Ο Άγιος Συμεών του Βερχοτούρε, ο ευγενής που έγινε ζητιάνος

Ήταν γόνος αρχοντικής οικογένειας, όμως έκρυψε την καταγωγή του και διάλεξε να ζήσει σαν φτωχός ζητιάνος μέσα στα χωριά της ρωσικής γης. Περπατούσε από τόπο σε τόπο και έραβε δωρεάν ρούχα και μισοπάλτα για τους φτωχούς, αφήνοντας πάντοτε κάτι ατελείωτο επίτηδες. Αυτός ο νεαρός ασκητής, ο Άγιος Συμεών του Βερχοτούρε, έζησε στα δάση και στα ποτάμια των Ουραλίων με μια σπάνια εσωτερική ελευθερία.

Πήγαινε στα σπίτια, καθόταν στους πάγκους και έραβε με προσοχή ένα γάντι, ένα κασκόλ ή ένα ζεστό ένδυμα για τον χειμώνα. Πάντοτε όμως άφηνε κάποια μικρή λεπτομέρεια ημιτελή, ώστε να δεχτεί την κατακραυγή και τη βρισιά των πελατών του. Με αυτόν τον τρόπο καλλιεργούσε κρυφά την ταπείνωση και ξερίζωνε από μέσα του κάθε ίχνος αρχοντικής υπερηφάνειας και αυτοεκτίμησης.

Δεν ζητούσε ποτέ πληρωμή για τον κόπο του, αφού η εργασία ήταν για εκείνον τρόπος προσευχής και άσκησης. Έτσι ένας άνθρωπος ευγενούς καταγωγής έγινε υπηρέτης των φτωχότερων χωρικών, χωρίς κανείς να γνωρίζει το πραγματικό του όνομα ή την οικογένειά του. Η αφανής αυτή πορεία τον οδήγησε σταδιακά σε βαθύτερη ένωση με τον Χριστό και τους ανθρώπους του τόπου.

Ο ασκητής περιπλανήθηκε πολύ, όμως τις περισσότερες ημέρες έμενε στο αυλόγυρο της μικρής εκκλησίας του χωριού Μερκουσίνσκ, κοντά στην πόλη Βερχοτούρε. Η περιοχή αυτή βρίσκεται στα παρυφές του Περμ, μέσα στην απέραντη φύση των Ουραλίων που τόσο αγαπούσε ο Άγιος. Αγαπούσε με χαρά να αντικρίζει τη μεγαλόπρεπη ομορφιά των βουνών και των δασών, υψώνοντας τον λογισμό του στον Δημιουργό του κόσμου.

Στις ώρες της ησυχίας του πήγαινε στα ποτάμια για ψάρεμα, βρίσκοντας μέσα στη σιωπή έναν ιδιαίτερο τρόπο προσευχητικής μοναξιάς. Το έργο αυτό του θύμιζε τους μαθητές του Χριστού, τους πρώτους ψαράδες της Γαλιλαίας, και ένιωθε πως συνέχιζε τη δική τους αποστολή. Καθώς ψάρευε, μιλούσε με τους ντόπιους και τους οδηγούσε με πραότητα στην αληθινή πίστη και στη ζωή της Εκκλησίας.

Οι κουβέντες του ήταν σπόρος χάριτος, που σιγά σιγά έβγαζε πλούσιους καρπούς του Αγίου Πνεύματος. Από εκείνον τον σπόρο μεγάλωσε η ευλάβεια στα Ουράλια και στην απέραντη Σιβηρία, όπου ο Άγιος τιμάται μέχρι σήμερα με ξεχωριστή θερμότητα. Η παρουσία του γέμισε τα παγωμένα εκείνα χωριά με την παρηγοριά του Ευαγγελίου.

Ο Άγιος Συμεών του Βερχοτούρε εκοιμήθη το έτος χίλια εξακόσια σαράντα δύο, σε ηλικία μόλις τριάντα πέντε ετών. Τάφηκε στο νεκροταφείο του Μερκουσίνσκ, δίπλα στον ναό του Αρχαγγέλου Μιχαήλ, σε έναν τόπο που σύντομα έγινε πηγή ευλογίας. Στις δώδεκα Σεπτεμβρίου του έτους χίλια επτακόσια τέσσερα, με την ευλογία του Μητροπολίτη Τομπόλσκ Φιλοθέου, έγινε η ανακομιδή των ιερών λειψάνων του.

Τα τίμια λείψανα μεταφέρθηκαν από τον ναό του Αρχαγγέλου Μιχαήλ στη μονή του Αγίου Νικολάου, μέσα στην πόλη του Βερχοτούρε. Ο Άγιος Συμεών επιτέλεσε πολυάριθμα θαύματα και μετά την κοίμησή του, παρηγορώντας πλήθη πιστών στη ρωσική γη. Παρουσιαζόταν συχνά σε ασθενείς μέσα στον ύπνο τους και τους χάριζε θαυμαστή θεραπεία από βαριές αρρώστιες.

Επανέφερε ακόμη στα συγκαλά τους ανθρώπους που είχαν πέσει στο πάθος της μέθης και είχαν χάσει την ψυχική τους ισορροπία. Μια ιδιαιτερότητα των εμφανίσεών του ήταν ότι μαζί με τη θεραπεία του σώματος έδινε πάντοτε και πνευματική καθοδήγηση. Η μνήμη του τιμάται και στις δώδεκα Σεπτεμβρίου, ημέρα της ανακομιδής των χαριτόβρυτων λειψάνων του.