Άγιος Μόδεστος Αρχιεπίσκοπος Ιεροσολύμων

Ενενήντα χιλιάδες χριστιανοί σφαγιάστηκαν στην Παλαιστίνη όταν οι Πέρσες ενώθηκαν με σαράντα χιλιάδες Εβραίους για να αφανίσουν την πίστη. Μέσα σε αυτή τη φρίκη ένας ταπεινός μοναχός, ο Μόδεστος, ανέλαβε να ανασηκώσει από τα ερείπια τους ιερότερους τόπους της χριστιανοσύνης. Γεννήθηκε στη Σεβάστεια της Καππαδοκίας από γονείς ευσεβείς και φοβούμενους τον Θεό, μέσα σε ένα σπίτι γεμάτο προσευχή.

Από τα νεανικά του χρόνια ένιωσε βαθιά έλξη προς τον Κύριο και αποφάσισε να εγκαταλείψει τον κόσμο. Έλαβε το μοναχικό σχήμα στο όρος Σινά και αφοσιώθηκε σε σκληρή άσκηση και αδιάλειπτη μελέτη των θείων Γραφών. Αργότερα τον εξέλεξαν ηγούμενο της φημισμένης μονής του οσίου Θεοδοσίου του Κοινοβιάρχου στην Παλαιστίνη.

Εκεί ανέπτυξε χάρισμα πνευματικής καθοδήγησης και έγινε στήριγμα για πλήθος μοναχών και προσκυνητών. Τα χρόνια εκείνα όμως ήταν δύσκολα για όλη την Ανατολή, γιατί ο Πέρσης βασιλιάς Χοσρόης ετοίμαζε μεγάλη εκστρατεία εναντίον της αυτοκρατορίας. Η Συρία και η Παλαιστίνη βρέθηκαν στο στόχαστρο, και σύννεφα μαύρα μαζεύτηκαν πάνω από την Αγία Πόλη.

Ο Μόδεστος προαισθανόταν τη συμφορά και ενίσχυε τους πιστούς με λόγο παρηγοριάς, ετοιμάζοντάς τους ψυχικά για τη δοκιμασία που πλησίαζε γοργά. Όταν τα περσικά στρατεύματα έφτασαν στα Ιεροσόλυμα, η μανία τους ξεσπάσε με τρομερή αγριότητα πάνω στους χριστιανούς και τους ναούς τους. Χιλιάδες μοναχοί και κληρικοί έπεσαν νεκροί, ενώ οι εκκλησίες λεηλατήθηκαν και παραδόθηκαν στις φλόγες.

Πυρπολήθηκε ακόμη και ο σεπτός ναός του Παναγίου Τάφου, το μεγαλύτερο σύμβολο της χριστιανικής πίστης σε όλη την οικουμένη. Ο πατριάρχης Ζαχαρίας μαζί με πολύ λαό οδηγήθηκε αιχμάλωτος στην Περσία, και μαζί τους πήραν και τον Τίμιο Σταυρό του Κυρίου. Οι Εβραίοι εξαγόρασαν από τους Πέρσες χιλιάδες χριστιανούς και τους θανάτωσαν με σκληρότητα.

Ο συνολικός αριθμός των σφαγιασμένων έφτασε τις ενενήντα χιλιάδες ψυχές μέσα σε λίγες μόνο ημέρες. Ο Μόδεστος γλίτωσε ως εκ θαύματος από τη γενική καταστροφή και κρύφτηκε προσωρινά σε ασφαλέστερο μέρος. Όταν τα στρατεύματα αποχώρησαν, η Εκκλησία βρέθηκε χωρίς ποιμένα και ο λαός χωρίς παρηγοριά.

Τότε ανατέθηκε στον Μόδεστο, ως τοποτηρητή του πατριαρχικού θρόνου, η διοίκηση της Εκκλησίας των Ιεροσολύμων. Πρώτο του έργο ήταν να συγκεντρώσει τα λείψανα των σφαγιασμένων μοναχών της μονής του οσίου Σάββα. Τα εναπόθεσε με τιμή στο κοιμητήριο της μονής, ψάλλοντας τις νεκρώσιμες ακολουθίες με δάκρυα ζεστά.

