Η Αγία Δόμνα της Νικομήδειας

Μέσα στον ναό του Δωδεκαθέου, στο ίδιο το ανάκτορο της Νικομηδείας, μια νεαρή ιέρεια των ειδώλων άνοιξε κρυφά τις επιστολές του Αποστόλου Παύλου και η ζωή της άλλαξε για πάντα. Λίγες νύχτες αργότερα, έτρεχε μέσα στο σκοτάδι προς τον επίσκοπο Κύριλλο, ζητώντας μαζί με τον πιστό ευνούχο Ινδή το άγιο βάπτισμα. Η Δόμνα υπηρετούσε στον περίφημο ναό των δώδεκα θεών, όταν τα ιερά κείμενα των Αποστόλων έπεσαν στα χέρια της και συντάραξαν την ψυχή της.

Διάβαζε τις Πράξεις των Αποστόλων και τις επιστολές του Παύλου με δάκρυα, και κατάλαβε πως ο αληθινός Θεός την καλούσε κοντά Του. Μέσα στη νύχτα έφτασε στον ποιμένα Κύριλλο, που προηγήθηκε του αγίου Ανθίμου στην επισκοπή της Νικομηδείας. Ο Ινδής, ευνούχος του παλατιού, μοιραζόταν την ίδια θερμή πίστη και ζήτησε μαζί της το βάπτισμα.

Έτσι, η ιέρεια των ειδώλων αναγεννήθηκε από το ύδωρ και το Πνεύμα, και άφησε πίσω της κάθε δεσμό με τους ψεύτικους θεούς της αυλής. Έγινε χριστιανή με όλη της την ψυχή, μέσα σε μια πόλη γεμάτη ειδωλολατρικούς ναούς και αυτοκρατορική λάμψη. Μόλις την φώτισε η χάρη του Σωτήρα, ρίχτηκε αμέσως στο έργο της οικοδομής των αγίων αρετών μέσα στην καρδιά της.

Ακολουθώντας το παράδειγμα των πρώτων χριστιανών της Ιερουσαλήμ, μοίρασε όλη της την περιουσία ως ελεημοσύνη στους φτωχούς της πόλης. Έπαιρνε μάλιστα και όσα μπορούσε από το ίδιο το παλάτι και τα έδινε κρυφά στους ενδεείς της Νικομηδείας. Περνούσε νύχτα και ημέρα στην προσευχή και στη μελέτη της Αγίας Γραφής, με συμπαραστάτη της τον πιστό Ινδή.

Δεν την απασχολούσε διόλου το φαγητό, το ποτό ή το ντύσιμο, γιατί όλη της η σκέψη ήταν στραμμένη στον ουρανό. Η ζωή αυτή δεν έμεινε για πολύ καιρό κρυφή μέσα στα διαμερίσματα του ανακτόρου. Ο αρχιυπηρέτης των ευνούχων την έπιασε μια νύχτα, καθώς μοίραζε τροφές στους φτωχούς έξω από τις πύλες.

Έτρεξε αμέσως και την κατήγγειλε στον άρχοντα της Νικομηδείας, ελπίζοντας σε ανταμοιβή και σε τιμές. Όταν οι στρατιώτες ερεύνησαν το δωμάτιό της, δεν βρήκαν παρά δύο φτωχικά κρεβάτια, έναν τίμιο Σταυρό και το βιβλίο των Πράξεων. Είδαν ακόμη ένα θυμιατό στο πάτωμα, ένα κανδήλι και ένα μικρό αρτοφόριο με τη θεία Κοινωνία.

Τους έκλεισαν σε σκοτεινή φυλακή, αλλά πρόλαβαν να πάρουν μαζί τους το ιερό βιβλίο και το αρτοφόριο της θείας Κοινωνίας. Έτσι, η Αγία Γραφή και η θεία Μετάληψη γίνονταν για εκείνους καθημερινή τροφή και αληθινό ποτό μέσα στο κελί. Η Δόμνα κατάφερε να ελευθερωθεί προσποιούμενη πως είχε χάσει τα λογικά της από κάποια ξαφνική μανία.

Ο άρχοντας φοβήθηκε τον θάνατο της ξακουστής ιέρειας και την οργή του αυτοκράτορα, και αναζήτησε γρήγορη λύση. Αποφάσισε να την εμπιστευθεί στους χριστιανούς που καθοδηγούσε ο επίσκοπος Άνθιμος, φημισμένος για τα θαύματα και τις θεραπείες του. Η κοινότητα την υποδέχθηκε με μεγάλη χαρά και ευγνωμοσύνη προς τον Θεό για τη σωτηρία της.

