Όσιος Σίμων ο Μυροβλήτης, κτήτορας της Σιμωνόπετρας

Ένα λαμπερό αστέρι κατέβηκε από τον ουρανό και στάθηκε ακίνητο πάνω σε έναν απόκρημνο βράχο του Άθω, τη νύχτα των Χριστουγέννων. Εκεί άκουσε ο Όσιος Σίμων τη φωνή της Θεοτόκου να του ζητά να θεμελιώσει το μοναστήρι του και να σώσει ψυχές. Ο Όσιος Σίμων ο Μυροβλήτης υπήρξε ο κτήτορας της πιο τολμηρής αρχιτεκτονικά αγιορείτικης μονής, της Σιμωνόπετρας, που στέκεται μέχρι σήμερα στον γκρεμό.

Ήταν θαυμάσιος ασκητής, θαυματουργός και μυροβλύτης, με βίο γεμάτο σημεία και ουράνιες επισκέψεις. Από νεαρή ηλικία υποτάχθηκε σε αυστηρό Γέροντα, τον οποίο αγάπησε με σπάνια αφοσίωση και βαθιά υιική ευλάβεια. Την ώρα που ο Γέροντας κοιμόταν, ο Σίμων ασπαζόταν τα πόδια του, και όταν εκείνος έλειπε, ασπαζόταν τον τόπο όπου ξάπλωνε συνήθως.

Πίστευε ακράδαντα πως χωρίς τη χάρη και την ευχή του Γέροντος δεν θα μπορούσε ποτέ ν’ ανεβεί στον ουρανό. Αυτή η υποταγή του χάρισε υψοποιό ταπείνωση και χάρισμα διακρίσεως των λογισμών και των πραγμάτων. Με την ευλογία του Γέροντά του αποσύρθηκε σε ένα σπήλαιο κοντά στη σημερινή μονή, το οποίο σώζεται μέχρι τις μέρες μας.

Εκεί παραδόθηκε ολόκληρος στην προσευχή, χωρίς να φοβάται τις συχνές επιθέσεις των δαιμόνων εναντίον του. Όμως οι επισκέψεις των ανθρώπων τον σύγχυζαν και αναζητούσε τόπο πιο ερημικό, για να συνεχίσει απερίσπαστος τον αγώνα του. Ενώ προσευχόταν λοιπόν, άκουσε μια ουράνια φωνή που του είπε να μην αναχωρήσει, γιατί ο Κύριος θα τον φανέρωνε σε φως μεγάλο.

Επιπλέον, του αποκάλυψε πως ο τόπος εκείνος θα δοξαζόταν για πάντα με το όνομά του. Ο ταπεινός Σίμων, πιστεύοντας ακράδαντα στην αναξιότητά του, θεώρησε αρχικά τη φωνή αυτή τέχνασμα του πονηρού και απατηλή φαντασία. Έπειτα από μέρες όμως, την ιερή νύχτα της Γεννήσεως, είδε εκείνο το λαμπρό αστέρι να στέκεται πάνω στον βράχο.

Τότε η Παναγία τού μίλησε καθαρά και του παρήγγειλε να θεμελιώσει το κοινόβιό του εκεί, υποσχόμενη να γίνει η ίδια βοηθός του. Έτσι αναπτερώθηκε ο όσιος και πείστηκε πλήρως στο θέλημα του Θεού. Με τρόπο θαυματουργικό προχώρησε στην ανοικοδόμηση της μονής, παρά τις μεγάλες δυσκολίες του απόκρημνου τόπου και την έλλειψη μέσων.

Αφιέρωσε την εκκλησία στο όνομα της κατά σάρκα Γεννήσεως του Κυρίου και ονόμασε το μοναστήρι Νέα Βηθλεέμ, σε ανάμνηση του ουράνιου σημείου. Με θεάρεστη πολιτεία τελείωσε τον βίο του σε προχωρημένη ηλικία, την εικοστή ογδόη Δεκεμβρίου, αφήνοντας πίσω του φωτεινή παρακαταθήκη. Λίγο πριν την κοίμησή του παρήγγειλε στους υποτακτικούς του να είναι ειρηνικοί, φιλόξενοι, και να τελούν τις εορτές πνευματικά.

Τους ζήτησε ακόμη να σέβονται τον Ηγούμενο με όλη τους τη δύναμη, υποσχόμενος πως θα μένει νοερά πάντοτε μαζί τους. Ονομάστηκε Μυροβλύτης, διότι από τον τάφο του ανέβλυζε ευωδιαστό μύρο που στήριζε και θεράπευε τους πιστούς. Δυστυχώς το χαριτόβρυτο λείψανο και ο τάφος του μένουν σήμερα κρυμμένα και άγνωστα στους ανθρώπους.

Ο Σέρβος δεσπότης Ιωάννης Ούγγλεσης, ύστερα από θαυματουργική επέμβαση του οσίου στη θεραπεία του τέκνου του, μεγάλωσε τη μικρή μονή. Την πλούτισε επίσης με γενναίες δωρεές και πολύτιμα αφιερώματα, ώστε η Σιμωνόπετρα να σταθεί στους αιώνες κιβωτός της ορθόδοξης πίστης και ζωής.