Katërmbëdhjetë mijë Foshnjat e Betlehemit

Katërmbëdhjetë mijë foshnja të pafajshme ranë të therur nga shpatat e ushtarëve të Herodit, në krahët e nënave të tyre të dëshpëruara. Mbreti mizor, i tërbuar nga frika e humbjes së fronit të tij, e ktheu tërbimin e tij vrasës mbi fëmijët e Betlehemit. Kur Magët nga Lindja, të udhëhequr nga ylli, erdhën për të adhuruar Mbretin e porsalindur të Judenjve, ata fillimisht kaluan nëpër Jerusalem. Herodi u kërkoi të ktheheshin dhe t'i tregonin se ku ishte fëmija, me arsyetimin se edhe ai donte ta adhuronte. Por ata, pas takimit me Foshnjën e Shenjtë, u paralajmëruan nga Zoti në ëndërr dhe u kthyen në atdheun e tyre nga një rrugë tjetër. Kur e kuptoi se ishte mashtruar, tirani u zhyt në një tërbim të egër dhe kërkoi në çdo mënyrë të gjente Krishtin e porsalindur. Kërkimi i tij zgjati shumë, por pa asnjë rezultat, pasi Jozefi ishte nisur tashmë për në Egjipt me Nënën dhe Fëmijën. Kështu mbreti i lig vendosi një plan të tmerrshëm, i cili do të tronditte përgjithmonë historinë njerëzore. Zemra e tij ishte ngurtësuar aq shumë sa që jeta e fëmijëve të pafajshëm nuk e lëvizi aspak para autoritetit të tij. Herodi urdhëroi ushtarët e tij që të masakronin të gjithë fëmijët meshkuj brenda dhe rreth Betlehemit, dy vjeç e poshtë. Ai e llogariti këtë moshë sipas kohës që Magët i kishin zbuluar për shfaqjen e yllit në qiell. Therja u bë befas, pa paralajmërim, në mënyrë që asnjë familje të mos kishte kohë për të shpëtuar me foshnjën e saj. Ushtarët hynë nëpër shtëpi si bisha të egra, duke rrëmbyer fëmijët nga krahët e barinjve. Disa i therën me shpatë, disa i thyen me gurë e mure, disa i mbytën me duart e tyre. Nënat bërtisnin deri në qiell, grisnin rrobat dhe flokët, rrihnin gjoksin me dhimbje të padurueshme. Ata ranë në këmbët e ushtarëve dhe iu lutën që të vrisnin më parë dhe t'i linin fëmijët të shkonin. Por ata nuk morën asnjë përgjigje, nuk gjetën asnjë ngushëllim në këtë orë të tmerrshme. Në këtë mënyrë u përmbush profecia e Jeremisë, e cila fliste për një zë vajtimi në Ramah, ku Rakela qan për fëmijët e saj dhe nuk dëshiron të ngushëllohet. Varri i Rakelës, gruas së patriarkut Jakob, ndodhej afër Betlehemit, dhe për këtë arsye vetë qyteti mori simbolikisht emrin e tij. Sikur u ngrit nga varri, për të bashkuar vajtimin e saj me dhimbjen e zemrës së nënave që humbasin fëmijët e tyre. Këta foshnje u bënë martirët e parë të Krishtit, lulet e para në kopshtin e martirizimit të Kishës. Ata ranë për Krishtin, në vend të Krishtit, duke mos ditur asgjë për Shëlbuesin të cilit i ofruan gjakun e tyre. Kisha me të drejtë i shpalli shenjtorë, sepse vdiqën në një moshë të pafajshme dhe të pastër. Ata nuk u pagëzuan në ujin e sternës, por në gjakun e bekuar të martirizimit të tyre. Megjithatë, zemërimi i Herodit nuk u ndal vetëm te fëmijët e Betlehemit. Ai e shtriu urrejtjen e tij ndaj Simeonit të drejtë, i cili në tempull i kishte zbuluar të gjithë njerëzve lindjen e Mesisë. Kur ai fjeti i qetë, mbreti nuk pranoi t'i jepte nderin e një varrimi të duhur. Ai urdhëroi gjithashtu që të vritej profeti dhe prifti Zakaria, babai i Joani Pararendësit. Shën Zakaria u ther brenda Jerusalemit, midis tempullit dhe altarit, sepse nuk pranoi të tregonte se ku fshihej djali i vogël i Joaniit. Kështu edhe ai ra viktimë e tiranit, martir i së vërtetës së Krishtit që po vinte. Por shpejt zemërimi i Perëndisë ra mbi vetë Herodin në një mënyrë të tmerrshme dhe shembullore. Një sëmundje e çuditshme dhe e tmerrshme e pushtoi kudo, si një i vdekur i gjallë që kalbet në rrobat e veta. Një zjarr i brendshëm po e përpiu, zorrët dhe mishi i tij filluan t'i dekompozoheshin dhe nga trupi i tij dilnin larva. E gjithë bota pa qartë në këtë martirizim një dënim të drejtë të Zotit për krimin e madh të tij. Para se të vdiste, ai përhapi tmerr rreth tij dhe torturoi kundërshtarët e tij pa mëshirë. Ai dënoi me vdekje djalin e tij Antipatrin dhe shumë burra të shquar nga Jeruzalemi, mes tyre shtatëdhjetë të diturit e Këshillit. Ai vdiq tmerrësisht, duke shtyrë me vete në ferr një mori bashkëpunëtorësh të ligësisë së tij. Por Foshnjat e Shenjta banuan përjetësisht në qiej, midis engjëjve, pasi Mbretëria e Perëndisë u përket vërtet fëmijëve të tillë.