Ο άγιος Άνθιμος την οδήγησε σε ένα σπίτι όπου πολλές παρθένες είχαν αφιερωθεί στη διακονία του Κυρίου. Εκεί η Δόμνα βρήκε γαλήνη, αδελφική συντροφιά και πνευματική στήριξη μέσα στις δύσκολες ημέρες του διωγμού. Συνέχισε την ασκητική και προσευχητική της ζωή, μαζί με τις παρθένες που μοιράζονταν τον ίδιο πόθο για τον Χριστό.

Ο Ινδής έμεινε πιστός σύντροφος στον αγώνα της, μέχρι το ίδιο του το μαρτυρικό τέλος για τον Νυμφίο των ψυχών. Όταν ο Μαξιμιανός έφτασε στη Νικομήδεια για να γιορτάσει τη νίκη του, έμαθε για την απουσία της ιέρειας του Δωδεκαθέου και ταράχτηκε. Πληροφορήθηκε επίσης την προσποιητή μανία, στην οποία είχε υποκύψει εκείνος με τη θέλησή του, και θύμωσε φοβερά.

Έστειλε χωρίς καθυστέρηση στρατιώτες στο μοναστήρι των παρθένων, για να φέρουν πίσω τη Δόμνα. Εκείνη ντύθηκε αντρικά ρούχα και κατάφερε να ξεφύγει από τα μάτια των ανδρών του αυτοκράτορα. Βρήκε καταφύγιο στο βουνό, εμπιστευόμενη τη ζωή της στην πρόνοια του Νυμφίου της Χριστού.

Οι στρατιώτες λύσσαξαν, όταν κατάλαβαν πως τους είχε ξεφύγει, και κατέστρεψαν ολόκληρο το μοναστήρι από θεμελίων. Συνέλαβαν τις παρθένες που δεν πρόλαβαν να φύγουν, με σκοπό να τις ατιμάσουν και να τις εξευτελίσουν δημόσια. Η Θεοφίλη, της οποίας η ομορφιά άναψε την επιθυμία των άγριων στρατιωτών, οδηγήθηκε στον τόπο της αισχύνης.

Όμως ο Χριστός, ο αληθινός Νυμφίος της, ήρθε αμέσως σε βοήθειά της και χτύπησε με αιφνίδιο θάνατο όλους όσοι την πλησίαζαν. Έτσι η νέα ξέφυγε και ενώθηκε με τους πιστούς που έψαλλαν όλη τη νύχτα σε αγρυπνία μέσα στην εκκλησία. Ύστερα από τη μεγάλη πυρκαγιά και το ένδοξο τέλος χιλιάδων μαρτύρων, ο αχόρταγος τύραννος διέταξε να συλληφθούν όσοι χριστιανοί υπήρχαν στη Νικομήδεια.

Η Δόμνα έμαθε τα φοβερά νέα και τον θάνατο του αγαπημένου της συντρόφου Ινδή, μέσα στο ερημικό της καταφύγιο. Ζούσε ήδη πολλά χρόνια σε καθημερινό μαρτύριο, με σκληρή άσκηση, αδιάλειπτη προσευχή και πόθο για τον ουράνιο Νυμφίο. Αποφάσισε λοιπόν να βγει από τον τόπο όπου κρυβόταν και να παραδοθεί με τη θέλησή της στους διώκτες.

Έφτασε στην ακρογιαλιά, όπου βοήθησε τους ψαράδες να τραβήξουν τα δίχτυα τους από τα κρύα νερά. Εκεί ανακάλυψε τα ιερά λείψανα του Ινδή, της Γοργονίας και του Πέτρου, αδελφών της στην πίστη. Έσπευσε με μεγάλη χαρά να τα ενταφιάσει πλάι στα τείχη, πριν παρουσιαστεί ενώπιον του Μαξιμιανού.

Ο Θεός εκπλήρωσε τον υψηλότερο πόθο της, αφήνοντάς την να βάψει με πορφύρα τον χιτώνα της παρθενίας της. Είχε λευκάνει εκείνον τον χιτώνα με τα καθημερινά της δάκρυα και τις θερμές της προσευχές. Αφού της απέκοψαν την τίμια κεφαλή, οι δήμιοι έριξαν το σώμα της στη φωτιά, για να μην το τιμήσουν οι χριστιανοί.