Με ασύλληπτη γενναιότητα ο Μόδεστος καταπιάστηκε με την ανοικοδόμηση των ιερών τόπων, χωρίς να φοβάται ούτε τους Εβραίους ούτε τις περσικές αρχές. Πρώτος του στόχος ήταν ο ναός του Παναγίου Τάφου, καρδιά της ιερής πόλης και προσκύνημα όλης της χριστιανοσύνης. Ανήγειρε ξανά από τα συντρίμμια τον ναό του Γολγοθά και τον περίφημο ναό της Γεννήσεως στη Βηθλεέμ.

Σπουδαία βοήθεια του πρόσφερε ο άγιος Ιωάννης ο Ελεήμων, πατριάρχης Αλεξανδρείας, με γενναιόδωρες χορηγίες και εργατικά χέρια. Έστελνε χρήματα, τρόφιμα, οικοδομικά υλικά και τεχνίτες, ώστε το έργο της αποκατάστασης να προχωρά γοργά. Στο διάστημα αυτό ο αιχμάλωτος πατριάρχης Ζαχαρίας έστελνε γράμματα παρηγοριάς από την Περσία προς τον Μόδεστο και το ποίμνιο.

Με τις επιστολές του στήριζε τους πιστούς να μείνουν σταθεροί στην πίστη και να μην απελπιστούν μπροστά στις δοκιμασίες. Ύστερα από δεκατέσσερα χρόνια ο Ζαχαρίας επέστρεψε από την αιχμαλωσία φέρνοντας μαζί του τον Τίμιο Σταυρό. Όμως οι κακουχίες είχαν εξαντλήσει το σώμα του και μέσα στον ίδιο χρόνο παρέδωσε την ψυχή του στον Κύριο.

Μετά την κοίμησή του ο κλήρος και ο λαός ανύψωσαν ομόθυμα τον άξιο Μόδεστο στον πατριαρχικό θρόνο των Ιεροσολύμων. Δεν διαποίμανε όμως για πολλά χρόνια την Εκκλησία των Ιεροσολύμων ως πατριάρχης, παρά μόνο για πέντε περίπου χρόνια. Σε αυτό το σύντομο διάστημα ο Μόδεστος ποίμανε με αγάπη, σύνεση και αποστολικό ζήλο το πολύπαθο ποίμνιό του.

Στερέωσε τους πιστούς στην ορθή πίστη, αναζωογόνησε τη λειτουργική ζωή και έδωσε νέα πνοή στα μοναστήρια της Παλαιστίνης. Ο Κύριος τον δόξασε με πλούσια χαρίσματα, και έτσι τέλεσε πλήθος θαυμάτων και θεραπειών σε ασθενείς που κατέφευγαν σε αυτόν. Θεράπευσε τυφλούς, παραλύτους και δαιμονισμένους, ενώ η φήμη του απλώθηκε σε όλη την Ανατολή και πέρα από αυτήν.

Ο λαός τον αγάπησε ως πατέρα και τον σεβάστηκε ως αληθινό άνθρωπο του Θεού και ζωντανό μάρτυρα της πίστης. Φτάνοντας σε βαθύ γήρας, ο όσιος ιεράρχης ένιωσε το τέλος του να πλησιάζει με γαλήνη. Σε ηλικία ενενήντα επτά ετών παρέδωσε με ειρήνη το πνεύμα του στον Κύριο που είχε αγαπήσει από παιδί.

Η αγία ψυχή του πέρασε στις αιώνιες ουράνιες μονές, εκεί όπου αναπαύονται όλοι οι δίκαιοι και οι άγιοι. Η τίμια κάρα του φυλάσσεται μέχρι σήμερα στην αγιορείτικη μονή της Σιμωνόπετρας, σκορπίζοντας ευλογία στους ευλαβείς προσκυνητές.