς_από_τη_Λέσβο.

%$ Η Αγία Θωμαΐς από τη Λέσβο και ο ακάνθινος στέφανος της ζωής της $% Την χτυπούσε με ξύλα, την ράπιζε στο στόμα και τη γέμιζε εγκαύματα και πληγές σε ολόκληρο το σώμα της. Το αρχείο `01_03_Αγία_Θωμαΐς_από_τη_Λέσβο.

txt` είναι έτοιμο, με τέσσερις ενότητες, καθαρή ελληνική αφήγηση, αριθμούς γραμμένους ολογράφως και πιστή απόδοση των γεγονότων του βίου της Αγίας.