Τα δεκατέσσερις χιλιάδες Νήπια της Βηθλεέμ

Δεκατέσσερις χιλιάδες αθώα βρέφη έπεσαν σφαγμένα από τα ξίφη των στρατιωτών του Ηρώδη, μέσα στις αγκαλιές των απελπισμένων μητέρων τους. Ο σκληρός βασιλιάς, μανιασμένος από τον φόβο μήπως χάσει τον θρόνο του, έστρεψε τη φονική του οργή πάνω στα παιδιά της Βηθλεέμ. Όταν οι Μάγοι από την Ανατολή, οδηγημένοι από το αστέρι, ήρθαν να προσκυνήσουν τον νεογέννητο Βασιλιά των Ιουδαίων, πέρασαν πρώτα από τα Ιεροσόλυμα.

Ο Ηρώδης τους ζήτησε να γυρίσουν και να του πουν πού βρίσκεται το παιδί, με τη δικαιολογία ότι ήθελε να το προσκυνήσει και αυτός. Εκείνοι όμως, μετά τη συνάντηση με τον θείο Βρέφος, ειδοποιήθηκαν από τον Θεό σε όνειρο και επέστρεψαν στην πατρίδα τους από άλλο δρόμο. Όταν κατάλαβε πως ξεγελάστηκε, ο τύραννος βυθίστηκε σε άγρια λύσσα και αναζητούσε με κάθε τρόπο να βρει τον νεογέννητο Χριστό.

Η αναζήτηση του κράτησε καιρό, χωρίς όμως κανένα αποτέλεσμα, καθώς ο Ιωσήφ είχε ήδη φύγει στην Αίγυπτο μαζί με τη Μητέρα και το Παιδί. Έτσι ο πονηρός βασιλιάς αποφάσισε ένα φοβερό σχέδιο, που θα συγκλόνιζε την ανθρώπινη ιστορία για πάντα. Η καρδιά του είχε σκληρυνθεί τόσο, ώστε η ζωή αθώων παιδιών δεν τον συγκινούσε καθόλου μπροστά στην εξουσία του.

Ο Ηρώδης πρόσταξε τους στρατιώτες του να σφάξουν όλα τα αρσενικά παιδιά της Βηθλεέμ και των περιχώρων, από δύο ετών και κάτω. Υπολόγισε αυτή την ηλικία σύμφωνα με τον χρόνο που του είχαν αποκαλύψει οι Μάγοι για την εμφάνιση του αστεριού στον ουρανό. Η σφαγή έγινε ξαφνικά, χωρίς προειδοποίηση, ώστε καμιά οικογένεια να μην προλάβει να ξεφύγει με το βρέφος της.

Οι στρατιώτες εισέβαλαν στα σπίτια σαν άγρια θηρία, αρπάζοντας τα παιδιά μέσα από τις αγκαλιές των μανάδων. Άλλα τα έσφαζαν με το ξίφος, άλλα τα συνέτριβαν στις πέτρες και στους τοίχους, άλλα τα έπνιγαν με τα ίδια τους τα χέρια. Οι μητέρες έβαζαν φωνές μέχρι τον ουρανό, ξέσχιζαν τα ρούχα και τα μαλλιά τους, χτυπούσαν το στήθος τους από τον αβάσταχτο πόνο.

Έπεφταν στα πόδια των στρατιωτών και τους ικέτευαν να σκοτώσουν εκείνες πρώτα και να αφήσουν τα παιδιά. Καμιά απάντηση όμως δεν λάμβαναν, καμιά παρηγοριά δεν εύρισκαν μέσα στη φοβερή αυτή ώρα. Με αυτόν τον τρόπο εκπληρώθηκε η προφητεία του Ιερεμία, που μιλούσε για φωνή θρήνου στη Ραμά, όπου η Ραχήλ κλαίει τα παιδιά της και δεν θέλει να παρηγορηθεί.

Ο τάφος της Ραχήλ, της συζύγου του πατριάρχη Ιακώβ, βρισκόταν κοντά στη Βηθλεέμ, και γι’ αυτό η ίδια η πόλη πήρε συμβολικά το όνομα της. Σαν να σηκώθηκε εκείνη από τον τάφο της, για να ενώσει τον θρήνο της με τον σπαραγμό των μητέρων που έχαναν τα παιδιά τους. Τα νήπια αυτά έγιναν οι πρώτοι μάρτυρες του Χριστού, τα πρώτα άνθη μέσα στον κήπο του μαρτυρίου της Εκκλησίας.

Έπεσαν για τον Χριστό, αντί του Χριστού, χωρίς να γνωρίζουν τίποτε για τον Λυτρωτή στον οποίο πρόσφεραν το αίμα τους. Η Εκκλησία τα ανακήρυξε δικαιότατα Αγίους, διότι πέθαναν σε ηλικία αθώα και καθαρή. Δεν βαπτίστηκαν με το νερό της κολυμβήθρας, αλλά βαπτίστηκαν μέσα στο ευλογημένο αίμα του δικού τους μαρτυρίου.

Η οργή του Ηρώδη δεν σταμάτησε όμως μόνο στα παιδιά της Βηθλεέμ. Άπλωσε το μίσος του και πάνω στον δίκαιο Συμεών, που μέσα στον ναό είχε φανερώσει σε όλο τον λαό τη γέννηση του Μεσσία. Όταν εκείνος εκοιμήθη ειρηνικά, ο βασιλιάς αρνήθηκε να του γίνει η τιμή της πρεπούμενης ταφής.

Επίσης πρόσταξε να σκοτωθεί ο προφήτης και ιερέας Ζαχαρίας, ο πατέρας του Ιωάννη του Προδρόμου. Ο άγιος Ζαχαρίας σφαγιάστηκε μέσα στα Ιεροσόλυμα, ανάμεσα στον ναό και στο θυσιαστήριο, επειδή αρνήθηκε να φανερώσει πού κρυβόταν ο μικρός γιος του Ιωάννης. Έτσι έπεσε και αυτός θύμα του τυράννου, μάρτυρας της αλήθειας του ερχόμενου Χριστού.

Σύντομα όμως η οργή του Θεού έπεσε πάνω στον ίδιο τον Ηρώδη με τρόπο φοβερό και παραδειγματικό. Μια παράξενη και φρικτή αρρώστια τον κατέλαβε ολόκληρο, σαν ζωντανός νεκρός που σαπίζει μέσα στα ίδια του τα ρούχα. Μια εσωτερική φωτιά τον κατάτρωγε, τα σπλάχνα και οι σάρκες του άρχισαν να αποσυντίθενται, και σκουλήκια έβγαιναν από το ίδιο του το σώμα.

Όλος ο κόσμος είδε καθαρά μέσα σε αυτό το μαρτύριο μια δίκαιη τιμωρία του Θεού για το μέγεθος του εγκλήματος του. Πριν ξεψυχήσει, σκόρπιζε τον τρόμο γύρω του και βασάνιζε τους αντιπάλους του χωρίς οίκτο. Καταδίκασε σε θάνατο τον γιο του Αντίπατρο και πολλούς επιφανείς άντρες από τα Ιεροσόλυμα, ανάμεσα στους οποίους και τους εβδομήντα σοφούς του Συνεδρίου.

Πέθανε φρικτά, σπρώχνοντας μαζί του στον άδη πλήθος συνεργών της κακίας του. Τα Άγια Νήπια όμως κατοίκησαν αιώνια στους ουρανούς, ανάμεσα στους αγγέλους, καθώς τέτοιων παιδιών είναι αληθινά η Βασιλεία του Θεού.