Ο Άγιος Μαρίνος ο Συγκλητικός και Μάρτυς

Μέσα στο ίδιο το ειδωλολατρικό ναό, τα είδωλα γκρεμίστηκαν και έσπασαν μόλις ο νεαρός συγκλητικός ύψωσε την προσευχή του στον Χριστό. Λίγο πριν, οι φλόγες, οι πυρωμένες σχάρες και τα άγρια θηρία τον είχαν αφήσει εντελώς ανέγγιχτο μπροστά στα έκπληκτα μάτια των δημίων. Ο Άγιος Μαρίνος έζησε στα χρόνια του αυτοκράτορα Καρίνου, στα τέλη του τρίτου αιώνα μετά Χριστόν, και κατάγονταν από αρχοντική οικογένεια της Ρώμης.

Παρά τη νεαρή του ηλικία, του είχε δοθεί ήδη το ύψιστο αξίωμα του συγκλητικού, και βάδιζε με σεμνότητα ανάμεσα στους ισχυρούς της εποχής εκείνης. Οι πολλές αγαθοεργίες του προς τους φτωχούς και διωκόμενους χριστιανούς προκάλεσαν τις υποψίες των συναδέλφων του στη σύγκλητο. Όταν εκείνοι ερεύνησαν προσεκτικά τη ζωή του, ανακάλυψαν ότι ανήκε στην Εκκλησία του Χριστού και τον κατήγγειλαν στις αρχές.

Συνελήφθη αμέσως με αυτοκρατορική διαταγή και οδηγήθηκε με βία ενώπιον των δικαστών για να ανακριθεί. Οι ειδωλολάτρες απαίτησαν από τον νεαρό συγκλητικό να αρνηθεί δημόσια την πίστη του και να θυσιάσει στα είδωλα. Εκείνος όμως στάθηκε σταθερός και ομολόγησε με παρρησία την αγάπη του προς τον Κύριο Ιησού Χριστό, χωρίς τον παραμικρό δισταγμό.

Επειδή ο μάρτυρας αρνήθηκε κάθε υποχώρηση, οι δήμιοι τον κρέμασαν στο ξύλο και άρχισαν να τον κατακόπτουν με τα ξίφη τους. Στη συνέχεια τον έριξαν πάνω στη φωτιά, ώστε οι φλόγες να καταναλώσουν το σώμα του νεαρού συγκλητικού. Όμως η χάρη του Θεού τον σκέπασε και ο Μαρίνος βγήκε εντελώς αβλαβής μέσα από εκείνη τη φοβερή δοκιμασία.

Έπειτα οι δήμιοι τον τοποθέτησαν επάνω σε πυρωμένη σχάρα και αμέσως μετά τον έριξαν μέσα σε καζάνι με νερό που έβραζε. Σε όλα αυτά τα φρικτά βασανιστήρια ο μάρτυρας παρέμενε ανέγγιχτος, σαν να μην άγγιζε κανένα κακό το σώμα του. Τότε οι ειδωλολάτρες, μη γνωρίζοντας πλέον τι να εφεύρουν, απέλυσαν εναντίον του άγρια λιοντάρια και πεινασμένες αρκούδες μέσα στο στάδιο.

Αλλά και τα θηρία, μπροστά στη χάρη που τον περιέβαλλε, έσκυψαν ήμερα τις κεφαλές τους και δεν τόλμησαν να τον αγγίξουν καθόλου. Η οργή των ειδωλολατρών δυνάμωνε ολοένα και περισσότερο εναντίον του γενναίου ομολογητή της πίστεως του Χριστού. Αποφάσισαν λοιπόν να τον σύρουν με τη βία μέσα στον ειδωλικό ναό, για να τον υποχρεώσουν να προσφέρει θυσία στους ψεύτικους θεούς τους.

Ξαφνικά τότε ο Άγιος Μαρίνος δήλωσε ότι επιθυμεί να θυσιάσει στους θεούς, και η χαρά του αυτοκράτορα και των συνοδών του ξεχείλισε. Μόλις όμως ο μάρτυρας βρέθηκε μέσα στον ναό, στράφηκε με προσευχή προς τον Κύριο Ιησού Χριστό και ζήτησε τη φανέρωση της δυνάμεώς του. Αμέσως όλα τα είδωλα τινάχτηκαν από τις βάσεις τους, έπεσαν με πάταγο στο έδαφος και έγιναν συντρίμμια μπροστά στους ειδωλολάτρες.

Ο βασιλιάς πικράθηκε βαθιά από αυτή την αναπάντεχη ταπείνωση και διέταξε χωρίς αναβολή τον αποκεφαλισμό του νεαρού μάρτυρα. Καθώς οι στρατιώτες τον οδηγούσαν προς τον τόπο της εκτελέσεως, ο Μαρίνος είδε μερικούς φίλους του να κλαίνε γοερά για το τέλος του. Τότε εκείνος τους πλησίασε με πραότητα και τους είπε λόγια γεμάτα ελπίδα και ουράνια βεβαιότητα.

«Γιατί κλαίτε και λυπάστε, αδελφοί μου, αφού πηγαίνω από το σκοτάδι στο αιώνιο φως του Χριστού; » Πρόσθεσε ακόμη ότι μεταβαίνει από τον χώρο του αγώνα στα βραβεία και από τον θάνατο στην παντοτινή ζωή. Λίγο μετά η τίμια κεφαλή του έπεσε από το ξίφος, και η ψυχή του πέταξε ολόφωτη στις σκηνές των δικαίων.