Όσιος Φλώρος, ο πατρίκιος που έγινε επίσκοπος Αμισού

Έχασε μέσα σε λίγο διάστημα τη γυναίκα του και το παιδί του από φοβερή αρρώστια, και τότε άφησε το παλάτι των αυτοκρατόρων. Από πατρίκιος της Κωνσταντινούπολης βρέθηκε μοναχικός ασκητής στον Ανάπλου, και αργότερα ποιμένας της Εκκλησίας στην Αμισό της Καππαδοκίας. Έζησε τον έκτο αιώνα μετά Χριστόν, στα χρόνια που κυβέρνησαν διαδοχικά οι αυτοκράτορες Ιουστίνος ο Δεύτερος, Τιβέριος και Μαυρίκιος.

Πατριάρχες στη βασιλεύουσα ήταν τότε ο Ευτύχιος και ο Ιωάννης ο Τρίτος, και κάτω από τη σκιά τους ωρίμασε πνευματικά ο νεαρός Φλώρος. Οι γονείς του, ο Φλώρος και η Ευφυΐα, ήταν πιστοί χριστιανοί που φρόντισαν να του δώσουν εξαιρετική μόρφωση και βαθιά γνώση των Θείων Γραφών. Με αυτά τα εφόδια διακρίθηκε γρήγορα στα ανάκτορα της Κωνσταντινούπολης και προσλήφθηκε ως γραμματέας του παλατιού.

Οι ικανότητές του, η σύνεση και η ευγένεια του χαρακτήρα του τον ανέδειξαν σύντομα στο υψηλό αξίωμα του πατρικίου. Νυμφεύτηκε μια σεμνή και πιστή κοπέλα και απέκτησε μαζί της ένα παιδί, χαρούμενος μέσα στην οικογενειακή του γαλήνη. Έδειχνε πως η ζωή του θα κυλούσε ήρεμα ανάμεσα στις τιμές της αυλής και στη ζεστασιά του σπιτικού του.

Όμως η ευτυχία του διαλύθηκε απότομα, όταν μια θανατηφόρα επιδημία χτύπησε το σπίτι του και του πήρε μέσα σε λίγο τη σύζυγο και το παιδί. Ο Φλώρος βυθίστηκε στη θλίψη, και μέσα από τον πόνο του άκουσε ξεκάθαρα τη φωνή του Θεού να τον καλεί στη σωτηρία της ψυχής του. Κατάλαβε πως όλα τα επίγεια ήταν φευγαλέα, και πως ο Κύριος του χάραζε άλλον δρόμο, πιο σταυρικό και πιο φωτεινό.

Αποφάσισε λοιπόν να εγκαταλείψει τις τιμές, τα αξιώματα και τη λάμψη του παλατιού, που τόσο εύκολα είχε αποκτήσει με τη μόρφωσή του. Μοίρασε ολόκληρη την περιουσία του στους φτωχούς, στις χήρες και στους ξένους που είχαν ανάγκη. Στη συνέχεια αποσύρθηκε σε ένα μικρό κτήμα στην τοποθεσία Ανάπλου, κοντά στην Κωνσταντινούπολη, όπου άρχισε αυστηρή και ησυχαστική ζωή.

Εκεί μελετούσε καθημερινά τα ιερά βιβλία, προσευχόταν με δάκρυα και αγωνιζόταν να καθαρίσει την ψυχή του από κάθε κοσμικό λογισμό. Μέσα στη σιωπή της ασκητικής του ζωής ωρίμασε η απόφασή του να ενταχθεί στον ιερό κλήρο και να αφιερωθεί ολοκληρωτικά στην υπηρεσία της Εκκλησίας του Χριστού. Όταν χειροτονήθηκε, η διδακτικότητά του και η αρετή του γρήγορα ξεχώρισαν, και έτσι εκλέχθηκε επίσκοπος στην πόλη Αμισό της Καππαδοκίας.

Ως καλός ποιμένας των λογικών προβάτων του Χριστού, ποίμανε με αγάπη και σύνεση το ποίμνιο που του εμπιστεύθηκε ο Θεός. Δίδασκε τους πιστούς να μένουν στερεωμένοι στην Ορθόδοξη πίστη, να τηρούν τις θείες εντολές και να φυλάγουν με φόβο το θέλημα του Κυρίου. Ο λόγος του ήταν θερμός και πειστικός, γιατί δεν δίδασκε μόνο με τα χείλη του, αλλά πρώτα με τη ζωή του και με το παράδειγμά του.

Όπως σημειώνει η παράδοση, υπήρξε αρχιερέας από εκείνους που ταυτόχρονα λέγουν και πράττουν την αλήθεια του Ευαγγελίου. Οι πιστοί της Αμισού τον αγαπούσαν σαν πατέρα τους, και έβλεπαν στο πρόσωπό του τον αληθινό ποιμένα που θυσιάζει τη ζωή του για τα πρόβατα. Στάθηκε στήριγμα για τους αδυνάμους, παρηγοριά για τους πενθούντες και σταθερός φύλακας της πίστης απέναντι σε κάθε πλάνη.

Έφτασε σε βαθιά γεράματα, γεμάτος καρπούς πνευματικούς και αρετές, και παρέδωσε ειρηνικά το πνεύμα του στον αγαπημένο του Κύριο, στις αρχές του εβδόμου αιώνα μετά Χριστόν. Saving as `12_18_Όσιος_Φλώρος_Αμισού_Ελληνικά_Καθαρά. txt –output 12_18_Όσιος_Φλώρος_Αμισού_Ελληνικά_Καθαρά.

After running validation and confirming VALID, the file `12_18_Όσιος_Φλώρος_Αμισού_Ελληνικά_Καθαρά.